Lang geleden. Pijn.

Het heeft lang geduurd maar we zijn weer terug op het blog. Ik kan nu een hele alinea besteden aan de reden waarom ik lang niet geblogd heb maar dat laat ik maar achter wegen. Laten we het erop houden dat ik de energie weer gevonden heb om te gaan schrijven en er achter gekomen ben dat ik dit toch wel heel erg gemist heb. Ik heb deze vakantie ook besloten op mijn lang gekoesterde droom, het schrijven van een boek, uit te laten gaan komen. Hoe en wat precies weet ik nog niet, maar ik ga er aan werken. Dus als iemand tips heeft dan hoor ik het graag.

Nog twee daagjes op de camping en 1 nachtje en dan zit een vakantie van 16 dagen erop. Wat was het heerlijk en wat hebben we genoten. Het weer was wisselend maar we mogen niet klagen want we hebben maar weinig regen gehad overdag. Lekker veel buiten geweest en datgene gedaan wat we leuk vinden om te doen: voetballen, trampoline springen, spelen met Spyro, trainen met Spyro, wandelen, fietsen, boodschappen doen, winkelen, gamen, etc. etc. Van mij mag de tijd stil staan en de komende dagen nog heeeeeeel lang duren.

 

Maar ja helaas werkt het niet zo en mogen we as maandag weer in de start modus komen van werken, school, therapieën, huiswerk, brandweer en andere verplichtingen. Gelukkig kunnen we uitkijken naar elk weekend om dan weer richting de camping te vertrekken. Wat hebben we het toch goed en weinig om te klagen. Door een aantal zaken realiseer ik me dat wel degelijk en geniet ik van elke dag samen. Die kleine momenten, die mooie momenten, die soms zo verdrietige momenten. Net zoals gisteren:

Ik zat heerlijk in het zonnetje te haken en op de achtergrond hoorde ik jullie spelen. Ik zag je in mijn ooghoeken aan komen lopen. Je schouders hingen en je hoofd was ook naar beneden gericht. Je slofte wat. Met een plof val je in de stoel naast mij neer en blijf naar beneden kijken. Je pulkt wat met je vingers en je onderlip trilt. Ik wacht even en vraag dan aan je of je je erover wil praten. Je haalt jouw schouders op en pulkt verder aan je vingers. Mijn hart huilt. Maar ik stel nog een paar gesloten vragen. Je blijft je schouders ophalen en uiteindelijk trek ik je op schoot. Je netstel je in mijn armen en ik stel nog wat gesloten vragen. Op de vraag of je pijn heb, geef je aan dat dit zo is. En als ik vraag of je baal van het vallen, begin je te huilen en snik je een intense “ja, das niet leuk!” Ik hou je stevig vast en laat je uithuilen. Inwendig huil ik met je mee. Dit is namelijk niet de eerste keer deze vakantie dat dit omhoog komt.

 

En ja kinderen horen te vallen maar jij valt wel meerdere keren op een dag. Helaas maak je dan zulke klappen dat je of een kapotte knie, bult op je hoofd, zere arm, etc. eraan over houdt. Ondanks dat je bij de fysio geleerd heb om te draaien en op je schouder te vallen, lukt het nu nog niet om dit toe te passen als je valt. Het overkomt je nog te veel waardoor je als een soort blok beton neervalt. Opvangen met je armen lukt niet dus je kan je voorstellen wat voor klappen het zijn.

Steeds meer ga je beseffen, heb ik het idee, dat het vallen niet zo maar iets is van jou en geef je aan dat je ervan baalt en het heel vervelend vindt. Gelukkig kunnen we er samen over praten en geef je het aan. Verder vindt je het niet vervelend als je jouw helm op moet als je buiten speelt.

 

Wat dat betreft ga je steeds meer en meer beseffen dat er zaken anders zijn aan jou dan bij andere kinderen. Je handjes is ook zo’n voorbeeld. Sinds een aantal weken heb je je spalkjes om in de nacht. Je hebt dit ook zonder problemen opgepakt en het is een onderdeel van het avondritueel geworden. In het begin had je veel last van drukplekjes op je vingers maar dat is nu gelukkig minder. Wel zijn ze in de nacht regelmatig uit?! Hoe dat gebeurd is nog een raadsel. We denken dat je in je slaap je de spalkjes tussen je benen doet en zo je handje eruit trekt. Zo deed je ze in de ochtend zelf weleens uit. De laatste nachten doen we ze over je pyjama mouw heen en we hebben het idee dat dat beter gaat. Elke week gaat het rechter spalkje een tikje qua stand omhoog. Een minuscuul verschil maar we willen het langzaam aan doen.

In het begin vertelde Luan mij bij het naar bed gaan dat hij hoopte dat hij net zulke mooie handjes gaat krijgen als ik heb. Hij houdt dan hierbij zijn handen omhoog en draait ze een halve slag terwijl hij ligt op zijn buik en er zelf naar kijkt. Vervolgens keek hij mij dan aan en speelde weer verder met zijn handjes. Ik heb hem proberen uit te leggen wat de bedoeling is van de spalkjes. Niet om zijn wens weg te nemen maar ik wil er ook niet over liegen naar hem. Of hij het begrepen heeft, dat weet ik niet want na mijn uitleg begon hij gelijk over iets anders.

Het verlangen om naar groep 3 te gaan groeit en groeit bij Luan. Hij kan eigenlijk niet wachten tot het zover is. Zijn interesses om meer te leren, lezen en schrijven is groot. Binnenkort hebben we gesprek op school; ik ben benieuwd…….

Wij genieten in ieder geval nog elke dag van onze kanjer. Wat wordt hij groot (qua lengte dan, want de kilo’s vliegen er nog niet aan) en wijs. Maar wat is het leven ook soms zo o ingewikkeld voor hem en begrijpt hij het niet. Teleurstellingen vindt hij lastig om mee om te gaan en ook als het ritme anders is dan anders dan vindt hij het lastig. De eerste dagen van de vakantie moet hij ook altijd wennen maar als we eenmaal een ritme hebben dan is het oké en herhaalt zich dit ook elke dag. Maar o wee als het even anders loopt. Dan kan hij overduidelijk laten zien dat hij niet blij is! Maar samen op zoek gaan naar een oplossing en rustig blijven helpt dan heel goed.

Luan’s fantasie is oneindig. Hij kan uren heerlijk spelen en het maar druk hebben met bijvoorbeeld het op orde maken van zijn tent. Alles wordt dan vanuit de schuur (zo noemt Luan de slaapkamer waar Luan en Timo slapen) gesleept en krijgt een plekje in de tent. Hij hamstert dan ook pakjes drinken en eten (dit ontdekken we dan pas aan het eind van de dag als we samen alles opruimen) en is zo een tijd zoet hiermee. Heerlijk om te zien! En ach dat hamsteren van eten en drinken. Daar hebben we het dan samen over als ik het zie………..

 

Het hamsteren trouwens van spullen heeft hij nog steeds. Vroeger was dat voornamelijk plastic tasjes en zakdoeken tegenwoordig kan dit van alles en nog wat zijn. Reclame folders, doosjes, visitekaartjes, bonnetjes, etc. etc. Thuis hebben we een speciale door hiervoor en hebben we afgesproken dat als deze vol is er zaken weggegooid moeten worden. Op de een of andere manier is het nog niet zover gekomen.

Luan is ook dol op het uitgeven van geld. Het liefst zou hij elke dag iets nieuws willen kopen. Mmmmm van wie zou hij dat hebben???? Het geld brandt in zijn portomonee en eigenlijk maakt het niet uit wat hij koopt als het maar iets is. Op Koningsdag kon hij heerlijk zijn gang gaan en zat hij heerlijk te snuffelen bij bepaalde kramen en maakte weloverwogen keuzes over wat hij wel of niet ging kopen. De doos van cars was bijvoorbeeld om zijn cars autootjes in te stoppen. En de cars auto’s die hij kocht die had hij nog niet. Het plastic zwaard van €0.10 is nog steeds favoriet. Heerlijk! En ja ook favoriet omdat hij niks lievers doet momenteel naast kamperen als vechten- en schietspelletjes. De campinggasten moeten soms echt oppassen als ze langs lopenJ

 

En ja dan hebben we nog onze andere kanjer. Wat wordt die groot! De cito toetsen zijn achter de rug. De inschrijving bij de KTS Voorhout is een feit en dat betekent dat we vanaf maandag gaan aftellen. Ondanks dat we nog Luan op de Hoffenne hebben zitten, voel ik er toch wel een bepaalde emotie bij dat hij afscheid gaat nemen van een school waar hij zoveel geleerd heeft. Het was een mooie tijd die hij daar gehad heeft. En ja wat kan ik nog meer vertellen. Een heleboel maar zal niet alles hier neer schrijven omdat ik denk dat Timo mij dat niet in dank afneemt. Maar dat hij aan het puberen is dat is een feit. En menig ouder met kinderen in de puberteit kunnen hier zich wel wat bij voorstellen. En o wat zit hij zichzelf soms in de weg. Het vraagt zo op zijn tijd een hoop geduld van zijn en onze kant! Maar wat kan hij genieten van zijn kleine broer, het camping leven, het boeren leven, het werken in de stal, het meegaan met de boer in de vrachtwagen, het spelen met zijn kleine broer. Heerlijk en wat ben ik trots op hem als hij uren aan het spelen is met zijn kleine broer en het geduld kan opbrengen om datgene te doen wat Luan in zijn hoofd heb. Of keihard aan het werk is in de stal. En tuurlijk hebben onze mannen ook weleens ruzie met elkaar en is er rivaliteit tussen de heren. Maar ook dat is zo vergeten en vergeven!

 

Volgende keer meer over onze andere kanjer in dit gezin: Spyro de kinderhulphond io!

 

Wat hebben we toch een pracht gezin!

 

Pracht gezin

 

Wat is het toch bijzonder

4 mensen bij elkaar

4 mensen die van elkaar houden

4 mensen die niet zonder elkaar kunnen

4 mensen wat een pracht stel

4 mensen ze houden elkaar stevig vast

4 mensen die delen lief en leed

4 mensen zo klein maar o zo bijzonder

4 mensen die samen vormen een pracht gezin

4 mensen ze vormen samen een

4 mensen God bracht ze bijeen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eerste school-/werkdag

Pfff het zit erop de eerste school-/werkdag. Ik moet je zeggen het was best een pittige klus vandaag! Na drie gebroken nachten omdat manlief grieperig was en keelpijn had en daardoor de gehele nacht snurkte ben ik vannacht uiteindelijk maar naar boven gegaan. Eerder lukte dat niet omdat we geen bed vrij hadden en vannacht hadden we dat wel omdat Timo op de kamer van Luan sliep ivm de wind. Het duurde wel nog een half uur voordat ik dat besluit uiteindelijk nam. Waarom drie kwartier??? Ik hoor het graag als iemand dat antwoord heeft.Want wat maakt het dat je eerst naar dat gesnurk gaat luisteren, tig keer denkt ik ga nu naar boven en dat dan toch pas een half uur later of zo gaat doen?!

 

Na dus vele te korte nachten met slaap ging de wekker veel te vroeg vanochtend. Met een zwaar hoofd, klotsende oksels, misselijk en keel pijn stapte ik mijn bed uit. Waarom voelde ik mij zo belabberd? Was dit door te weinig slaap? Was dit omdat er een griepje aan zit te komen? Of gewoon omdat ik mijn maandelijkse periode had?? Wie zal het zeggen?!

 

Ik worstelde mij de ochtend door; kinderen helpen met douchen en aankleden en natuurlijk mijzelf. Daarna beneden met moeite een bak yoghurt met cruseli naar binnen gewerkt om vervolgens weer met de kinderen naar boven te vertrekken om tanden te poetsen. Wederom weer naar beneden, heerlijk zo’n trap op en neer als je misselijk bent, om de jassen en schoenen aan te trekken. Met de auto vervolgens naar school waar we eerst Timo afzetten bij het plein en vervolgens door rijden naar het kleuterplein en wachten tot de deur open gaat. Samen met Spyro lopen we naar binnen en gaan we op zoektocht naar de stoel van Luan. Nergens te bekennen! Ook de juf kan hem niet vinden en dus maar zijn oude kleuterstoel gepakt. We nemen afscheid en verplaatsen ons weer naar de auto. Daar rijden we naar ons werk en zet ik Lo en Spyro af op zijn werkplek. Toch wel handig en lux als je op hetzelfde ‘terrein’ werk. Ik rij vervolgens door naar de woning waar ik vandaag start met vergaderen. Helaas geen plek voor de deur dus op zoek naar een ander plekje. Snel gevonden en na drie keer diep zuchten start ik aan mijn werkdag.

 

Even bijkletsen na de vakantie om vervolgens te vergaderen. Na twee uur vergaderen en bijkletsen verplaats ik mijzelf naar mijn kantoor om daar de mailbox open te gooien en mij zelf te werpen op mijn mails. Ondertussen eet ik snel wat en klets ik bij met de medewerkers die binnen komen lopen. Ook de telefoon gaat regelmatig en zo vliegt dag 1 na mijn vakantie om. Om drie uur sluit ik de computer af en vertrek ik richting school. Tijd om de kinderen weer op school op te halen. Spyro heeft er zin en en kwispelt er op los en nog harder als Luan naar buiten komt. Samen met Luan, zijn tas en een flinke schoenendoos gaan we op zoek naar Timo. Vergeten om af te spreken waar we elkaar zien. Wij lopen door de school heen richting de klas van Timo en waarschijnlijk is hij al buitenom gelopen en we lopen elkaar dus mis. Ik besluit maar om alvast naar de auto te lopen om zo in ieder geval mijn handen leeg te maken en gelukkig staat onze kanjer daar al te wachten. Luan vraagt ondertussen honderduit wat we gaan doen, of we naar huis gaan, of we boodschappen gaan doen, etc. etc. gelukkig accepteert hij als ik zeg dat we eerst naar de auto gaan en als we zitten in de auto dat we dan verder babbelen.

 

Zo gezegd zo gedaan en in de auto vertel ik hem hoe het programma er voor hem uitziet deze middag. Ook met Timo neem ik zijn middag door en daarna vertellen de mannen wat ze gedaan hebben op school. 

 

Eenmaal thuis gaat Luan snel plassen, haal ik een washand onder mijn klotsende oksels, pak ik snel een snoepje, de ds en maak van mijn werktas een gewone tas en stappen Luan en ik in de auto richting de fysio.

 

Daar aangekomen ben ik snel aan de beurt en terwijl de fysiotherapeut mij onder handen neemt en mijn arm/schouder in allerlei standen beweeg vermaakt Luan zich lief met zijn ds. Het is 20 minuten ook hard werken bij de fysio en niks relaxen zoals ik gehoopt had. Mijn schone oksels beginnen langzamerhand weer te klotsen en ondertussen gaan mijn gedachten heen en weer en komt er niks terecht van ontspannen.

Na ruim 20 minuten staan we dus weer buiten en rijden we naar papa toe om hem van zijn werk op te halen. Op de terugweg halen we boodschappen voor de komende drie dagen en Luan huppelt gelukkig gezellig in de winkel mee. Geen onvertogen woord van deze kanjer.

 

Rond half 6 stappen we het huis weer binnen. Ik wederom met klotsende oksels.  Timo heeft zijn huiswerk keurig gedaan en nadat ik het vraag, laat hij ook Spyro stoer alleen uit. Wat ben ik trots op hem als ik hem voorlangs zie lopen samen met Spyro. Terwijl Lo het eten maakt en de boodschappen een plekkie geeft (waarom is die koelkast toch altijd te klein!) haal ik een stofzuiger door de woonkamer, babbel en knuffel even met de mannen en dan is het alweer tijd om te eten.

 

Na het eten is het de hoogste tijd voor onze kleine man om naar boven te gaan. Met wat stimulans, hulp maar vooral zijn grote vriend Spyro in de buurt kleedt hij zich uit. En niet veel later ligt hij heerlijk te snurken in zijn bedje. Tijd om te chillen voor deze mama die denkt yes we hebben het maar mooi weer voor elkaar gekregen deze eerste school-/werkdag. Oké het voelde niet als een geoliede machine vandaag maar we hebben het weer gered met elkaar en tevreden met een glimlach zonder klotsende oksels met een heerlijk kop warme thee kijk ik terug op deze eerste dag. Nog twee uurtjes en dan sluit ik deze dag af, maar nu eerst genieten met de oudste van ons maandagavondje samen. Straks heerlijk op bed samen tv kijken en daarna slapen! Dag 2 maart welkom 3 maart. Ik ben er klaar voor!

Vakantie

Wat is vakantie toch heerlijk! Samen als gezin leuke dingen doen. Lekker relaxed opstarten of gewoon de gehele dag in je pyjama lopen. Gewoon omdat het allemaal kan! Geen verplichtingen, geen telefoon die rinkelt, geen brandalarmen, alleen maar heel veel quality time samen met elkaar! Heerlijk weer opladen voor de werkweken die er dan aankomen! Gelukkig gaan we de goeie tijd tegemoet; het wordt steeds lichter in de ochtend en in de avond duurt het langer voordat het donker wordt. Daarnaast komen er de nodige feestdagen eraan met als hoogtepunt straks de weekenden die we weer mogen en kunnen doorbrengen in Stroe. 

En daar over gesproken op dit moment is manlief hard bezig met het oppimpen van onze Tabbert. De deurtjes van dekastjes van de slaapkamer zijn reeds geverfd en de andere deurtjes staan in de grondverf. Maandag is er hard geschuurd en heeft manlief alles afgeplakt om vandaag alle kastjes (met uitzondering van het slaapgedeelte) in de grondverf te zetten. Het is best een klusje maar als het eenmaal klaar is dan gaan we er heerlijk van genieten. Ik mag ondertussen nadenken en struinen op internet voor de accessoires. Heerlijk ideeën op doen en wegdromen over hoe het eruit zou kunnen gaan zien! 

Daarnaast haak ik ook deze vakantie het nodige af. Zolang ik maar goed let op mijn houding heb ik geen last van mijn schouder. Momenteel heb ik zes haakprojecten in wording; best wel veel maar van sommige weet ik nog niet wat het gaat worden. Het is heerlijk ontspannen om te doen en het liefst zou ik aan nog een zevende project beginnen (omslagdoek voor de zomer) maar dat mag toch echt niet van mij zelf. Best moeilijk als je al die leuke lente/zomer bolletjes voorbij ziet komen op facebook….. Maar ja dit laatste snapt alleen een fanatieke haakster!

De mannen hebben het ook prima naar hun zin. Lekker relaxed de ochtend op starten is aan hun wel besteed. Het liefst doen ze dit achter de ps3, tv of tablet. Voor de vakantie zijn we daar wat soepeler in. In de middag wordt het meestal afgewisseld met spelen met de auto’s, puzzelen, spelletjes, knutselen of tekenen. En natuurlijk ook lekker spelen in de tuin met Spyro, wandelen met Spyro en zoals gisteren zwemmen. Kortom niks moet en alles mag. 

Vakantietijd is voor mij ook altijd de tijd om terug te dromen naar toen. En toen is voor mij het jaar waarin wij jou in je armen mochten sluiten en de maanden die daarop volgde. Vandaag precies twee jaar geleden was het de dag dat ik weer aan het werk ging. Na maanden vrij geweest te zijn, intensief bezig geweest te zijn met jou moest ik je gaan loslaten. Natuurlijk ging je al wel wat langer naar school maar ja dan was ik thuis en dat voelde toch anders. En wat deed je het goed en nog steeds. We zijn zo ongelofelijk trots op jou. Hoe jij je staande houdt in deze soms zo gecompliceerde wereld! Dag in dag uit kan ik mij verbazen over iets wat je zegt of doet. En doe jij mij realiseren dat jouw leven zo’n andere start heeft gekend. Elke dag mag ik leren van jou en tover jij een glimlach op mijn gezicht. Je bent een bijzonder mooi kind.

Maar ook onze oudste Timo zet mij regelmatig aan het dromen. Wat een kanjer is hij. Hoe hij het gehele proces met de komst van Luan zich heeft laten zien. Wat een topper hoe hij zich toen ontfermde over zijn broertje. Geweldig ik kan daar nog een brok in mijn keel van krijgen. Maar ook nu kan hij zich ontfermen over zijn broertje, lief spelen met hem, hem helpen met zijn jas en schoenen, etc. Ondanks dat ze soms ook elkaar even niet kunnen uitstaan en heel gezond ruzie hebben met elkaar. Bijzonder hoe die broederliefde groeide en groeide. 

Daarnaast zit Timo nu in groep 8 en denk ik vaak terug aan hoe hij was toen hij in de kleuterklas zat. Waarschijnlijk komt dit omdat hij dezelfde juffies heeft die Luan nu heeft. Hoe stil, verlegen en onzeker hij was is hij nu gegroeid tot een zelfstandige beginnende puber die soms heel goed weet wat hij wil maar soms ook niet. Op school heeft hij zich zo ontwikkelt dat hij met gemak een spreekbeurt houdt en zeker is van zijn zaak. Zo ook met betrekking  tot de school waar hij volgend jaar naar toe gaat. Wat hij wil worden later verandert nog weleens maar nu denkt hij dat hij automonteur wil worden. Maar het kan zo ook maar vrachtwagenchauffeur zijn. Ach hij heeft nog voldoende tijd om de definitieve keuze te maken.

 

En zo vliegen de dagen om en gaat deze vakantie wat mij betreft veel te snel. Vanmiddag gaan de mannen nog naar de kapper, morgen naar Martine met Spyro van Stichting Kind en Hulphond en vrijdag komen opa en oma Slofstra om samen het weekend nog door te brengen hier in het huisje. Ach ik weet het ik mag niet klagen maar soms, heel soms zou ik de tijd wel stil willen zetten!

Update

De weken vliegen om en voordat we het wisten zaten we alweer in februari. Nog een tweetal weken en dan hebben de kinderen alweer voorjaarsvakantie. Ik zie hier erg naar uit want dan gaan we weer heerlijk genieten in het huisje in Nunspeet. En natuurlijk ook even kijken op de camping hoe de caravan erbij staat. Lo zal dan ook gaan starten met het oppimpen van de binnenkant van de caravan. Met de deurtjes is hij al een heel eind. Spannend hoor ben best benieuwd naar het eindresultaat straks. Allemaal weer heerlijke dingen in het vooruitzicht!

Terugkijkend vanaf 19 januari zijn vele zaken de revue gepasseerd. Dinsdag de 20^e hebben we een stap in de toekomst genomen met onze oudste zoon. Kijken op zijn toekomstige school Teylingen College KTS in Voorhout. Bijzonder hoor om met je zoon daar rond te lopen en te bedenken dat hij volgend jaar basisschool af is. Kleine jongens worden groot en wat is die tijd snel gegaan. Maar als ik hem daar zo zag lopen en hoorden hoe hij het die middag met school gehad op deze school dan klopt het gehele plaatje gewoon. Dit is de school waar hij op zijn plek zit en een stap gaat zetten richting zijn toekomst. Gelukkig zit hij nog een paar maanden op de Hoffennevierboet en duurt het afscheid nemen nog even. Als ik eraan denk dan voel ik de brok in mijn keel al komen. Acht jaar lang heeft hij dan mogen zitten op deze school bij alle leerkrachten 2 jaar lang. Wat een luxe eigenlijk maar o zo fijn voor Timo! En wat is hij gegroeid in al die 8 jaar en heeft hij zich ontwikkelt tot een lieve, sociale, open en vriendelijke puber!

Het weekend van de 24^e stond in het teken van de 92^e ste verjaardag van mijn oma. Natuurlijk werd er eerst hard gewerkt aan een kleurplaat voor opoe. En daarna hebben we genoten in het mooie restaurant aan de haven in Stellendam. Wat een feest voor oma om dit feest te vieren in de middag met haar vrienden en familie en in de avond nog af te sluiten met een etentje met kinderen, schoonzonen, schoondochter, kleinkinderen en achterkleinkinderen. We hebben heerlijk gegeten waarbij natuurlijk o.a. vis op het menu stond!

 

Dit weekend hebben we ook ons jaarlijks weekendje weg geboekt. Heerlijk het komend weekend naar Nijmegen even samen met elkaar van vrijdag t/m maandag weg. Natuurlijk lukt dit alleen omdat opa en oma Slofstra onze twee lieve kinderen en Spyro in huis willen. We kijken er erg naar uit om even quality time met z’n tweeën te hebben! En ach niet veel later gaan we met z’n vieren lekker weg. Nee, klagen hoor je ons niet hoor!

In de laatste week van januari had ik helaas een ziekenboeg in huis. In eerste de kleine vent goed ziek en later ook Timo. Allebei geveld door hoge koorts en keelpijn. Veel slapen en uitrusten deed gelukkig wonderen en binnen een week waren ze beiden weer op de been. Gelukkig maar want 5 februari ging Luan naar het ziekenhuis voor zijn buisjes. Een was er nl. helaas uit en de andere zat verstopt en er zat ook nog vocht achter de oren. Het verklaarde in ieder geval wel het niet goed kunnen horen.

Op naar de OK

Na de OK

De operatiedag heeft Luan goed doorstaan. Wat een kanjer was het en wat heeft hij het super goed gedaan. Eenmaal terug uit de operatie zat de kleine man al snel aan een lekker ijsje. Deze had hij dik verdiend en gelukkig mochten wij ook al snel naar huis. Thuis opknappen is toch altijd beter dan in het ziekenhuis. We hebben het dan ook lekker rustig aan gedaan donderdag en vrijdag en hij heeft veel geslapen.

Vrijdagavond hebben we de verjaardag van oma Slofstra gevierd en na een borrel zijn we lekker uit eten geweest in de Flamingo. Altijd weer genieten zo’n buffet waarbij er meer dan keuze genoeg is. Zaterdag hebben we de verjaardag van oma Leiderdorp gevierd en hebben we dit eerst thuis gedaan met koffie/gebak en een borrel en vanaf 16 uur in Holiday Inn. Hier konden de kinderen, met uitzondering van Luan, lekker zwemmen. Luan vermaakte zich prima met filmpjes kijken op de Ipad en had er gelukkig niet zoveel last van dat hij niet kon zwemmen. Daarna hebben we lekker gegeten en tussendoor hebben de kinderen zich prima vermaakt in het speelhalletje. Helaas viel Luan al vrij snel met zijn neus tegen de stoel en had hij later in de avond een botsing met een ander kind. Resultaat een blauwe plek op zijn neus en een zere tand. Hij baalde er zelf behoorlijk van en na de laatste val stortte hij ook helemaal in. Niet zo gek want het is toch allemaal best intensief voor hem! Tegen negenen reden we weer naar huis en eenmaal in bed viel hij snel in slaap en sliep hij het klokje rond.

 

Toch was hij niet helemaal fit de volgende dag en kreeg hij maar weinig mee toen Rob er was. Hij was best nog moe en gaf later aan ook nog zere oor te hebben. Daarom maar lekker met een paracetamolletje in de middag in bed gelegd waar hij ruim 1,5 uur geslapen heeft. Nu net is hij wakker en heeft nog steeds pijn in zijn oor. Hopelijk houdt de pijn snel op voor hem en voelt hij zich weer wat fitter.

En zo vliegen de weken hierom in huize Slofstra. De geoliede machine loopt nog steeds en soms vraag ik mij weleens af hoe we het allemaal doen en redden. Ondanks ziekte, brandalarmen, eerder of langer naar het werk door omstandigheden, ziekenhuisbezoeken, revaldiatiecentrum, we hobbelen gewoon verder ‘rustig’ door. Natuurlijk wel doordat we altijd bij de opa’s en oma’s terecht kunnen als het nodig is, maar toch kan ik mij er soms over verbazen. En aan de andere kant sta ik er ook maar niet te lang bij stil en geniet ik dat het zo geolied loopt. Ook hoe makkelijk bijvoorbeeld Spyro gevoegd is in ons leventje en sowieso niet meer weg te denken is. Elke dag oefenen en in het weekend komt onze trainer Rob langs om onze vragen te beantwoorden en te oefenen met ons. Keer op keer leren we weer bij! En wat is het genieten met onze Spyro. Wat een aanwinst voor ons allen in het gezin. Een ieder geniet ervan op zijn/haar manier en onze trouwe viervoeter hoort er helemaal bij. Lekker naar buiten, ondanks de regen, een frisse neus samen halen met hem. Of wat denk je van het bos en het strand! En dan niet te vergeten al die heerlijke knuffel- en trainingsmomenten. Op en top genieten!

 

Morgen staat er weer een nieuwe drukke week klaar, maar niet voordat we zo heerlijk aan onze zondagse borrel gaan starten. Lekker borrelen en eten voordat we het weekend afsluiten en de nieuwe week inluiden. Goude momenten om samen met ons gezin te doen en lekker datgene te doen waar we zin in hebben! En dan besef ik mij weer hoe goed we het hebben met elkaar! En dat we mogen boffen dat we elke week met z’n vieren de nieuwe week zo mogen inblazen. Ik besef me dan heel goed dat niet ieder gezin dit heeft en dat we deze kostbare momenten mogen koesteren. Ik sluit ze dan ook in mijn hart en print dit weekend de foto’s uit om te stoppen in onze glazen pot met de mooiste en bijzondere momenten van 2015! Aan het eind van dit jaar kunnen we dan terugkijken met elkaar en genieten van die mooie en bijzondere momenten.

 

 

 

 

 

 

Een heerlijk weekendje

Vrijdag was Luan helemaal op. Uit school snel gegeten en daarna is hij lekker gaan slapen. Om 15 uur wakker gemaakt omdat Luan om 16 uur naar de logo zou gaan met papa. Zou gaan want uiteindelijk is dat niet gebeurd. Je kwam wat hangerig uit bed en op een gegeven moment begon je te huilen. Je kon niet goed aangeven wat er was behalve op mijn vraag of je moe was, knikte je "ja". Uiteindelijk maar besloten om niet naar de logo te gaan. Dit weekje was wel heel erg intensief geweest voor je met ziekenhuisbezoek, logo, tenenspreiders aanmeten, gym en Cito toets. Samen met Timo ben je lekker op de bank gekropen en heb je een filmpje gekeken. 's avonds weer op tijd erin en je sliep het klokje ruim rond tot de volgende ochtend. 

   

               Spyro na een dagje hondencrèche . Hij heeft genoten!

Zaterdag zijn wij rustig opgestart terwijl papa en Timo al op pad waren voor de voetbal. Tegen elven kwam Rob weer gezellig langs. Wat hebben we weer een hoop geleerd. Het oefenen was er wat bij ingeschoten maar Luan pakte het al snel op. Alleen wat blijft die 'Yes' toch lastig om te zeggen........maar met de hulp van Rob ging het super goed en liet je Spyro op commando zitten, liggen, zitten, etc. En dit ook nog eens zonder het te zeggen!! Ook heb je nog een stukje gelopen door de kamer met hem. Echt knap hoor! 

Ook mama mocht deze keer laten zien wat zij allemaal kon. Nou ik kan je zeggen dat de tips om mijn oren vlogen!! En ik maar denken dat doet hij normaal nooit!!! Timo mocht ook met Spyro oefenen. En wat kan hij het goed. En wat een geduld!!!! Om jaloers op te worden. Papa bofte want hij mocht alles van de zijlijn bekijken en voorzien van feedback. Wat een bofkont!!

Ondertussen vroegen we alle vragen die we verzameld hadden of die bij ons op kwamen en wat een boel info hebben we verkregen. Hier kunnen we de komende week weer mee aan de slag. Spyro is ook nog even wat bij geknipt. Zijn ogen zijn weer zichtbaar en ook in zijn staart zit weer wat model. De tondeuse, schaar en trimtafel zijn in bestelling dus binnenkort (nee Rob we hebben geen haast) kan hij gegrimd worden en ga ik zelf in de leer. Leuke ontspannende klus lijkt mij. 

Na de intensieve oefeningen Spyro lekker uitgelaten en daarna kon hij even relaxen voordat we boodschappen gingen doen. Daarna was hij wel uitgeteld. Maar in de avond wel weer in voor een gooi spelletje. Wat een energie en enthousiasme!!

Zondag zijn we voornamelijk bij opa en oma Slofstra geweest. Zij waren terug van vakantie en Lo ging nog aan de slag met de deurtjes van de caravan en mama moest nog even naar het werk. Op deze manier konden we alles combineren. Samen met Spyro door de regen naar het werk gelopen. Spyro kon de regen niks schelen en acht op mijn doorweekte voeten (verkeerde laarzen aan) vond ik net ook wel heerlijk relaxed. Onderweg vond hij een stok en parmantig stapte hij hiermee rond. 

Wat genieten we toch dag in dag uit van onze kanjer(s). Slechts 4 weken bij ons en het voelt alsof het nooit anders is geweest. We kunnen hem niet meer wegdenken bij ons: deze trouwe viervoeter. Elke keer is het weer een feest om te knuffelen met hem, te oefenen met hem en erop uit te gaan met hem!! De jongens zijn ook helemaal weg van hem en knuffelen/zoenen er regelmatig op los. En Spyro........ Die geniet!!!!!

LUMC afdeling Audiologie en Hoorimplantaten

Vanochtend stond er een afspraak gepland voor een toon- en spraakaudiogram en bij de KNO arts. Om half 9 werden we verwacht voor de gehoortest en iets later dan dit tijdstip waren we aan de beurt. Spyro kon niet mee naar binnen in de kleine ruimte en bleef achter bij papa en mama in de wachtkamer. Jij wist inmiddels al de weg maar toch liep ik nog even met je mee. Gelukkig kende je de mevrouw van de vorige keer en kwam je vrolijk heupelend terug.

Rond 10 over 9 konden we naar binnen bij de arts. Deze gaf gelijk aan dat je gehoortest geen goeie resultaten had en dit verklaarde je “hé?” van de laatste maanden. Nog meer verklaring gaf het feit dat in je ene oor het buisje er niet meer zat en in het andere oor zat het buisje voor met prut en zat er vocht achter. Dit alles betekent een nieuwe operatie om buisjes te laten zetten. Nu maar afwachten wanneer we een oproep krijgen. Wat mij betreft heel snel want goed horen is belangrijk voor zijn spraak- en taalontwikkeling. Gelijk ook maar even langs de afdeling anesthesie geweest maar daar konden we het af doen met een telefonische afspraak. Best prettig want de gehele wachtkamer zat vol! O ja de arts heeft ook nog in je neus gekeken en vroeg of je regelmatig bloedneuzen had. Nou ja dat klopt en dan inderdaad vooral rechts. Hij kon zien dat je bloedvaten op de oppervlakte lagen en dun waren en dus bij kou naar warmte of andersom snel open gingen. Hier kregen we een zalfje voor mee.

 

Samen met je grote kanjer (in het ziekenhuis mocht je zelf een stukje lopen met Spyro) liep je weer het ziekenhuis uit ondanks dat je wist dat je moest gaan slapen om nieuwe buisjes te zetten. Eenmaal op school de juf gelijk maar ingelicht en aangegeven dat hij dus dicht bij de juf moet zitten de komende periode en dus ook minder hoort. Even was je zoekende naar je draai op school maar eenmaal door de juf op gang geholpen ging je je olifant afmaken.

 

Vrolijk kwam je weer uit school en natuurlijk kreeg Spyro de grootste knuffel en kussen. Heerlijk om te zien hoe blij jij maar ook Spyro is om jou te zien. Eenmaal thuis werd Timo natuurlijk ook groot begroet en daarna ben je heerlijk op de bank geklommen om wat tv te kijken. Ik heb het maar even zo gelaten en je lekker verwend met een schaaltje pepernoten en drinken. Je kwam heerlijk tot rust.

 

Na het eten hebben we nog wat oefeningen gedaan samen met Spyro (lopen naast jou, zitten, liggen, zoeken). Dit was genieten en aan Spyro te zien genoot hij hier ook van. Daarna was het de hoogste tijd om te gaan slapen en na alle avondrituelen, waar tegenwoordig een kus van Spyro in bed bij hoort, ging je heerlijk slapen.

 

 

De eerste schoolwerk in het nieuwe jaar

Slechts drie weken bij ons en dan al zo’n hechte band en Spyro is niet meer weg te denken in ons leven. De eerste twee weken hadden de jongens nog lekker vakantie en hadden we de tijd aan ons zelf. Maar deze week was dat toch wel anders; maandag gingen de jongens weer gewoon naar school en was ik benieuwd of de geoliede machine van ons normaliter ook met Spyro ging werken. We startte deze week ook zonder de vaste opa en oma dag want die waren lekker aan het genieten in hun huisje in Nunspeet. Gelukkig was er na schooltijd onze rots in de branding: Maja om de kids op te vangen en Spyro.

 

Terugkijkend op de eerste week kan ik je schrijven dat de geoliede machine prima werkte! Ondanks alle therapieën, ziekenhuisbezoeken, boodschappen en heen en weer rijden door Lo (ik rijd nog geen auto momenteel ivm schouder) naar mijn eigen fysio. Oké in de ochtend moesten we soms net een stapje sneller lopen, maar we hebben het gered. De jongens waren keurig op tijd op school, Spyro was uitgelaten, gymtassen mee en de lunchboxen waren gevuld. En eigenlijk zonder klotsende oksels! Oké de grootste complimenten gaan natuurlijk naar mijn lieve rots in de branding want zonder hem komen we momenteel niet ver. En veel komt nog neer op zijn schouders ivm mijn eigen schouder waarbij ik nog niet alles mag en kan. Niet te veel en te overdreven en vooral ‘goed passen op mijzelf’ was het advies van de fysio. Zoals ik al schreef op facebook, gaat mij dat niet makkelijk af maar ik doe mijn best en met een uurtje per dag voor mijzelf kom ik al een heel eind!

 

Spyro heeft het deze week fantastisch gedaan. Enthousiast was hij op school elke keer bij het wegbrengen van Luan in de klas en het ophalen van de jongens. Niet gek met al die bewegende kinderen om hem heen en zodra hij in een nieuwe omgeving is dan snuffelt hij het liefst alles eerst af. Een echte ontdekkingsreiziger wat dat betreft. Op het werk heeft hij het ook super gedaan. Natuurlijk liet hij zich wel horen als er iemand binnen kwam, maar ook daar krijgen we steeds meer handigheid in. Kortom we zijn super trots op Spyro zoals hij hier zijn plekje aan het vinden is bij ons. A.s. woensdag mag hij voor het eerst naar de hondencrèche Kwispel en Spyro kennende gaat hij het daar super naar zijn zin hebben.

De jongens hebben een prima week achter de rug al was het voor Luan wel weer even pittig in combinatie met het ziekenhuisbezoek en het Revalidatiecentrum. Best veel voor het manneke en ondanks dat we hem op tijd op bed legde, stortte hij gisteren aan het eind van de dag echt even in. Wat was hij moe! Wel hadden we gelukkig elke dag een vrolijk mannetje dat zin had om naar school te gaan en als je vroeg wat hij gedaan had, kon hij dit met hulp goed vertellen en trots dat hij dan was! De komende tijd staan er nog wel wat ziekenhuisbezoeken (orthopeed, KNO, neuroloog, oogarts) gepland en gaan we starten met 2x logo en 1x fysio in de week bij het Revalidatiecentrum. 

 

Het ziekenhuisbezoek laat hem ook niet echt los. De vraag of hij rechte handjes krijgt, kwam van de week weer langs. Gisterenavond viel hem de foto’s boven zijn bed op (hangen er al vanaf het begin en zijn allen gemaakt in China). Hij benoemde toen dat hij best wel een beetje bang was toen hij ons voor het eerst ontmoette. Hij gaf aan dat hij ons nog niet kende, maar later wel. Altijd weer van die bijzondere momenten met hem als hij praat over China. Het geeft mij altijd op de een of andere manier een brok in mijn keel. En zoals het gesprek opeens start zo is het ook opeens geëindigd. Soms beantwoord hij nog weleens een vraag die ik stel, maar hij laat ook duidelijk blijken als het weer even klaar is voor dat moment. 

Soms vraag ik mij weleens af wat in zijn hoofdje omgaat…….

 

Timo gaat ook lekker op school. Trots kwam hij vrijdag thuis met een dikke vette 10 voor zijn mixtoets! Nou je kan je voorstellen hoe trots we zijn op hem!! Je had zijn ogen moeten zien, die straalden helemaal. Over 2 weken gaat we naar de openavond van zijn toekomstige school, maar daar meer over. Hij geniet, zit lekker in zijn vel en is zo op zijn tijd een heerlijke puber!

 

Gisteren, zaterdag, is Rob weer langs geweest en hebben we weer vele bruikbare tips gekregen en heeft hij geoefend met Luan met het geven van een opdracht (zitten, liggen, naast hem lopen) aan Spryo. Gewoon allemaal lekker binnen in de huiskamer want buiten waaide en regende het flink. Heerlijk om te zien hoe Rob dit met Luan doet en hoe beide hiervan genieten. Luan pakte het goed op en genoot ervan als Spyro luisterde naar hem.

Natuurlijk mocht Timo ook nog laten zien hoe het ging en kreeg hij ook de nodige tips en adviezen mee. Genoeg om weer de komende periode mee aan de slag te gaan en te gaan oefenen met elkaar en met Spyro. Her en der werd Spyro ook nog wat geknipt en straks ga ik zelf nog even aan de slag om te kijken of ik wat model kan krijgen in zijn poten. 

 

Na het bezoek van Rob hebben Timo en ik Spyro uitgelaten en daarna zijn we naar de dierenwinkel Rene vd Westen geweest. Hier hebben we ons heerlijk uitgeleefd en het nodige aangeschaft voor onze nieuwe kanjer. Een halsband die Luan om kan doen, een langere riem, wat lekkers, speeltjes en een kam. Mmmmm te veel maar ach ik kon het niet laten……. Het was maar goed dat Lo mee was anders was ik vast nog met meer thuis gekomen. De kippenpootjes waren natuurlijk wel het meest favoriet want die herkende we uit China!! En die vonden de jongens, met name Timo, errrrrrrg lekkerrrrr!

Na de dierenwinkel nog wat andere boodschappen gedaan en na een wandeling door de wijk weer lekker naar binnen. Luan was aan dit laatste wel toe en was helemaal op. Zijn beentjes wilde niet meer en hij heeft dus heerlijk voor de buis gezeten. Na het eten nog even spelen en daarna lekker gaan slapen.

 

Gelukkig sliepen de mannen vandaag goed uit en startte we de dag langzaam op. De planning was om na het ontbijt en de ochtendrituelen lekker te gaan wandelen alleen zat dat voor Luan er niet in. Hij had last van zijn buik en bleef met papa thuis. Na even op de wc gezeten te hebben, zakte de pijn wel wat. Natuurlijk ging dit alles wel gepaard met de nodige tranen, want hij was natuurlijk graag mee geweest naar buiten. Na even op de WIJ gespeeld te hebben, is hij lekker gaan slapen en nu maar hopen dat als hij straks wakker wordt de pijn weg of minder is. 

 

Timo en ik zijn uiteindelijk dus samen gaan wandelen. We zijn naar de trimbaan in de duinen gelopen en daar heeft Spyro heerlijk gerend en wat gespeeld met de bal. Het was echt wel koud en vooral winderig. We waren behoorlijk gezandstraald en hadden het na een half uur wel gezien. Spyro had volgens mij nog wel uren kunnen spelen maar dat hielden wij niet vol. Na een uurtje waren we weer thuis en hebben we lekker geluierd en whoopies gebakken. Lo is ondertussen bezig met de eerste start aan het oppimpen van de caravan. De deurtjes schuren, schoon maken en in de grondverf spuiten. Ben benieuwd hoe ver hij is gekomen over een uurtje want het zijn heeeeeeel veel deurtjes, maar o wat leuk straks als alles weer klaar is en we kunnen gaan genieten in Stroe van ons nieuwe stulpje met ons nieuwe gezinslid. Heerlijk echt zin in!

 

Gisteren hebben we ook de camping geboekt voor de zomervakantie. De planning was om te gaan naar dezelfde camping als vorig jaar alleen was deze helaas volL Ik baalde hier best van, maar ja we moesten toch op zoek naar een andere. Lo heeft dit gelukkig op zich genomen en vond al snel een andere camping. Naar wat heen en weer gemail met de bekende vragen, is de plek zonnig, hoe groot is de plek, hebben jullie plaatsen aan de rivier en vooral welke vis kan er gevangen worden, hebben we gisteren geboekt. Het is camping La Riviere aan de Dordogne in Lacave geworden. Volgens mij gaan we hier heerlijke drie weken krijgen met elkaar. 

 

Voor straks gaan we op zoek naar een hotelletje om samen door te brengen in het Valetijnsweekend. 1 x per jaar gaan we samen er tussen uit waar dat is voor nu nog de vraag, maar wel een heerlijk vooruitzicht. En niet veel later daarna gaan we heerlijk genieten in het huisje van opa oma Slofstra. Wat is het leven toch heerlijk!