Van zomer naar herfst

De weken na de zomervakantie (het zijn er slechts 7) zijn omgevlogen. Wat is de tijd snel gegaan en wat waren het pittige zware weken. Ik moet je bekennen dat ik uitzie naar volgende week als her herfstvakantie is. Heerlijk relaxen en ontspannen en samen met het gezin genieten. 

De afgelopen periode voelt voor mij als een achtbaan van emoties en keuzen waar ik in gezeten heb. Keuzes maken, zaken regelen voor de nieuwe school van Luan, afscheid nemen, dromen over......, afscheid nemen van de camping, caravan verkopen, gefrustreerd en boos zijn door zaken die niet gedaan worden op de huidige school van Luan, genieten met elkaar, oudste zoon helpen met de opstart van zijn huiswerk, zelf een behoorlijke klap gemaakt bij het uitstappen van de caravan, werken, Luan troosten die de eerste weken veel gevallen is en flinke kapotte knieeen had, zaken regelen op het werk, troosten van Luan, terugdenken aan 4 jaar geleden, werk, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik weet nog dat ik na week 1 een foto plaatste op facebook van een ballenbad met daarbij de tekst dat ik het idee dat ik alle ballen in de lucht moest houden. Maar hoe?! Keuzes maken welke welen welke niet is maar gedeeltelijk gelukt moet ik bekennnen en de ene dag ging het mij ook beter af dan de andere. 

En nee lieve mensen ik ben niet depressief maar ik ben mij er gewoon bewust van dat het allemaal wel heel veel was de afgelopen 7 weken. Ik hoop echt dat er na de herfstvakantie een periode van rust aan komt waardoor ik minder geleefd wordt en meer bewust een keuze kan maken dan dat deze voor mij gemaakt wordt of het gevoel heb dat dat zo is. 

Ook voor Luan is het pittig op dit moment. Eerst kon hij niet wachten op zijn nieuwe school en nu het afscheid nadert, doet het veel met hem. Enge dromen, niet kunnen slapen en huilend van verdriet. Lekker bij mama slapen in bed helpt hem goed de nachten door. En dat mag; het is ook niet niks het thema 'afscheid' voor hem. 

Woensdag is hij voor het eerst gaan wennen en hij heeft een goede ochtend gehad. De juf mailde dat het prima gegaan was en hij kwam ook aardig relaxed de hal in lopen. In de avond kwam echter het besef dat hij afscheid moest gaan nemen van zijn vriendjes en dat hij dan nooit meer met ze kon spelen/voetballen op het plein en bij hun thuis. Wat een verdriet had hij. In stilte met onzichtbare tranen huilde ik die avond met hem mee. En uiteraard weten we dat dit de juiste stap is en wisten we dat het niet vanzelf zou gaan............

Maandag gaat hij afscheid nemen van zijn school en trakteren en dinsdag mag hij starten op zijn nieuwe school. Een nieuw begin waar hij voor de vakantie nog even aan mag ruiken. En dan na de herfstvakantie gaat hij volledig na zijn nieuwe school! Ik ben super trots op onze kanjer die een grote stap in zijn kleine jonge leventje bij ons gaat zetten. En bij zo'n nieuwe stap hoort uiteraard ook een nieuwe tas, schoolbekers en brooddoos. Die gaan we dan ook zeker komend weekend uitzoeken.

Daarnaast gaan we komend weekend nog heerlijk genieten in Stroe. De laatste keer dat we dat kunnen van ons plekje. Het zal raar zijn om daar zondagavond weg te rijden en te weten dat het de laatste keer is. Echter we proberen ons te focussen op de nieuwe mogelijkhed en kansen die er komen en we dromen over wat er komen gaat!

Stop de tijd

Maandag 15 augustus 20:33 uur temperatuur nog tegen de 30 graden. Een blauwe lucht, ondergaande zo'n, zicht op de rivier, krekels en vogeltjes geluiden omringen mij en het liefst zou ik de tijd stop willen zetten..........

Wat is dat toch, als die laatste week/dagen aanbreekt van je vakantie, je op de een of andere manier nog xtra gaat genieten. Althans dat denk je en je neemt alles nog beter in je op. Je wil het liefst op elk moment de tijd stop zetten en zorgen dat het nog heel, heeeeeel lang duurt voordat die dag voorbij is. In principe wil ik er niet mee bezig zijn maar ik moet je zeggen dat dit de laatste jaren wel wat veranderd is. Wat wil zeggen dat ik er ook meer mee bezig ben dat het einde van de vakantie in zicht is. Niks is lekkerder om dan weg te mijmeren en de herinneringen te koesteren en op te slaan.

Vroeger telde mijn man altijd de dagen af. De laatste week begon hij hiermee en ik vond dat echt vreselijk. Gelukkig is hij daarop een gegeven moment mee gestopt en begint hij nu  1 a 2 dagen van te voren. 

Echter de laatste jaren wil de jongste, Luan, ook graag weten hoeveel nachtjes het nog slapen is voordat we naar huis gaan. Voorgaande jaren begon dat al aan het begin van de schoolvakantie. Hier maakte ik dan een mooie kalender voor. Ook dit jaar heb ik een kalender gemaakt en heeft hij er vooral in de eerste drie weken nagekeken en veel geteld. Eenmaal in Frankrijk was het geen onderwerp tot de laatste week. Toen kwam de vraag ''hoeveel nachtjes slapen nog voordat we naar huis gaan?'' En vanaf dat moment komt minimaal 1x per dag het getal voorbij dat we nog te gaan hebben op deze fantastische plek!

De laatste dagen staan voor manlief ook voornamelijk in het teken van plannen maken en de boel structureren voor vertrek. Meestal een punt waar we het niet over eens zijn. Hij wil dan 1 dag eerder naar huis en ik natuurlijk niet want wil zo lang mogelijk genieten! Uiteindelijk komen we er wel uit hoor en gaat het zoals het altijd gaat. In de ochtend help ik de spullen bij elkaar te pakken en dan vertrek ik met de kids naar het zwembad en gaat manlief keihard aan de slag met het afbreken en schoonmaken van de tent en het plaatsen van de twee kleine tentjes om de laatste nacht in te slapen. Daarna ontmoeten we elkaar weer in het zwembad en genieten we van de laatste uren op de camping. In de avond nemen we nog een borreltje en genieten we nog even samen na van een fantastische vakantie!

Wat wat hebben we genoten van het mooie weer, van elkaar, van de kinderen,van Spyro, van het vissen, van het zwemmen en van de structuren. Ja want ook hier zaten de dagen vol met een bepaalde structuur. Iets waar onze beide mannen van houden; graag zo vroeg mogelijk weten hoe de dag er uit gaat zien en het liefst zoveel mogelijk hetzelfde als de voorgaande dagen.

In de ochtend lekker uitslapen tot een uur of 9 soms wel langer nog, daarna relaxen in bed met ds terwijl papa en mama een bakkie deden. Papa ging om de dag sporten en mama haakte er op los en ondertussen werd er natuurlijk gevist! Na een uurtje gingen we het ontbijt klaar maken en rond de middag vertrokken de mannen met hun bootje en hengels om kleine visjes (aas voor de meervallen) te vangen. Heel soms moest er ook boodschappen gedaan worden maar een bezoek aan de viswinkel en de ds mee in de auto maakte al veel goed. 

Op het moment dat de mannen gingen vissen brak voor mama het ''me-time'' moment aan dat al hakend werd door gebracht. Startend in de zon maar al snel de schaduw op zoekend omdat het wel heeeeel warm was. Op de een of andere manier kan ik nu niet meer zoals vroeger uren bakken in de zo'n. 

Als de mannen terug kwamen, werd er eerst gezwommen in de rivier, daarna wat gedronken en vertrok ik met de mannen richting het zwembad. Voor papa de tijd van de afwas en Spyro uit laten. Later volgde hij in het zwembad. Na de nodige zwempartijen vertrokken we uiteindelijk weer richting tent voor een borrel en chippies terwijl natuurlijk de hengels klaar gemaakt werden voor het grote en ruigere werk. Tussendoor zweemde de jongens met Spyro nog in de rivier.

Al snel loopt het dan richting etenstijd, op tijd, want dan kan er lang gevist worden in de avond. Op de heette dagen (die we veel hadden) werd er door de mannen na het eten nog gezwommen in de rivier om vervolgens daarna samen te gaan douchen. Ja, de mannen gingen samen douchen; wat een kanjers!

En wat een kanjers zijn het geweest tijdens deze vakantie. Geen onvertogen woord is er gevallen, Timo was heel lief en oplettend tijdens het zwemmen en zorgzaam. En Luan genoot van en met zijn grote broer. Samen hadden ze veel lol en plezier.  Wat heerlijk om te zien en om van te mogen genieten. En wat voel je je dan dankbaar met twee van zulke kanjers.

Vissen

Gelukkig heb ik zelf een hobby op de vakantie; namelijk haken. Uren lang kan ik dit volhouden. Met zonnen. deed ik dat vroeger maar op de een of andere manier hou ik dat tegenwoordig niet zo lang meer vol en zoek ik sneller de schaduw op. Hier op de camping is dat helemaal geen straf want het uitzicht is adembenemend mooi!

De mannen, zeker de oudste twee, hebben ook een hobby die ze dag in dag uit uitvoeren; zeg maar 24 uur lang. Ja, je leest het goed 24 uur lang. 24 uur lang zijn ze bezig met het vissen naar barbeel, voorntjes maar vooral naar meervallen. Ja van die grote griezels of zoals mijn nichtje zei ''dit is geen vis maar een monster!''

Nadat zo'n eerste vis gevangen is, smaakt het naar meer en willen ze alleen maar groter en sterkere vis vangen. En ja als dit niet lukt dan is dat flink balen. Vooral het feit dat je ze wel aan de hengel heb, maar ze niet aan de kant krijg.

Zoals ik al zei gaat het 24 uur door het vissen. Het start in de ochtend met het binnen halen van de meervallen hengels en daarna wordt het een dagtaak om te vissen op barbeelen en voorntjes. Goede aas voor de meerval die uiteraard wel aan bepaalde afmetingen moet voldoen.

Aan het eind van de middag begint het echte werk. Het vissen op de meerval. Het levende aas, ja je leest het goed en het is hier toegestaan in Frankrijk, gaat aan de meerval hengel en wordt tactisch met het bootje uitgevaren. Van de kant wordt gegild iets meer naar rechts, nee andere rechts en dan wordt het aas en de haken en lood over bord gegooid en zakt het aas naar de bodem. Dan begint het wachten. Het lange wachten nadat uiteraard eerst de piepers juist afgesteld staan. Oa ja en ondertussen liggen natuurlijk de feeder hengels nog uit voor een lekker aasje of mooie beet. 

Vissen is vooral veel geduld hebben, veel wachten en veel staren naar het topje van de feeder en wachten op een lange piep. Het staren naar het topje van de feeder is een sport apart. Gaat deze wel of niet heen en weer. En zo ja pak ik de hengel nu of wacht ik nog luttele seconden. Daarnaast is het natuurlijk wachten op die ene hele lange piep. De piep die aangeeft dat er iets aan de meervalhengel zit. 

En ja dan kan het zomaar opeens zijn dat die lange piep er is. En ja wat er dan gebeurd; laat ik zeggen dat ik altijd blij ben dat als we aan het eten zijn dat alles nog op tafel staat. Eenmaal bij de hengel start het gevecht tussen de visser en de vis en zijn hengel. Altijd weer een spannend moment want gaat het lukken of niet. De eerste keer dat die lange piep ging en Timo die enorme meerval binnen haalde, zal ik nooit zijn gezicht vergeten. Wat was hij trots, en terecht! Geweldig! En het smaakte uiteraard naar meer van dit soort vissen. De tweede was nog groter, de derde wat kleiner en degene die aan de haak zaten voelde groter aan maar raakte helaas keer op keer van de haak. 

De nachten werden hierdoor ook spannender want al snel bleven de piepers in de nacht aan. De eerste nacht bleven de mannen gewoon door de eerste piep heen slapen en heb ik ze beide wakker moeten maken. De nachten daarna werd de pieper bij ons hoofd neergelegd en werd in ieder geval Lo ervan wakker. Ik wachtte dan even en ging daarna maar poolshoogte nemen en als het serieuze business was, maakte ik Timo wakker. Helaas verloren de mannen elke keer de strijd en won de vis het van de visser.

Elke ochtend werd er dan weer een nieuwe techniek bedacht in de hoop dat deze zou gaan werken. Papa had elke keer weer een beter idee en zo was het knopen van draadjes aan lood en later stenen ook een dagtaak geworden. Helaas heeft het deze vakantie niet meer mogen baten maar heeft het de mannen wel een boot opgeleverd.

Ja, jullie lezen het goed. De buurman had een mooi opvouwbaar bootje en daar waren de mannen zeer van gecharmeerd. Ze zagen zichzelf volgend jaar ook al elke avond (gezellig he!) wegvaren om ergens voor anker te gaan en vervolgens de hengels uit te gooien op de beste plek die je maar kan bedenken. De laatste dagen vond er dus op marktplaats een zoektocht plaats en laten ze er nou gewoon 1 gevonden hebben. Het bod werd geaccepteerd en zo zijn we een bootje rijker geworden. De dromen van de mannen kunnen beginnen evenals de voorbereiding op volgend jaar en de studie van 'hoe vang ik een meerval!"

Onzichtbare tranen

Op het schoolplein stond ik te wachten totdat de bel ging. Ondertussen praatte ik met wat moeders over de vele kinderen (groep 3/4 samen 34 ll) en de ervaringen tot nu toe. Daarnaast dat we benieuwd zijn naar de info avond van morgenavond. Wat ik in ieder geval hoor is dat ik niet de enige ben die zorgen heeft. Ondertussen gaat de bel en opent jouw juf de deur. Terwijl ik naar binnen loop, geeft ze door dat je gevallen bent met het lopen naar de gym. Ik hoop dan nog dat we wel naar het Revalidatiecentrum kunnen voor het zwemmen en verwacht dat het meevalt. 

Ik loop door, stel me nog even voor aan de stage juf (mmm naam alweer vergeten) en loop de klas binnen. Daar zie ik je staan, je beker en bakje staan halverwege de klas op de grond, de klas is verder leeg en jij pakt je tas in. Ik loop naar je toe en zie al aan jouw ogen dat het verdriet en de pijn groot is. Je vertelt dat je gevallen bent en laat dan je knieën zijn. Trillend zeg je dat je niet kan zwemmen. Ik kijk naar beneden en zie twee knieën die helemaal kapot zijn. Dit wordt geen zwemmen. Ik sla mijn arm troostend om je heen en dan komen je tranen. Tranen van pijn, tranen van verdriet, tranen van het balen dat je gevallen bent. Ik neem je op schoot en troost je. Daarna pak ik snel je tas in, pak je jas en we lopen snel langs de juffen naar buiten naar de auto. Ik heb maar 1 doel en dat is snel naar huis om je wonden te verzorgen en je te troosten.

Wat was ik blij dat het deze dag zonnig weer was en ik mijn zonnebril op had; een hele donkere. De tranen prikte in mijn ogen en nu nog terwijl ik dit schrijf huilt mijn hart. In de auto huilde ik in mijn hart en onzichtbare tranen rolde over mijn wangen. Ik heb echt moeten slikken en diep adem moeten halen om niet in janken uit te barsten. Het beeld jij met twee flinke kapotte knieën helemaal alleen in de klas, jouw bakje en beker daar midden in de klas op de grond. Niemand die je helpt om de pijn te verzachten, niemand die er is om je te helpen met het inpakken van je tas. Wat een verdriet en wat pijn doet dit in mijn hart. 

Eenmaal thuis je op de bank geïnstalleerd, je wonden verzorgt en verwent. Wat een strijd moet jij leveren in je kleine jonge leven keer op keer! 

Lieve kanjer ik ben er voor je 

om voor je te zorgen

je te troosten

Om je te knuffelen

Naar je te luisteren

Je te stimuleren

Je te dragen

Ik sta altijd achter je

En als het even niet gaat

Dan mag je ook bij Hem komen

Hij laat je hand nooit los

En is er altijd, waar je ook bent

Liever kanjer 

We houden van je

Onweer

Onweer is een van mijn grootste nachtmerries. De laatste jaren word ik altijd op de een of andere manier getest op de camping; althans zo voelt het voor mij.  Als we aan komen is de lucht blauw, echt blauw en dan wordt ik helemaal happy. De dagen daarna blijft dit zo en dat geeft mij dan goede hoop dat we de gehele vakantie zo kunnen genieten maar dan komt al snel die ene avond. Ik zeg; de sublieme test. Onweer, regen en wind. De laatst twee gaan nog wel maar die onweer. Het liefst zou ik op die momenten het hele spulletje inpakken en retour naar huis gaan. Ja echt je leest het goed. Ik ben zo bang en heb mijn angst overgegeven aan in ieder geval Timo en Luan vindt het ook niks als hij wakker is. Als hij slaapt en het begint te onweren dan slaapt hij er rustig doorheen. 

De angst is naar mijn idee al jaren terug gestart. Ik was nog jong en samen met mijn ouders op vakantie in Frankrijk. Daar ging het behoorlijk te keer qua onweer, wind en regen. De volgende dag lagen er flinke bomen om en dat heeft een behoorlijke indruk gemaakt op mij. Sindsdien is het mis als het onweert. Ik voel de buien al aankomen. En mijn ouders konden mij op de camping uittekenen met mijn slaapzak en kussen onder mijn arm. Slapen in mijn eigen tentje deed ik dan echt niet!

Ik weet nog dat we een keer onderweg waren naar Frankrijk en sliepen op de parkeerplek in onze klapcaravan. Ook die avond/nacht ging het flink tekeer inclusief de nodige hagelstenen. Op de rand van het bed met een teiltje onder mijn kin omdat ik misselijk was van de spanning, riep ik uit dat we de volgende dag maar gewoon naar huis moesten gaan! En echt waar dat gevoel heb ik nog steeds als zo'n bui boven onze camping hangt. Ik doe dan ook geen oog dicht, zorg dat ik weet waar mijn spullen zijn en bedenk op dat moment wat ik allemaal pak als het rampen scenario zich voordoet. 

Gelukkig is het deze vakantie gebleven bij 1 flinke bui en ben ik echt blij dat we er niet meer hebben gekregen! Die stress die ik dan voel is echt niet fijn!

Groep 4 met ondersteuning, Weerklank, Thermiek; wat gaat het worden?!

Op Facebook plaatste 1 van mijn collega's onderstaande foto en ik kreeg meteen inspiratie voor een blog. Mist omdat het voor ons de afgelopen periode ook mist was; de toekomst was onzeker en het eindpunt was een klein beetje in zicht. In mijn hoofd is mijn blog al tig klaar geweest alleen de tijd om het op papier te zetten bleef uit. Nu eindelijk even de tijd gevonden. 

Ik schreef in mijn vorig blog al dat de laatste weken van het schooljaar altijd druk zijn en het start bij de avond4daagse. Naast de beschreven artsen, therapeuten, tandarts en ziekenhuisbezoeken staat dit jaar ook de vraag centraal; gaat Luan over naar groep 4? Een vraag die de afgelopen maanden de nodige tijd, boosheid en energie gekost hebben.

Het startte allemaal voor de mei vakantie. Er waren extra toetsen afgenomen die de juffen nog  voor de vakantie wilde bespreken. In dit gesprek werd uiteraard verteld hoe goed Luan het allemaal doet op school en wat een innemend kind het is. Daarna werden zijn resultaten besproken en met name op taal gebied blijft hij achter. Gelukkig werd hij op dat moment ook getest door de logopediste van het Revalidatie centrum en hoopten we snel de uitslag daarvan binnen te krijgen. 

De vraag echter of hij naar groep 4 kon bleef uit en die heb ik dan ook maar zelf gesteld. Hier zijn grote twijfels over wat mij deed besluiten dat het dan zeer handig zou zijn als we op kort termijn, na de mei vakantie, een afspraak zouden hebben met alle betrokkenen rondom Luans onderwijs. Ik heb deze afspraak dan ook maar zelf georganiseerd. In dit gesprek werden de twijfels uitgesproken en nagedacht over wat dan wel. We kwamen uit bij een arrangement die ondersteuning kunnen geven op school (Auris). Ook de OAD zal wat xtra ondersteuning gaan geven op school. Heel fijn maar de tijd tot aan de zomervakantie is nog maar kort?! En welke kant gaan we op? Duizend en een vragen schoten door mijn hoofd.

De nodige vraagtekens riepen het gesprek bij ons op en we hielden de goede moed er maar in. In juni had ik een gesprek met de revalidatie arts die ons wees op de mogelijkheden bij de Thermiek. Ik ben gelijk die kant opgegaan en heb onze Luan daarin geschreven. De school kende ik vanuit mijn werk en het voelde goed dat dit een mogelijke optie zou worden voor Luan. Wat ons betreft was de keuze gemaakt! In de middag was er overleg (cvb) en zou hij gelijk besproken worden; althans dat vertelde de arts mij. 

Uiteindelijk hadden we maandag 20 juni een gesprek bij de Thermiek. Ik ben benieuwd wat het ons gaat brengen. Nogmaals als hij daar welkom is dan is onze keuze gemaakt. 

Woensdag15 juni hebben we een gesprek gehad met alle betrokkenen (juffen, meester die xtra lessen individueel doet met hem, de IB'er, OAD (Onderwijs advies dienst) en iemand vanuit Auris. Een gesprek waar ik niet veel wijzer van werd alleen dat mij duidelijk werd dat ze grote twijfels hadden bij Luan in groep 4. Ik kan het niet anders omschrijven en uiteraard is dit niet zo uitgesproken maar het voelde wel zo. Auris moet eerst alles onderzoeken en bespreken voordat ze kunnen aangeven wat ze Luan kunnen bieden. Nadat zij hun verhaal verteld hebben, heb ik uiteindelijk verteld dat we ook een gesprek hebben op de Thermiek. En dat deze school wat ons betreft het meest geschikt is voor Luan. 

De eerste vraag was waarom ik dat nu pas vertelde?! Wij hebben aangegeven dat we hopen dat Luan daar terecht kan en dat ze hem daar de juiste ondersteuning kunnen geven die hij nodig heeft. De juiste balans tussen in- en ontspanning aanbrengen, zijn grenzen bewaken en daar waar nodig activiteiten aanpassen zodat hij mee kan doen en niet de uitzondering in de klas is. Ik gun hem zo de succeservaringen in zijn leven en dat hij een x de beste in de klas is!

Ook dit keer hebben we het gesprek over ons heen laten komen en we houden de goede moed er nog steeds in. Ondanks dat ik wel kan janken soms van verdriet als ik eraan denk dat we hem moeten gaan vertellen dat hij naar een andere school gaat. Hoe gaan we hem dat uitleggen? Hoe gaat hij dat snappen? En wat als er straks geen plek is en hij nog een jaar op deze school moet blijven; mijn hart breekt dan ook. Mede toen ik dezelfde avond de nieuwsbrief opende en zag dat er volgend jaar een combi klas van groep 3/4 komt met 34 leerlingen. Hoe kan hij in zo'n grote klas de juiste ondersteuning in het  onderwijs krijgen. De xtra ondersteuning die hij zo hard nodig heeft?!

Inmiddels is de schoolvakantie begonnen en weten we nog niet veel meer. Op de Thermiek hadden we een fijn gesprek 

Belangrijke vervolg stap was Luan officieel in te schrijven bij de Thermiek en een TLV gaan regelen voor hem. Ik ben blij dat ik vanuit mijn werk bekent ben met al deze onderwijsafkortingen want ze vliegen om je oren (TLV, CVB, SWV, onderwijsconsulent, etc.).

De dag na ons gesprek heb ik de IB'er gebeld met de vraag dit te gaan regelen. Ondertussen ook zelf contact gezocht met het samenwerkingsverband om te vragen hoe de procedure verloopt. Kortom de afgelopen weken bestonden uit bellen, info opzoeken, maar ook uit wachten. Wachten op een ander die de stappen moet nemen en helaas gaan de stappen langzamer dan wij zouden willen.

De stand van zaken is nu dat we 31 augustus een afspraak hebben met de onderwijsspecialist en alle andere betrokkenen (ondersteuningsteam = OT)rondom Luan. In dit overleg (of meerdere maar dat lijkt mij onzinnig) stelt de onderwijsspecialist een advies op voor passende vorm van onderwijs. Dit advies gaat naar een tweede deskundige, ws van de Thermiek, die het advies bevestigen. Al deze verklaringen en een groeidocument worden dan naar de TLV commissie gestuurd en die honoreren of wijzen de vraag af. Is dit rond dan krijgt Luan wel of niet een TLV en kunnen we dit sturen aan de Thermiek.

Voor nu betekent het dat Luan wel gaat starten in groep 4 na de zomer maar wij hopen echt dat dit maar van kort duur is en dat hij snel over kan naar die vorm van onderwijs die het beste past bij de vraag die Luan heeft en op een juiste manier beantwoord kan worden.

Kortom de laatste weken stonden in het teken van vragen, regelen, verdriet, spanning, stress maar we slaan er ons door heen. Want elke dag is een nieuwe dag en mogen we genieten van onze twee kanjers. We komen er wel en hoe hoog die berg ook is; we zullen hem beklimmen met elkaar

Knuffelen

Misschien is voor vele een knuffel iets vanzelfsprekends en terwijl ik dit schrijf besef ik mij dat dit zeker niet zo is. Terwijl knuffelen toch heel gezond is en iets heelends heeft. Pas heb ik ergens gelezen dat tijdens een knuffel van minimaal 20 seconden een stofje vrij komt dat bij ons voor een gelukkig zalig gevoel zorgt. Sindsdien knuffelen mijn kids in ieder geval samen 20 seconden. Heerlijk toch dat je door zoiets simpels al happy kan gaan voelen.

Wikipedia zegt niet voor niets dat knuffelen een veel voorkomende manier is om genegenheid te tonen, net als het geven van een kus. Knuffelen kan meerdere functies hebben: het bieden van troost, aanmoediging, tonen van begrip, het bieden van geborgenheid, het delen van een emotie (zowel verdriet, onmacht, angst als blijdschap), acceptatie, uiting van blijdschap, zoals het vieren van een overwinning, bevestiging van een vriendschaps-, vertrouwensband, begroeting en afscheid nemen

In tegenstelling tot sommige andere vormen van lichamelijke intimiteit wordt knuffelen in veel culturele contexten geaccepteerd of zelfs aangemoedigd. Knuffels kunnen variëren in intensiteit en naar plaats van aanraking. Kinderen hebben vaak een knuffelbeest om in de behoefte aan troost, acceptatie of tederheid te voorzien.

Luan is dol op knuffelen. Hij doet dit dan ook regelmatig met zijn lieve kinderhulphond Spyro. Gelukkig ben ik ook zijn favoriet. Ik ben dol op knuffelen. Van kinds af aan knuffelde ik erop los en mijn moeder was favoriet. Ze heeft mij ooit verteld dat zelfs toen ik naar de middelbare school ging elke ochtend tijdens het ontbijt eerst bij haar op schoot klom voor een lange knuffelsessie. 

Luan knuffelt het liefst heeeeeeel lang. Naast de vaste momenten op de dag kan hij ook vaak verrassend uit de hoek komen en mij een hele lange dikke knuffel geven. Het is altijd weer heerlijk thuis komen als hij komt aanrennen en mij in mijn armen vliegt voor zo'n dikke knuffelpartij. Ook die onverwachtse momenten zijn heerlijk. En wat denk je van de ochtendknuffel. Zo'n klein manneke wat nog warm is van het slapen lekker tegen je aankruipt in bed en jouw warmte en genegenheid zoekt. 

Tijdens een van die knuffelsessies met Luan besefte ik mij opeens dat knuffelen niet zo iets vanzelfsprekends is. Wat zal hij in zijn eerste jaren (hij was bijna 5 jaar toen wij hem in zijn armen en in ons hart sloten) veel gemist hebben. Zal hij wel geknuffeld zijn? Zal hij wel die geborgenheid hebben gekregen? Zal hij wel getroost zijn? Zal hij wel liefde gehad hebben? Zal hij wel........Allerlei vragen die door mij heen schieten. Vragen waar ik geen antwoord op heb of ik moet mijn conclusies trekken uit de flarden van verhalen die hij ons vertelt. Naast deze vragen heeft mijn emotie uiteindelijk de overmacht op die momenten en huil ik in stilte om wat hij gemist moet hebben en geef ik hem ondertussen alle liefde die ik in mij heb om hem te laten ervaren dat ik ervoor hem ben en dat hij altijd bij ons mag blijven. En ik hoop dat met mijn hele hart dat dat genoeg zal zijn om hem te laten voelen en ervaren dat hij er mag zijn zoals hij is!