De weken vliegen om. De jongens hebben alweer 2,5 vakantie week erop zitten. En wat een avonturen hebben zij beleefd in deze weken. Ja jullie lezen het goed 2,5 week. Ze hadden iets eerder vrij in verband met een verhuizing van een andere locatie naar hun school.

Voor papa en mama betekende dit een aantal weken van te voren de boel goed plannen maar met twee opa’s en oma’s in de buurt kwam dit helemaal goed en hebben we uiteindelijk maar 1 dag zelf hoeven te doen.

Opa Leiderdorp schreef elke dag een stukje over jullie belevenissen die jullie meemaakte bij ons. Deze wilde ik jullie niet onthouden. Dus hieronder de avonturen van onze kanjers bij opa en oma Leiderdorp:

Een paar opmerkingen over dinsdag, 22 juli

De jongens werden rond 800 u weer wakker. Na een goed ontbijt, wassen, aankleden, enz.. Maakten we de afspraak, dat er tot de koffie een spelletje gespeeld kon worden laptop en de tablet. Na de koffie werden de hengels gereed gemaakt en hebben we de rest van de ochtend gevist. Op een gegeven moment liet ik een made vallen, waarop Luan me toefluisterde: je bent lekker bezig, opa...! De vissen lieten zich maar moeilijk vangen en Luan wilde na verloop van rijd liever met de lego gaan spelen. Ook goed natuurlijk.

Na het middageten hebben we alle strandspullen bij elkaar gezocht en zijn we naar het strand in Noordwijk gereden. Oma kon niet mee, want die moest coor controle naar het ziekenhuis. We waren al om 1330 u op het strand en de jongens vermaakten zich super. Vooral het spel met de grote golven vonden ze leuk. Timo dook er door als een dolfijn en Luan riep steeds.. dieper opa, nog dieper, maar er zijn grenzen. Het moest voor opa wel allemaal in de hand te houden zijn. Het was voor Timo dikke pret toen een grote golf opa's pet en zonnebril bijna te grazen namen. Het hoort er allemaal bij.

Timo ontmoette nog wat schoolvriendjes en kon daar nog een tijdje leuk mee spelen. Op afstand kon ik hem volgen en dat vond ik best spannend. Het liefst houd je ze toch dichtbij, ook al kan hij goed zwemmen. Ik was blij, dat hij na een tijdje terugkwam. Dat gaf mij iets meer rust.

De jongens speelden nog in het zand, zochten schelpen, voetbalden, .. kortom de middag vloog om. Toen ik op een gegeven op mijn telefoon keek, zag ik dat het al 1730 u was. Hoe jammer ook, tijd om alles bij elkaar te zoeken, het zand weg te spoelen en aan te kleden.
Rond 1815 u waren we weer in Leiderdorp. Oma had spaghetti gemaakt en dat ging er gelukkig goed in.  Daarna gingen we alle spulletje verzamelen en gingen jullie met een auto afgeladen terug naar Noordwijk.

Het was gezellig. Bedankt en tot een volgende keer.

Nog een nabrander:

De jongens wilden gistermiddag bij de lunch wel weer tosti’s eten. Ma zei dat ze geen ‘bolletjes’ meer had, omdat ze die de vorige dag al hadden opgegeten. Luan antwoordde: oma, dat kan ook van platte broodjes. Dat doen wij ook…! Ze lieten zich de tosti’s daarna heerlijk smaken.

 29 juli:

Op Timo kun je de klok gelijk zetten. Klokslag 8.00 uur komt hij naar beneden. Hij ging gisteravond om 22.00, gelijk met ons, dus had hij een aardig nachtje gemaakt.

Luan ging gisteravond om 21.15 uur naar bed en hij meldde zich vanmorgen om 09.15 uur beneden. Die had het dus kennelijk nodig even te slapen.
De jongens hebben zich de hele dag vermaakt met de laptop, tablet, lego-duplo, tv-kijken en vissen. Timo haalde met vissen er nog wel een paar uit, maar bij Luan lukte het niet. Hij had bovendien al snel ook zijn snoer helemaal in de knoop. Samen met Timo lukte het na lang friemelen de knoop te ontwarren. Voortaan maar een snoertje extra meegeven..!

Het was vandaag niet echt strand weer. Volgens Timo was er erg veel wind en dan is het koud op strand. We wilden nog een strandwandeling maken, maar Timo had ook daar geen zin in, dus hebben we het maar gelaten. Morgen hoop ik wel naar het strand te kunnen, want de hele dag tv, laptop, tablet, duplo, enz... is op den duur toch wel saai, alhoewel een dagje tablet en laptop zouden de jongens wel volhouden.

 

 

 

Ze eten prima. Ma had vanmiddag lekkere tosti's gemaakt en die hapten ze goed weg. Ook vanavond gingen de gebakken aardappelen, hele spercieboontjes (Luan met suiker, want dat deed hij volgens zijn zeggen in China ook al...!) en slavink er prima in. Luan deed zich daarna ook nog te goed aan een flinke tros druiven (die had hij in China nog nooit gegeten). Over fantasieën gesproken..!

Ik vroeg aan Timo wat hij zou willen eten als we naar de Mac zouden gaan. Nou dat wist hij wel. Patat en een mega hamburger. Dat moet je vooral s'zomers doen, want je mond moet voor een big Mac ver open kunnen en s'winters doet doet pijn aan je gescheurde lippen.

Toen ik vervolgens aan Luan vroeg wat hij wilde eten als we bij de Mac zouden eten, zei hij: bij welke MEID gaan we dan eten..? Nee Luan, niet bij de MEID maar bij de MAC, o....dan eet ik happy meal.

Luan had vanmiddag van playmobil een soort motor met vliegtuigvleugels gemaakt. Ma zei... Dat heb je mooi gedaan. Knap hoor...! Hij zei ja, die vliegt heeeeel hoog, daar kan ik wel mee naar Jezus vliegen..!

Ze zitten nu achter hun favoriete speelgoed. Kennelijk allebei met een lachfilmpje, want ze hebben regelmatig de grootste lol. Straks lekker in bad en op tijd onder de wol.

30 juli:

Luan werd vannacht om half drie even wakker. Opa...oma.... Kan niet slapen...! We hebben hem opnieuw ingestopt en voor wij van zijn slaapkamer waren, sliep hij weer al. Misschien even gedroomd..?

Timo kwam vanmorgen om 07.45 u uit bed. De verduistering was van het raam gevallen, dus het was erg licht,op zijn kamer. Dat gaan we vanavond proberen beter vast te maken. Hij had toen bijna 10 uur geslapen, dus dat was mooi. Luan kwam een uurtje later naar beneden. Hij had opnieuw 12 uur geslapen.
N een lekker ontbijt, wassen, aankleden, enz.. gingen de jongens heerlijk spelen en natuurlijk ook achter de laptop, de iPad en (Timo) aan de vishengel. De morgen vloog om. We gingen op tijd aan de lunch, want we wilden naar het strand. De jongens deden zich opnieuw tegoed aan tosti's en Timo wilde nog wel een vierde boterham met leverworst..!
Oma moest naar het ziekenhuis, wat Luan deed opmerken: alweer, elke keer als wij naar het strand gaan, moet jij naar het ziekenhuis..! Opa en de kids reden rond 13.00 uur weg naar het strand. Onderweg wilden de jongens zwaaien naar iedereen die we voorbij reden. De portierraampjes gingen dus omlaag en roepen en zwaaien maar. Toen we naast een BMW met een blondje kwamen te staan, zei opa: kijk een blondje in een BMW, waarop Luan door het open raam riep: Hallo lieverd...! Dat was echt niet ingegeven door opa, alhoewel - ik geef het toe - dat wel zou kunnen, maar we kunnen vaststellen...Luan heeft al smaak...!
Op het strand was het genieten. Timo dook als een ware dolfijn door de toch wel flinke golven en Luan zei steeds : opa, dieper, nog dieper...! Toen een grote golf hem overspoelde - ik had hem uiteraard vast - riep hij: dat was keigaaf opa..! Nog een keer. We speelden een groot deel van de tijd met de golven.
Op het strand zelf vermaakten de jongens zich met de waterpistolen, we maakten een kasteel met gracht, speelden ze een soort Superman met de handdoek om hun hoofd, enz.. Kortom dolle pret.
Het was al snel 17.00 uur dus tijd om naar huis te gaan. jammer, want de jongens waren het nog lang niet zat. Net toen Luan als Adam op het strand stond, zei Timo dat Eva - kennelijk een klasgenootje - er ook was. Toen moest de garnaal toch wel wat sneller bedekt worden. Gelukkig ging het allemaal goed.

Daarna was Timo aan de beurt. Tussen twee handdoeken gingen de zwembroeken uit en de onderbroek aan. Hilarisch werd het toen één van de twee handdoeken door een pijp van zijn onderbroek bleek te zitten. Uiteindelijk lukte het ons de zaak goed voor elkaar te krijgen. Timo lag helemaal dubbel.

Onderweg naar huis benoemde Luan het als een topdag, gevolg door de vraag... Opa, wat gaan we morgen doen..? Gaan we dan weer naar het strand..? Omdat we het met Timo al besproken hadden, besloot ik ook Luan te vertellen wat de plannen waren, namelijk een bezoek aan een speeltuin in Rotterdam en aan het eind van de dag een soort afscheidseten bij de MAC. Dan was de logeerpartij voorbij en gingen ze terug naar huis in Noordwijk.
Zijn conclusie was... Het wordt morgen een feestdag en hij benoemde wat we morgen gingen doen...slapen, wakker worden, eten, wassen, tanden poetsen, aankleden, koffie drinken en dan met de auto naar de speeltuin. De hele dag lekker spelen, brood en limonade meenemen, met de auto terug naar huis, dan naar de MAC en dan naar mamma en pappa. YES..!

Toen we van strand thuis waren, moest hij dit eerst kwijt aan oma. En weer in de exacte volgorde..! Oma had inmiddels op verzoek van Timo 'gemarineerde kip' gemaakt met gebakken aardappelen en appelmoes en - op verzoek van Luan - ook spaghetti gekookt. De jongens deden goed hun best. Oma kreeg een compliment van Timo: heerlijk gemaakt oma..! Dan is je dag als oma toch helemaal goed..!

Ook Luan deed goed mee, want na een klein bordje spaghetti wilde hij ook nog gebakken aardappelen - wel met rode saus - en appelmoes. Daarna nog een aantal stukken tomaat en om af te sluiten een sappige peer.

Na het eten nog even achter de iPad en laptop. Luan ligt nu inmiddels in bed, want morgen wacht een vermoeiende dag. Met Timo hebben we afgesproken dat hij om 21.30 uur gaat. Overigens gaan wij niet veel later, want zo.n middagdagje strand is best vermoeiend.

Volgens mij hebben de jongens een geweldige dag gehad en dat geldt zeker ook voor ons.

31 juli:

Timo werd stond al om 02.30 u naast ons bed. Hij had ontzettende jeuk aan zijn voet en kon er niet van slapen. Snel maar wat anti jeuk zalf op de plekken gedaan. Mogelijk is dit een restant van een insectenbeet (wesp) op het strand. Hij viel,gelukkig weer in slaap, maar was wel vroeg wakker. Om 7.45 u sloop hij al naar beneden. Luan kwam een half uurtje later. Misschien ook de spanning van het dagje uit...?

Na het ontbijt, tandenpoetsen, aankleden, enz.. speelden de jongens met hun speelgoed en/of keken een film op de laptop en tablet, maar na de koffie reden we naar Plaswijck in Rotterdam. Een speelparadijs, met alles er op en aan.

Onderweg deden de jongens een spelletje... Ik zie ik zie wat jij niet ziet... Toen Timo Luan wilde helpen, gebruikte Luan een samenvoeging van 'voorzeggen' en 'verklappen' en kwam hij tot: Timo niet voorklappen..! Geweldig..!

In Plaswijck vermaakten we ons prima. Timo en Luan speelden in de speeltuin, in het speelparadijs, we wandelden door het gedeelte met de dieren, ze reden samen een rondje met een treintje, oma en Luan deden een rondje in de carrousel, Timo reed zijn rondjes met een skelter in het verkeersplein en Luan fietste in het gedeelte voor de kleintjes.

In de speeltuin op een soort schommel ontstond een boeiend en ontroerend gesprekje tussen Timo en een donkergekleurd jongetje, geboren in NL maar met een vader afkomstig uit Curaçao. Toen Timo zei dat Luan zijn broertje was, begreep die jongen dat niet zo. Het leek hem meer iemand uit China. Timo gaf uitleg: Luan komt inderdaad uit China. We hebben hem gekocht via een speciale internetsite en hem daarna opgehaald in China. Nu blijft hij voor altijd bij ons in NL,  niet waar Luan..? Luan knikte bevestigend.

We voeren nog een rondje met de boot en met een trapboot in de vorm van een zwaan. Natuurlijk zagen Timo en opa ook krokodillen in het water, maar Luan hield het op een stuk hout en gelijk had hij. Kortom het was een ontspannende inspannende middag.

Moe maar voldaan vertrokken we rond 17.00 uur naar huis. Na een lekkere douche gingen we naar de MacDonalds, als afscheid van de logeerpartij.

Daarna kwamen mamma en pappa om jullie op te halen en gingen jullie door naar de camping in Stroe. Nog een weekendje Stroe en een paar dagen Noordwijk en dan..... Op naar jullie vakantiebestemming.

 

Zon, zee en strand

Daar sta je dan

Je voeten in het hete zand

Schelpen knarsen onder je voeten

Je ogen dwalen over de gekleurde parasols

Je ogen dwalen over al die vele grote en kleine mensen

Ik zie je denken, maar wat denk je dan?

 

Daar sta je dan

Je voeten in de zee

Gaan we hierin zwemmen?

Ik zie je kijken naar de horizon

Ik zie je ogen dwalen over het water

Ik zie je denken, maar wat denk je dan?

 

Daar ging je dan

Lopend door het water

Twijfelend; maar je volgt dapper je grote broer

Daar kwam hij dan

Je weet wel die eerst grote golf

Je krabbelt op en proest het uit

Ik zie je denken, maar wat denk je dan?

 

Daar schepte je dan

Een grote diepe kuil met je grote broer

Steeds dieper en dieper

Ik zie je staren om je heen

En schept dan weer verder

En weer kijk je op

Ik zie je denken, maar wat denk je dan?

 

Daar zit je dan

Drinken en etend in het zand

He bah een korrel zand op mijn drinken

O nee hé nog meer zand op mijn eten

“Mama, er zit zand in mijn mond”

Ik zie je denken, maar wat denk je dan?

 

Zon, zee en strand

Een dagje vol met belevenissen

Een dagje vol van intense momenten

Een dagje vol van genieten

Genieten van de warmte, van de kleuren, van de geluiden

Maar toch, toch zie ik je denken, maar wat denk je dan?

 

 

 

 

 

au!

Daar lig je dan in bed; tijd om te gaan slapen. Alle rituelen hebben we achter de rug en je kijkt met je bruine kijkers mij aan. Ik zie verdriet in je ogen en vraag wat er is. Je draait je ogen weg en kijkt weer in mijn ogen. Wat een verdriet zie ik in je ogen. Ik praat zacht tegen je en zeg dat het goed is, dat je mag huilen dat je mag vertellen wat er is. En dan begint je lipje te trillen en vullen je ogen zich met tranen. Een voor een vallen de tranen over je wangen. Met mijn 1 arm trek ik je naar mij toe en help je tot zit. Dicht tegen mij aan voel ik de tranen uit je ogen op mijn hand vallen. Met diepe halen huil je en zeg je dat je pijn heb. Pijn aan je knie, pijn als de pleister eraf moet, pijn als je ligt, pijn als je je knie buigt. En weer huil je.

Uiteindelijk kom je tot rust en ben je blij met de oplossing dat we de pleister eraf halen en zonder pleister gaan slapen. Je wond kan dan goed drogen en hopelijk vormt zich dan snel een mooie korst. Voor de zekerheid leggen we een grote handdoek neer en ga je weer lekker liggen. Ik strijk naast je neer en jouw handjes zoeken mijn handjes. Je krult je op en leg je hoofd in mijn nek. En zo liggen we dan samen te luisteren naar de klassieke muziek op de achtergrond; de cd waar je de laatste weken weer mee in slaap valt.

Je ligt heerlijk met je ogen dicht en ik kijk naar je zoals ik elke avond naar je kijk voordat ik ga slapen en jij dan nog heerlijk naast mij ligt. Wat ben je toch een mooi bijzonder kind! Alsof je het voelt doe jij je ogen open en geef mij een zoen en sluit je ogen weer. Na een tijdje doe je je ogen weer open en fluister dat ik mag gaan. Als ik maar beloof terug te komen om te komen kijken bij hem. En natuurlijk beloof ik dat.

Slaap lekker lief kind; mama houdt heel veel van jou!

Het leven is net een voetbalwedstrijd

Al enige weken is Nederland in de ban van de WK voetbal! De oranje koorts is toegeslagen en we zitten nu zelfs al in de halve finale. De reclame die je al lang voor het WK zag, klopt als een bus. Op de een of andere manier bindt WK voetbal mensen met elkaar. Bijna elke ochtend klinken vrolijke klanken uit de personeelskamer, is het onderwerp voetbal en vooral als Nederland gespeeld heeft, volgt er een uitgebreide nabeschouwing ook al is het drie dagen later! Er wordt gelachen, vooral veel gelachen, er wordt gemopperd op de scheids, op de wissels maar vooral voelen we ons 1! Deze oranje koorts bindt mensen en we zitten gezamenlijk morgenavond weer voor de tv. De app van mijn werk staat die avond niet stil en ook al keek ik zaterdagavond alleen naar de wedstrijd door de app had ik het gevoel toch niet alleen te zijn! Bijzonder hoe dat toch werkt dat samen gevoel.

Maar o wat hebben we als Nederland vooraf gemopperd en hadden we er maar weinig vertrouwen in. Volgens sommige zouden we na de eerste poule er al uitliggen, maar nee hoor we gingen door. En keer op keer was er weer die twijfel maar daarna die blijdschap! En ja dan die Louis van Gaal. Wat krijgt hij het toch voor zijn kiezen. Hoe kan hij nou die opstelling doen, waarom zit van Persie er nog in, dat was echt geen buitenspel (zal je mij niet horen zeggen hoor want ik weet echt niet wat dat is)waar blijft Huntelaar, he? Krul erin en ga zo maar door. Maar inderdaad is het zo als men nu zegt; elke wissel was een gouden wissel! Ja die Louis van Gaal die heeft het goed begrepen. Wat een team zet hij daar neer, keer op keer op het veld en keer op keer gaan we door. Tijdens interviews laat hij zich niet kennen en van zijn gezicht kan je zelden wat aflezen. Ik vind het een fascinerende man die heel goed weet wat hij doet, van te voren zijn zaken heeft uitgedacht en niet twijfelt. Hij heeft maar 1 doel en dat is winnen en daar gaat hij voor! En nu zitten we dan in de halve finale en zitten we met z'n allen morgen om 22.00 uur weer voor de t.v. en leven we mee! Ik kijk al uit naar de donderdagochtend; naar de geluiden uit de personeelskamer, naar het samen gevoel of we nu winnen of verliezen; het is er.

Ook bij ons is de oranje koorts toegeslagen. Ons huis kleurt oranje en ons "Thuis" heeft ook de nodige slinger en hamsters hangen. We doen mee met de oranje gekte en zitten ook voor de buis. Nee, niet elke wedstrijd wordt hier gevolgd maar het is toch voornamelijk voetbal wat regeert op de tv en regelmatig is het ook het onderwerp van gesprek.

Eergisteren schreef ik over "alle ballen verzamelen" en gisterenavond eenmaal in bed bedacht ik het leven is ook net een voetbalwedstrijd. We willen zo graag het beste voor ons kinderen, voor ons zelf, voor ons gezin. We willen zo graag scoren, we willen het zo graag samen doen en die bal in controle hebben. We rennen van hort naar haar maar helaas komt het ook genoeg voor dat we een overtreding maken en door een ander of onszelf een gele of rode kaart toebedeeld krijgen. Zolang het gele en/of rode kaarten zijn ten aanzien van mijzelf kan ik ze goed incasseren maar o wee als het mijn kinderen betreft.

Moeilijke momenten waarin je geconfronteerd wordt als moeder dat je vindt dat je faalt of dat de ander door datgene wat hij zegt en/of doet je het gevoel geeft dat je het niet goed doet of anders moet doen. Moeilijke en pijnlijke momenten waarop je moederhart breekt en huilt van binnen. Momenten waarop je keer op keer opkomt voor je kind en vindt dat je zijn belangen moet behartigen. Momenten waarop je iemand wel door elkaar zou willen schudden en zou willen schreeuwen 'begrijp het dan!', momenten waarin je maar mee praat en knikt om niet weer in de verdediging te hoeven gaan. Momenten die je zo moedeloos maken en momenten waarop je de tijd even zou willen terug draaien om dat ene moment te voorkomen, anders te doen of over te slaan.

Maar gelukkig zijn er ook een heleboel juich momenten. De momenten dat de bal bijna in het doel ligt, maar vooral de momenten dat er gescoord wordt en mijn trots die ik voel gedeeld wordt door anderen. En als ik dan de nabeschouwing over ons gezinsleven doet dan voel ik alleen maar TROTS. Trots op dat wat we samen bereikt hebben. Trots op onze prachtige zonen. Trots op Timo als ik maandag naar zijn musical mag kijken. Trots hoe Timo zorgt voor zijn kleine broer. Trots op Luan hoe hij zich ontwikkelt heeft. Trots op Luan hoe hij keer op keer elke week maar weer zijn programma van therapieën doorloopt. Trots, blij en dankbaar dat wij samen 1 mogen zijn en keer op keer de voetbalwedstrijd van ons leven mogen spelen.

Een drukke dag

Vandaag had Luan een druk programma. Hij startte bij de kapper om zijn lange lokken korter te maken. Een heerlijk kort koppie heeft nu weer! Daarna zijn we doorgereden naar de kindertandarts waar hij een oefensessie had voor aankomend tandartsenbezoek. Zijn tand gaat dan gevuld worden en vandaag mocht hij wennen aan alle apparatuur en geluidjes. Ook dit heeft deze kanjer prima doorstaan en als beloning mocht hij met een muntje wat halen uit de muntenautomaat. Een mooie ring was het resultaat die hij zelf wilde houden.

Eenmaal bij school bleef de ring wel in de auto want "anders lachen de kindjes mij uit, mama!" En dat speelt al als je in de kleuterklas zit!

Op school een prima dagje gehad op zijn duikeling tijdens het buitenspelen na. Hij was zo enthousiast en rende, zonder helm, naar buiten met als gevolg nu twee kapotte knieën. De een was net bijna over maar ligt nu helemaal open en op de andere knie zit een gemene schram plek. Hij had eventjes gehuild en bij het ophalen zag ik dat hij het er moeilijk mee had. Een dikke knuf deed hem goed. Eenmaal in de auto viel hij al snel in slaap en tukte zo een klein half uurtje. Altijd lekker om zo weer even energie op te doen.

Rond 15.00 uur werden we verwacht in het LUMC voor een gehoortest en om 15.40 uur bij de KNO arts voor de uitslag. Tussendoor vermaakte we ons prima in het restaurant en genoot hij van een saucijzenbroodje en een kop thee. En dat was ook maar goed want we hebben lang moeten wachten voordat we aan de beurt waren.

Gelukkig viel de uitslag bij de KNO arts mee en mogen we over een half jaar terug komen. Het is nog niet optimaal maar niet zo slecht dat zijn spraak- en taalontwikkeling in gevaar komt. Gelukkig maar en nu maar hopen dat het gehoor steeds beter wordt. Mochten we blijven twijfelen of het idee hebben dat het slechter wordt dan mogen we altijd tussendoor bellen. Altijd fijn om te weten.

Op de terugweg had je het hoognodige te kletsen en zo ook tijdens het boodschappen doen. Heerlijk als dat mondje van jou niet stil staat. Eenmaal thuis heb je even lekker op de bank met je tablet gezeten en gekeken naar paw patrol. Ook 1 van je favoriete filmpjes over een hondje en de brandweer. Van het eten smulde je vooral van de "zoet-zure saus die van een Chinees is gemaakt!"

Aan het eind van de maaltijd hebben we je pleisters verwijders en de wonden schoon gemaakt. Eenmaal boven kwam het verdriet eruit en had je veel pijn. Ik heb je lekker verwend, geknuffeld, getroost en daarna ben je heerlijk gaan slapen. Tot morgen grote kanjer!



Tussendoor even genieten!

De uitslag





 



Alle ballen verzamelen

Al zittend onder de veranda met uitzicht op de camping schrijf ik dit blog. Heerlijk om weer mijn gedachten op papier te kunnen zitten. Door een goeie balans te zoeken tussen te veel en nauwelijks mijn schouder te belasten kan ik weer een eind komen met schrijven achter de laptop. Al moet ik zeggen dat dit in het weekend mij beter afgaat dan door de weeks na mijn werk. Dan is hij eigenlijk al overbelast, maar ik heb me voorgenomen dan gewoon alleen foto’s te posten; net zoals ik op mijn facebook pagina doe. Ik weet dat ik een aantal trouwe lezers heb, die geen faccebook hebben……..

"Lieve papa, 

Wij houden van jou!"

Vaderdag 2014!

De laatste 1,5 week voor de kinderen is aangebroken. Ja 1,5 week want ze zijn twee dagen eerder vrij ivm een verhuizing van de andere locatie naar de school van onze kids. Als ik terug kijk op het afgelopen jaar is het jaar omgevlogen. De weken vlogen voorbij als een geoliede machine die zijn werk goed aflevert. Mijn schouder bracht wel wat roet in deze geoliede machine maar nu na 10 weken hebben we ook hier weer onze draai in gevonden.

Die laatste weken voordat de vakantie start is altijd stressen. De laatste activiteiten die nog even tussendoor komen, Avond4daagse, voor Luan nog wat doktersbezoeken in het ziekenhuis, drukte op het werk, evaluatiegesprekken met school, cito uitslag bespreken op school, rapportgesprekken van school, evaluatiegesprekken in het Revalidatiecentrum en dan voor Timo kamp en musical. Een hoop ballen om in de lucht te houden waarbij het humeur niet altijd bij alle partijen op de juiste manier aanwezig was. Maar keer op keer kwamen we er weer uit. En ook deze keer weer steeds de beloften aan mijzelf dat ik het volgend jaar rond deze tijd toch echt anders gaat doen.

Trots op zijn medaille!

En Timo ook trots maar die had het te druk voor de foto:)

Timo’s kamp zit er op en de afgelopen twee dagen krijgen we steeds meer verhalen te horen. Van de juffen en meester hebben we gehoord dat hij genoten heeft en zij van hem! Altijd prettig om te horen, maar nog prettiger om de ogen van Timo te zien stralen als hij vertelt over zijn avonturen. Heerlijk om te zien en te horen hoe hij genoten heeft!

Zo ook gisterenavond van de voetbal. Samen met de dochter van de boer naar Kootwijkerbroek gefietst en papa sloot daar later aan. In de buitenlucht op groot scherm de spannende wedstrijd Nederland – Costa Rica gekeken. En o wat was het een spannende wedstrijd en wat heeft Nederland er voor gevochten. Uiteindelijk kwam het uit op de penalty’s en won Nederland met 4 – 3. Tot op je onderbroek nat kwam je samen met papa thuis want onderweg hadden jullie een flinke bui gehad. Maar wat heb je genoten. Vanochtend werd je pas om 11.00 uur wakker en heb je dus heerlijke slaapuurtjes gemaakt en ben je fit voor de week die komen gaat. Woensdag voetbal kijken, donderdag musical en vrijdag musical. Kortom weer genoeg spannende dingen deze week.

De eerste winde is een feit!

Ook Luan had beet maar geen vis...............

Voetbal kijken en ondertussen stiekies doen.

Onze kleine doerak gaat ook maar door met ontwikkelen. Wat is hij gegroeid dit laatste jaar. Zijn spraak- en taalontwikkeling vraagt de nodige aandacht maar het is een volhouder. Hij geeft niet snel op en desnoods tekent hij in de lucht met zijn vingertjes wat hij bedoelt. In het najaar zal hij weer getest gaan worden en ondertussen oefenen we hard met hem, maar ook weer niet te veel. We vinden het naast zijn drukken programma in het revalidatie centrum (1x zwemmen, 1x fysio en 1x logo) ook belangrijk dat hij kind kan zijn, lekker kan spelen met en bij andere kinderen. En daarbij zorgen dat hij niet overbelast raakt. Voor de zomer staat nog op het programma de tandarts en het ziekenhuis. Bij de tandarts gaat hij morgenochtend eerst droog oefenen en over twee weken gaat hij dan voor een behandeling om 1 van zijn tandjes waar een gaatje in zit te behandelen. In het ziekenhuis wordt zijn gehoor nogmaals getest omdat hij de vorige keer net op het randje zit. Wij ervaren, wat zijn gehoor betreft, eigenlijk geen verbetering na zijn buisjes en hebben het idee dat hij niet voldoende hoort. De test zal het uitwijzen en ik verwacht dat we nog regelmatig bij de KNO arts langs zullen gaan. Het is best belangrijk dat hij goed hoort voor zijn spraak- en taalontwikkeling. Niet iets om geen aandacht voor te hebben.

Grote broer leest kleine broer voor; proefslapen in de tent!

Kijk ik fiets!

En bij mooi weer een plons in het zwembad van de boer en boerin.

En ja dan loop ik zelf nog met kalkafzetting in mijn schouders. Zoals ik schreef is week 10 reeds voorbij. De ontsteking is inmiddels wel weer weg en ik heb gelukkig wel meer beweeglijkheid maar de pijn is nog aanwezig en de bewegingen die ik kan maken zijn beperkt. Bij te veel gebruik merk ik het ’s avonds meteen en ook elke ochtend wordt ik met pijn wakker. Gelukkig mag ik as woensdag weer naar de orthopeed en ben benieuwd wat we hier aan gaan doen. De rest van mijn leven hiermee lopen dat wil ik in ieder geval niet.

De man des huizes is gelukkig gezond maar maakt naast zijn vele uren op het werk ook vele uren in het huishouden. Maar wat doet hij dat goed en wat ben ik trots op hem! Hij houdt zijn ballen in ieder geval hoog in de lucht en het lukt hem aardig goed om deze in de lucht te houden. Bij mij echter vliegt er her en der nog weleens op de grond met alle frustraties van dien. En ja soms zijn er ballen zelfs even zoek met alle gevolgen van dien.

Want ja, voor mij als controle freak is het best lastig als je een aantal zaken nu aan een ander over moet laten. En echt het zijn maar simpele dingen want denk aan hoe je een onderbroek opvouwt, de was ophangt, kamers opruimt, etc. etc. Zaken die nu vooral Lo doet en ik moet laten. En ja je denkt waarschijnlijk nu waar maak je je druk om en oke het druk maken is al stukken minder dan een aantal weken geleden maar toch……….

Nog 1,5 week en dan kunnen de kids gaan genieten, kan ik een aantal ballen loslaten en kunnen we als gezin gaan aftellen naar onze zomervakantie; twee weken naar Frankrijk en 1,5 week naar de boer en boerin. Heerlijk wat zie ik hier naar uit. Effe er lekker tussen uit als gezin, geen verplichtingen, gewoon met elkaar! Tuurlijk zitten we elk weekend op de camping maar denk dan niet dat er geen telefoon aan staat, geen mail gelezen wordt, er niet gebeld wordt voor advies. Dat gaat gewoon door alleen het voordeel is dat we niet naar ons werk kunnen rijden. We zitten inderdaad elk weekend in een soort van vakantie stand maar straks mogen we dat 3,5 week lang! Heerlijk vooral omdat ik dan, eenmaal in de auto, een boel ballen kan laten vallen voor even. Maar voor nu is mijn motto nog even ”Alle ballen verzamelen!”

Kamp 2014!

Hoe gaat het nu?

De weken vliegen voorbij hier en voor mij betekent het alweer dat ik week 6 in ga met pijn in mijn schouders. Sinds enkele dagen Tramadol vrij maar geheel nog niet pijn vrij. En een voetbal tegen je schouder helpt daar ook niet erg bij. Het weekend ook geprobeerd of auto rijden als tot 1 vd mogelijkheden behoorde, maar ook dat was geen succes. Ach ja ik wil te snel en wordt terug geroepen door mijn lichaam. Helaas dus nog geen lang blog van deze kant maar wel de high lights en foto’s!  Zoals ik al zei de weken vliegen om en dat betekent alweer aftellen naar de zomervakantie; 7 weken nog te gaan. Timo heeft de laatste twee weken entree toetsen gehad en Luan hobbelt vrolijk de dagen door van school naar therapie. Stil stonden we afgelopen vrijdag bij 2 jaar geleden; de dag waarop ik een telefoontje kreeg met de naam en andere gegevens van onze zoon!. Kortom de mannen hebben het heerlijk naar hun zin en genieten van het mooie weer en de weekenden op de camping. En automatisch betekent dat voor papa en mama dat die ook heerlijk genieten van die blije gezichtjes!

23 mei:

Wat heerlijk toch dat je als kind gewoon lekker poedelnaakt je al drie kwartier kan vermaken met 'rommelen' op zijn eigen slaapkamer. Een herontdekking van zijn speelgoed! "Ik klee me straks ech wel aan mama! Mag toch wel so?"

24 mei:

.

 

Mega Pull Stroe; wat een herrie! Maar wat heeft een ieder genoten op zijn manier



Luan vond deze baby muis en dat was 3 uur lang zijn vriendje. Met moeite nam hij afscheid "ik zal je missen lief muisje!"

 

 

28 mei:

Met de trein naar Ermelo en van daaruit met papa naar Stroe! Wat een avontuur

 

 

 

We zijn weer THUIS!

30 mei:

Vandaag precies twee jaar geleden kreeg ik een telefoontje terwijl ik aan het werk was in Amersfoort. Ik schreef toen het volgende: 30 mei een dag om nooit te vergeten. We waren allebei in Amersfoort voor het werk en ik werd in de ochtend gebeld door Kind en Toekomst dat onze adoptie akkoord is. We kregen de naam van onze zoon, zijn geboortenaam en de plek waar hij is geboren. Zijn naam mogen we niet noemen, in oktober wordt hij 5! Hij is nu 1.01m en 16 kg. Hij woont op dit moment in een kindertehuis? Als het goed is krijgen we binnenkort zijn medische rapportage en als we die binnen hebben, moeten we een brief schrijven ondertekend dat we dit kindje willen adopteren, het niet bloot stellen aan de sociale media en niet op eigen initiatief contact zoeken met het kindertehuis. Als dit binnen is krijgen we zijn foto toegestuurd. Yes we zijn weer een stapje verder!!!!!!!!!!!!!!

 

Voorstel foto

Wat een verschil!

 

 

 

Tent gekocht (tweedehands) om deze zomer mee te gaan kamperen. De caravan laten we lekker staan op ons stekkie en met deze tent en de tent van de jongens gaan we in de zomer richting Frankrijk. Gewoon effe lekker met de tent! Heb er zin in!

31 mei:

De keuken staat! Helaas eerst een bende en dan wordt het weer mooi! Wacht maar af.......

 



Zo en dit is mijn plekje: heerlijk id zon en genieten van alle 'werk- en kindgeluiden' om mij heen!

 

 

 

 

 

1 juni: Joepie met wat aanpassingen en een klein project lukt het weer om te haken!!! De dekens zijn nog wat te zwaar dus voorlopig maar eerst dit project!

 

 

 

 

Gezellig borrelen met mijn mannen. Andere man nog hard aan het werk!

 

 

Weer op weg naar huis!

 

 

 

En ook Luan heeft genoten!