Avond4daagse: stress or no stress?!

Was het vorige week een drukke week vanwege ziekenhuis- en tandartsbezoek naast de 4 revalidatiebezoeken zo stond deze week in het teken van de welbekende Avond4daagse.

Elk jaar vul ik met plezier weer het briefje in voor de Avond4daagse. Timo had er helemaal geen zin maar oké omdat broertje lief mee liep en moeders het zo graag wilde, ging hij overstag. Elk jaar neem ik mij voor zodra de datum bekend is mijn agenda hierop aan te passen. Dus geen afspraken aan het eind van de dag inplannen, zorgen dat alle boodschappen in huis zijn en vooral zorgen voor geen stress. Het moet immers leuk zijn!? En of dit alles gelukt is........... 

Maandag 1 juni de eerste dag van de avond4daagse. Het verliep alles behalve soepel of leek dat maar zo?! Vroeg in de ochtend rook het hele huis al naar de spaghetti want manlief maakte de avondmaaltijd altijd alvast klaar zodat dit alleen nog maar opgewarmd moest worden.  Ik werd er misselijk van! Maar alles voor het goede doel. Nadat de kids naar school waren startte de werkdag die lekker vol zat en al snel was het de hoogste tijd om de race te beginnen. Snel kids van school halen en richting revalidatiecentrum rijden. Hier had Luan zwemmen. En wat deed hij goed zij best! Hij had de slag helemaal te pakken en ik kon niet ophouden met filmen en foto's maken. Ik glom en had een smile van oor tot oor. Om 10 voor 5 was hij klaar en ging de race weer verder. Vanaf kwart voor 6 konden we inschrijven en aangezien papa ook weer op tijd bij de brandweer moest zijn was het streven om dit te halen.

Dus snel afdrogen en omkleden en hup in de auto richting Noordwijk. Natuurlijk waren er vandaag allemaal ....... op de weg dus min bloeddruk liep al aardig omhoog. In de auto reeds instructies gegeven en eenmaal thuis hielden de mannen zich er keurig eraan. Ik warmde snel het eten op en vroeg mij ondertussen af wat ik de mannen ook alweer aan instructies gegeven had en ook vooral hoe! Ze waren namelijk wel erg meewerkend nu. Toen het eten klaar was, stapte papa binnen. Pff gelukkig hij had het gehaald. 

In stilte gegeten en daarna snel plassen en hup richting VV Noordwijk. Met klotsende oksels en mijn tong op mijn knieën komen we eraan en niet veel later vertrekken we voor de eerste 5 km. Ik denk dat het zo'n klein halfuurtje duurt voordat ik mij kao toe geven aan het feit dat dit best leuk en gezellig is. Want zeg nou zelf doordeweeks wandelen als gezin dat komt alleen in de vakanties voor! En het positieve effect van elke avond 5 km wandelen is dat ik slaap als een blok beton. Ook best fijn omdat weer eens te ervaren. Onderweg kletst Luan de oren van mijn hoofd wat maakt dat ik deze eerste avond het werk van die dag snel vergat. De vraag "zijn we er bijna, wanneer zijn we er en hoe lang nog mama!" blijft deze avond uit. Wel vroeg hij zich af wanneer er nou eens drinken kwam. Deze avond was wel een hele lange wandeling voor 5 km maar we hebben het gered en papa was keurig op tijd voor zijn oefenavond van de brandweer.

Na de finish weer snel richting huis en ook daar voor elke avond hetzelfde ritme: hup naar boven, kleren uit, plassen, douchen, tanden poetsen en naar bed. In een vloeiende beweging gaan alle handelingen en een uur na de finish zit ik met mijn oudste heerlijk (relaxed?) op de bank terwijl Luan al in dromenland ligt. Avond 1 zit er op. En wat heb ik een trek: weinig en snel gegeten en natuurlijk alles er al weer uit gelopen! Gelukkig heb we niks te snaaien in huis en hou ik het bij een glas melk en snoeptomaatjes. Moe maar voldaan val ik die avond als een blok in slaap. Heerlijk!

Ook dag 2 is er het nodige ren- en vliegwerk. De klotsende okslels zijn aanwezig en de stress zit al hoger dan gisteren. Tot rust komen tijdens het wandelen zit er deze keer niet in. Waarom...... daar kan ik niet op ingaan. Om me heen vrolijke geluiden en we zien weer een ander stukje Noordwijk. Het voordeel van zo'n Avond4daagse is dat je nog eens op plekken in je woonplaats komt waar je anders nooit komt. Het leukste vind ik toch het welbekende huisjes kijken! Deze avond is de wandeling relatief korter gezien de eerste avond en zo is papa ook nog op tijd voor zijn BHV oefenavond. De jongens thuis gaan in een vloeiende lijn door naar boven en een uurtje later dan normaal ligt Luan heerlijk te slapen. En zit ik weer met Timo op de bank. Druk aan het werk en Timo geniet samen met Binkkie!

 

 

Dag 3 verloopt als voorgaande dagen alleen merk je dat de kinderen allemaal wat moeier zijn. Er wordt meer gehuild en gezeurd om me heen tijdens de wandeling. Ja sorry echt zeuren! En je ziet dat de vermoeidheid toeslaat. Niet alleen bij de kinderen maar ook de papa's en mama's reageren geïrriteerder op hun kinderen. De lontjes zijn korter en de bij de inschrijving zie ik veel oververhitte gezichten. Wat was hier ook al weer leuk aan??!! Met Timo kan ik er samen wel om lachen maar op de vraag waarom we dit ook alweer deden krijg ik droog het antwoord "dat wilde jij toch mama!" Eh wat zal ik daarop nu zeggen......... Wat wordt hij toch groot en wijs! Van mijn lieve collega kreeg ik onderstaand toegestuurd. O ja dat is waarom ik het deed; de Avond4daagse!

 

 

 

Dag 4 heeft mijn grote kanjer mij geholpen met de inschrijving en uitdelen van de medailles. Ondanks dat het wederom een race vanuit het werk was, was het super om alle kids de laatste 5 km succes te wensen en ze binnen te halen schitterend om al die glunderende gezichtjes te zien zodra ze de medaille omgehangen kregen. En natuurlijk ook de glimlach van oor tot oor bij onze kleine bent. Wat was hij trots en wat heeft hij genoten van de wandeling samen met papa en Spyro. En ja mama was natuurlijk super trots!

o ja en alle stress was ze opeens vergeten......... Hoe zou dat nou toch komen?!

 

Eenmaal thuis besloten we al richting Stroe te gaan. De kids waren vrij van school en zo zouden we vrijdag de gehele dag hebben. Snel spullen gepakt, kinderen gedoucht en hup richting de camping. Het was heerlijk rustig op de weg en tegen half 12 kwamen we aan in Stroe. Luan had heerlijk geslapen en sliep lekker verder in zijn eigen bedje. Timo kroop er ook in en wij ruimde snel alles op. Nog even douchen en wij sloten de werkweek af met een lekker koel biertje. Moe maar voldaan stapte we het bedje in.

Vrijdag was het schitterend weer en we startte de dag langzaam op. Papa was al aan het werk en tegen de middag zijn we richting het hondenstrand Erkemederstrand in Zeewolde geweest. Wat was dat genieten!! Spyro en de kids kregen er maar niet genoeg van. Er werd veel gezwommen en gespetterd. Kortom genieten met de grote G! De dag sloten we af met het maandmenu van de Chinees!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaterdag was papa al vroeg de hort op: realistisch oefenen met de brandweer in Rotterdam. Wij startte de dag in relax stand en zijn daarna op de fiets maat de Spar gereden in Stroe. De nodige boodschappen gehaald en eenmaal thuis hebben de mannen lekker buiten gespeeld nadat Luan eerst 1,5 uur geslapen had. Wat was hij moe en deden zijn voetjes en benen zeer. Hij wilde niet maar met Roodkapje op de,achtergrond was hij al snel in dromenland. En toen ik hem wakker maakte, wilde hij nog door slapen.

Aan het eind van de dag was papa er weer en hebben we heerlijk gegeten van de grill plaat. De buikjes zaten weer goed vol.

 

Zondag ook lekker rustig aan gedaan. De mannen sliepen uit tot half 10 en na het ontbijt zijn we bij opa en oma in Nunspeet langs geweest. Gezellig effe een bakkie doen en papa kon opa zo helpen met het aansluiten van het tv kastje. Heerlijk buiten gezeten en Spyro genoot op en top! 

 

 

Eenmaal terug op de camping verder buiten gespeeld en mama nog even genoten in de zon met haar haakwerk.

 

Helaas komt aan alles een eind en ook aan deze fantastische dagen. Wat een cadeautje was dit met schitterend weer, een xtra dagje en als herinnering mooie foto's!! Op naar de week voor ons met wederom twee x tra bezoeken: 1 bij de neuroloog en 1 bij de revalidatie arts.

 

Wat een week

De week begon bij de EHBO en eindigde op vrijdag bij de tandarts. Donderdag bij de overblijf was de kleine man gevallen en had een tand door zijn lip gevallen. De volgende ochtend bleek echter dat er een stukje van zijn voortand miste en er een scherp randje aan zat. Ook gaf je aan dat je tand pijn deed. Van uitslapen kwam die ochtend dus niet veel en samen met jou en je maatje Spyro ben ik richting tandarts gereden. Daar constateerde ze dat er inderdaad een stukje miste van je tand. Eerst werd er nog een foto gemaakt om te kijken of er inwendig geen schade was. Hier was gelukkig geen sprake van en hoefde de tand alleen wat geslepen te worden. Tzt kijken we of er nog een stukje aangemaakt moet worden maar voor nu laten we het zo. Wat was je weer een stoere kerel en wat werkte je goed mee! Zoals altijd kreeg je een muntje en mocht je deze in het apparaat doen. Resultaat een mooie roze stuiterbal die zeker naar jouw zin was. Omdat het een half ochtendje school was, mocht je de rest van de dag thuis blijven. Bij opa en oma Slofstra hebben we nog een bakkie gedaan en daarna heb je lekker thuis voor de tv gehangen.

Het vallen staat deze week wel centraal. Het is namelijk niet bij deze twee keer gebleven. We weten dat het kan gebeuren maar toch doet het me elke keer pijn. Zeker ik nu ook zie, merk en voel dat je er zelf behoorlijk van baalt. Je huilt niet alleen omdat het pijn doet maar ook omdat je het niet leuk vindt dat je steeds valt. Je wilt dit liever niet en geeft dit ook aan. Ik ben maar wat blij dat hij zonder problemen bij het spelen zijn helm opzet. Gelukkig had hij deze donderdagmiddag ook op. Dit had hem anders een behoorlijke bult op zijn hoofd bezorgd en ws. ook wel een hersenschudding. Hopelijk blijft hij het niet erg vinden en wil hij hem nog lang op bij het buiten spelen.

Vrijdagmiddag bij de lunch is het altijd visjes tijd en ook deze keer had papa ze meegenomen. Je smult hier lekker van. Daarna was het inpaktijd en heb je super goed geholpen. Tussendoor nog wat gevoetbald en gespeeld met Spyro en al snel was het tijd om Timo op te halen uit Stroe voor een lang Pinksterweekend.

 En wat hebben we genoten het Pinksterweekend. Eenmaal op de camping gingen de mannen gelijk spelen op de trampoline. Onderweg hadden we al gegeten bij de grote M want papa en Timo gingen die avond nog naar de Trucks kijken bij de Mega Pull Stroe. Altijd weer genieten voor Timo. Luan en ik bleven thuis en op tijd ging jij je bedje in.

De volgende ochtend rond half was er weer leven in de brouwerij en werd mama verwelkomt door 4 kinderarmen en benen die naast haar in bed kropen. Het standaard ritueel in de ochtend op de camping. Heerlijk wakker worden zo!

Na het ontbijt zijn we boodschappen doen en daarna zijn Timo en papa alvast vertrokken voor een heleboel uren herrie bij de Mega Pull Stroe. Luan en ik zouden later op de middag volgen. Terwijl Luan lekker op de Ipad spelletjes ging doen, Spyro erbij kroop, heb ik mijn ogen even dicht gedaan en een klein tukje gedaan. Heerlijk. Rond de klok van vieren zijn wij ook die kant op gegaan. En heeft Luan op zijn manier genoten van het spektakel. Ik heb vooral genoten van de zon en Timo. Wat heeft hij genoten zeg!

gekke bekken trekken met mama

 

Tot slot een kleine suikerspin

Nadat alle lekkernijen binnen waren, ben ik rond 19 uur weer richting camping gegaan want anders zou Spyro wel heeeel lang alleen geweest zijn. Uiteraard blij was hij om mij weer te zien en effe lekker een eindje gelopen en gespeeld met de bal. De mannen volgden al snel. Ze waren het ook zat en dat begrijp ik ook wel.

Zondag was een heerlijke warme dag. Na het ontbijt zijn we naar Kootwijkerzand geweest en hier kon Spyro zich heerlijk uitleven. Ach niet alleen Spyro maar ook de kids hadden het prima naar hun zin en paps en mams genoten van de omgeving, de zon en de spelende kids en hond! Wat is het leven toch heerlijk en kon de tijd maar even stil staan op dit soort momenten! Eenmaal op de camping heeft een ieder lekker zijn eigen ding gedaan en dat bestond bij mij uit zonnen en haken! Wat een topcombi. Luan bouwde zijn eigen camping en Timo vermaakte zich wisselend buiten en binnen. Papa ruimde de schuur op en zorgde voor wat lekkers. In de avond hebben we lekker gebarbecued. Helaas was het geen zwoele avond dus geen kampvuur deze keer. Na het eten waarbij tussendoor ook nog de kalfjes melk en eten kregen, zijn we lekker gaan douchen met z’n allen. Daarna pyama’s aan en achter de laptop of ipad. Eenmaal in bed sliepen de mannen al vrij snel in ondanks de regen.

 

Tweede Pinksterdag hebben we lekker gewandeld bij de Nederrijn en bekeken of het een goeie vissersstek is. De mannen waren er tevreden over en ik zag mezelf met mooi weer ook wel daar zitten. Spyro had het er ook prima naar zijn zin dus dat gaat helemaal goed komen als het zover is.  De rest van de middag hebben we heerlijk doorgebracht op de camping. Helaas de laatste dag van onze lange weekend. Maar we mogen niet klagen want nog 3,5 dag werken en de jongens 4 dagen naar school en dan mogen we weer naar ons stekkie toe.

 

 

Start in het ziekenhuis

De ochtend verliep zeer soepen tot iets voor achten. Zelfs Luan pakte het goed op dat hij in plaats van in de ochtend nu in de avond gaat douchen (dit ivm het buiten spelen en hij erg zweet met zijn helm op. Regelmatig, zeker als de zon schijnt, komt hij met natte haartjes uit school). Met hulp kleedde hij zichzelf aan en was hij trots op wat hij zelf gedaan had. Ook beneden ging het ontbijt bij een ieder vlotjes naar binnen en ondanks dat we de wekker zelfs later gezet hadden, gingen we rond 5 voor 8 naar boven om tanden te poetsen. Iets te enthousiast ruimde jij nog iets op in je kamer en daar gleed je onderuit en viel je hard neer op de grond. Dit keer naast een zere heup en knie ook een zere rechter pols. En op de pols zag ik ook een bultje ontstaan. Snel een koude lap erop en onze kleine kanjer getroost. Met zalf ingesmeerd daarna en snel tanden gepoetst. Toen papa terug was hem ook alten kijken en we dachten hetzelfde. Toch maar even langs de dokter.

Snel schakelen en de huisarts gebeld voor een afspraak. Gelukkig konden we daar snel terecht en nadat we Timo naar school hadden gebracht en school gebeld hadden dat Luan later kwamen, togen we richting huisarts.

Daar mochten we gelijk door na de behandelkamer en kwam onze eigen huisarts polshoogte nemen. Ook zij vertrouwde het niet helemaal (is ook lastig te beoordelen omdat het zijn rechterhand is die een behoorlijke kromstand heeft) en stuurde ons door voor een foto. We mochten door naar het LUMC omdat Luan daar bekend is als patient. Ik nam de gewone ingang maar had me mogen melden bij de EHBO. Gelukkig liep de aardige info mevrouw met mij mee en kwamen we binnendoor er ook. Eerst melden bij de balie en dan kan het wachten beginnen. Gelukkig had ik mijn Ipad bij mij en vermaakte Luan zich daar prima op en kon ik op mijn telefoon mijn werkmailtjes doorlopen.

Na een klein half uurtje waren we aan de beurt voor foto’s. In eerste instantie zouden het drie foto’s worden maar het werden er steeds meer van verschillende kanten. Na de foto’s mochten we weer terug naar de wachtruimte om te wachten op de uitslag. En ja wachten werd het! Na ongeveer een half uur werden we weer geroepen en kregen we te horen dat degene die de foto’s beoordeeld had toch zijn baas nog even wilde laten kijken maar die zat nog even in een bespreking. We mochten weer terug naar de wachtkamer om, je raadt het al, te wachten.

Heel attent kwam hij op een gegeven moment nog even melden dat ze ons echt niet vergeten waren en dat ze baas er bijna zou zijn om de foto’s te beoordelen. Nadat zijn baas uiteindelijk de foto’s bestudeerd hadden, waren ze tot de conclusie gekomen dat er geen breuk was en er sprake was van een zware kneuzing. Advies; goed in de gaten houden dat de pijn niet erger wordt. Gelukkig maar en na ruim twee uur konden we het ziekenhuis verlaten.

Een andere start van de dag dan ik in mijn hoofd had vandaag en nadat ik Luan naar school gebracht had, begon mijn eigen marathon op mijn werk. Althans dat had ik kunnen doen; die marathon lopen maar met vele tips in mijn achterhoofd ben ik vrij relaxed de eerste dag doorgekomen. Mijn mailtjes had ik immers al gescreend en de rest van de dag stond vol met afspraken dus ik had ook weinig keuze.

Aan het eind van de dag heb ik de mannen weer van school gehaald en zijn we richting het revalidatiecentrum gereden voor de zwemles. Deze keer een aangepaste zwemles om zijn handje te ontzien. We hoopte dat het bewegen in het water je goed zou doen. Maar ja na net vraag ik het mij af. Na de zwemles, waar je trouwens een hoop lol in had, zijn we naar huis gereden en hebben we gekookt en gegeten. Daarna was het de hoogste tijd om snel te gaan slapen. Je viel in bed al vrij snel in slaap maar na een half uurtje hoorde ik je huilen. Intens verdrietig klonk het en eenmaal boven bij mij op schoot was het hartverscheurend huilen. Dikke intense halen. Uiteindelijk bracht je snikkend uit dat je zo verdrietig was en alles pijn deed en je niet kon slapen. Mijn hart brak en stilletjes huilde ik van binnen met je mee. Na ruim een uur was je wat rustiger en nestelde je lekker in je bedje samen met je knuffel konijn (hier vroeg jezelf om)  die we aan je gegeven hebben toen we je voor het eerst in onze armen mochten sluiten. Uiteindelijk ben je in een diepe slaap gevallen.

Lang geleden. Pijn.

Het heeft lang geduurd maar we zijn weer terug op het blog. Ik kan nu een hele alinea besteden aan de reden waarom ik lang niet geblogd heb maar dat laat ik maar achter wegen. Laten we het erop houden dat ik de energie weer gevonden heb om te gaan schrijven en er achter gekomen ben dat ik dit toch wel heel erg gemist heb. Ik heb deze vakantie ook besloten op mijn lang gekoesterde droom, het schrijven van een boek, uit te laten gaan komen. Hoe en wat precies weet ik nog niet, maar ik ga er aan werken. Dus als iemand tips heeft dan hoor ik het graag.

Nog twee daagjes op de camping en 1 nachtje en dan zit een vakantie van 16 dagen erop. Wat was het heerlijk en wat hebben we genoten. Het weer was wisselend maar we mogen niet klagen want we hebben maar weinig regen gehad overdag. Lekker veel buiten geweest en datgene gedaan wat we leuk vinden om te doen: voetballen, trampoline springen, spelen met Spyro, trainen met Spyro, wandelen, fietsen, boodschappen doen, winkelen, gamen, etc. etc. Van mij mag de tijd stil staan en de komende dagen nog heeeeeeel lang duren.

 

Maar ja helaas werkt het niet zo en mogen we as maandag weer in de start modus komen van werken, school, therapieën, huiswerk, brandweer en andere verplichtingen. Gelukkig kunnen we uitkijken naar elk weekend om dan weer richting de camping te vertrekken. Wat hebben we het toch goed en weinig om te klagen. Door een aantal zaken realiseer ik me dat wel degelijk en geniet ik van elke dag samen. Die kleine momenten, die mooie momenten, die soms zo verdrietige momenten. Net zoals gisteren:

Ik zat heerlijk in het zonnetje te haken en op de achtergrond hoorde ik jullie spelen. Ik zag je in mijn ooghoeken aan komen lopen. Je schouders hingen en je hoofd was ook naar beneden gericht. Je slofte wat. Met een plof val je in de stoel naast mij neer en blijf naar beneden kijken. Je pulkt wat met je vingers en je onderlip trilt. Ik wacht even en vraag dan aan je of je je erover wil praten. Je haalt jouw schouders op en pulkt verder aan je vingers. Mijn hart huilt. Maar ik stel nog een paar gesloten vragen. Je blijft je schouders ophalen en uiteindelijk trek ik je op schoot. Je netstel je in mijn armen en ik stel nog wat gesloten vragen. Op de vraag of je pijn heb, geef je aan dat dit zo is. En als ik vraag of je baal van het vallen, begin je te huilen en snik je een intense “ja, das niet leuk!” Ik hou je stevig vast en laat je uithuilen. Inwendig huil ik met je mee. Dit is namelijk niet de eerste keer deze vakantie dat dit omhoog komt.

 

En ja kinderen horen te vallen maar jij valt wel meerdere keren op een dag. Helaas maak je dan zulke klappen dat je of een kapotte knie, bult op je hoofd, zere arm, etc. eraan over houdt. Ondanks dat je bij de fysio geleerd heb om te draaien en op je schouder te vallen, lukt het nu nog niet om dit toe te passen als je valt. Het overkomt je nog te veel waardoor je als een soort blok beton neervalt. Opvangen met je armen lukt niet dus je kan je voorstellen wat voor klappen het zijn.

Steeds meer ga je beseffen, heb ik het idee, dat het vallen niet zo maar iets is van jou en geef je aan dat je ervan baalt en het heel vervelend vindt. Gelukkig kunnen we er samen over praten en geef je het aan. Verder vindt je het niet vervelend als je jouw helm op moet als je buiten speelt.

 

Wat dat betreft ga je steeds meer en meer beseffen dat er zaken anders zijn aan jou dan bij andere kinderen. Je handjes is ook zo’n voorbeeld. Sinds een aantal weken heb je je spalkjes om in de nacht. Je hebt dit ook zonder problemen opgepakt en het is een onderdeel van het avondritueel geworden. In het begin had je veel last van drukplekjes op je vingers maar dat is nu gelukkig minder. Wel zijn ze in de nacht regelmatig uit?! Hoe dat gebeurd is nog een raadsel. We denken dat je in je slaap je de spalkjes tussen je benen doet en zo je handje eruit trekt. Zo deed je ze in de ochtend zelf weleens uit. De laatste nachten doen we ze over je pyjama mouw heen en we hebben het idee dat dat beter gaat. Elke week gaat het rechter spalkje een tikje qua stand omhoog. Een minuscuul verschil maar we willen het langzaam aan doen.

In het begin vertelde Luan mij bij het naar bed gaan dat hij hoopte dat hij net zulke mooie handjes gaat krijgen als ik heb. Hij houdt dan hierbij zijn handen omhoog en draait ze een halve slag terwijl hij ligt op zijn buik en er zelf naar kijkt. Vervolgens keek hij mij dan aan en speelde weer verder met zijn handjes. Ik heb hem proberen uit te leggen wat de bedoeling is van de spalkjes. Niet om zijn wens weg te nemen maar ik wil er ook niet over liegen naar hem. Of hij het begrepen heeft, dat weet ik niet want na mijn uitleg begon hij gelijk over iets anders.

Het verlangen om naar groep 3 te gaan groeit en groeit bij Luan. Hij kan eigenlijk niet wachten tot het zover is. Zijn interesses om meer te leren, lezen en schrijven is groot. Binnenkort hebben we gesprek op school; ik ben benieuwd…….

Wij genieten in ieder geval nog elke dag van onze kanjer. Wat wordt hij groot (qua lengte dan, want de kilo’s vliegen er nog niet aan) en wijs. Maar wat is het leven ook soms zo o ingewikkeld voor hem en begrijpt hij het niet. Teleurstellingen vindt hij lastig om mee om te gaan en ook als het ritme anders is dan anders dan vindt hij het lastig. De eerste dagen van de vakantie moet hij ook altijd wennen maar als we eenmaal een ritme hebben dan is het oké en herhaalt zich dit ook elke dag. Maar o wee als het even anders loopt. Dan kan hij overduidelijk laten zien dat hij niet blij is! Maar samen op zoek gaan naar een oplossing en rustig blijven helpt dan heel goed.

Luan’s fantasie is oneindig. Hij kan uren heerlijk spelen en het maar druk hebben met bijvoorbeeld het op orde maken van zijn tent. Alles wordt dan vanuit de schuur (zo noemt Luan de slaapkamer waar Luan en Timo slapen) gesleept en krijgt een plekje in de tent. Hij hamstert dan ook pakjes drinken en eten (dit ontdekken we dan pas aan het eind van de dag als we samen alles opruimen) en is zo een tijd zoet hiermee. Heerlijk om te zien! En ach dat hamsteren van eten en drinken. Daar hebben we het dan samen over als ik het zie………..

 

Het hamsteren trouwens van spullen heeft hij nog steeds. Vroeger was dat voornamelijk plastic tasjes en zakdoeken tegenwoordig kan dit van alles en nog wat zijn. Reclame folders, doosjes, visitekaartjes, bonnetjes, etc. etc. Thuis hebben we een speciale door hiervoor en hebben we afgesproken dat als deze vol is er zaken weggegooid moeten worden. Op de een of andere manier is het nog niet zover gekomen.

Luan is ook dol op het uitgeven van geld. Het liefst zou hij elke dag iets nieuws willen kopen. Mmmmm van wie zou hij dat hebben???? Het geld brandt in zijn portomonee en eigenlijk maakt het niet uit wat hij koopt als het maar iets is. Op Koningsdag kon hij heerlijk zijn gang gaan en zat hij heerlijk te snuffelen bij bepaalde kramen en maakte weloverwogen keuzes over wat hij wel of niet ging kopen. De doos van cars was bijvoorbeeld om zijn cars autootjes in te stoppen. En de cars auto’s die hij kocht die had hij nog niet. Het plastic zwaard van €0.10 is nog steeds favoriet. Heerlijk! En ja ook favoriet omdat hij niks lievers doet momenteel naast kamperen als vechten- en schietspelletjes. De campinggasten moeten soms echt oppassen als ze langs lopenJ

 

En ja dan hebben we nog onze andere kanjer. Wat wordt die groot! De cito toetsen zijn achter de rug. De inschrijving bij de KTS Voorhout is een feit en dat betekent dat we vanaf maandag gaan aftellen. Ondanks dat we nog Luan op de Hoffenne hebben zitten, voel ik er toch wel een bepaalde emotie bij dat hij afscheid gaat nemen van een school waar hij zoveel geleerd heeft. Het was een mooie tijd die hij daar gehad heeft. En ja wat kan ik nog meer vertellen. Een heleboel maar zal niet alles hier neer schrijven omdat ik denk dat Timo mij dat niet in dank afneemt. Maar dat hij aan het puberen is dat is een feit. En menig ouder met kinderen in de puberteit kunnen hier zich wel wat bij voorstellen. En o wat zit hij zichzelf soms in de weg. Het vraagt zo op zijn tijd een hoop geduld van zijn en onze kant! Maar wat kan hij genieten van zijn kleine broer, het camping leven, het boeren leven, het werken in de stal, het meegaan met de boer in de vrachtwagen, het spelen met zijn kleine broer. Heerlijk en wat ben ik trots op hem als hij uren aan het spelen is met zijn kleine broer en het geduld kan opbrengen om datgene te doen wat Luan in zijn hoofd heb. Of keihard aan het werk is in de stal. En tuurlijk hebben onze mannen ook weleens ruzie met elkaar en is er rivaliteit tussen de heren. Maar ook dat is zo vergeten en vergeven!

 

Volgende keer meer over onze andere kanjer in dit gezin: Spyro de kinderhulphond io!

 

Wat hebben we toch een pracht gezin!

 

Pracht gezin

 

Wat is het toch bijzonder

4 mensen bij elkaar

4 mensen die van elkaar houden

4 mensen die niet zonder elkaar kunnen

4 mensen wat een pracht stel

4 mensen ze houden elkaar stevig vast

4 mensen die delen lief en leed

4 mensen zo klein maar o zo bijzonder

4 mensen die samen vormen een pracht gezin

4 mensen ze vormen samen een

4 mensen God bracht ze bijeen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eerste school-/werkdag

Pfff het zit erop de eerste school-/werkdag. Ik moet je zeggen het was best een pittige klus vandaag! Na drie gebroken nachten omdat manlief grieperig was en keelpijn had en daardoor de gehele nacht snurkte ben ik vannacht uiteindelijk maar naar boven gegaan. Eerder lukte dat niet omdat we geen bed vrij hadden en vannacht hadden we dat wel omdat Timo op de kamer van Luan sliep ivm de wind. Het duurde wel nog een half uur voordat ik dat besluit uiteindelijk nam. Waarom drie kwartier??? Ik hoor het graag als iemand dat antwoord heeft.Want wat maakt het dat je eerst naar dat gesnurk gaat luisteren, tig keer denkt ik ga nu naar boven en dat dan toch pas een half uur later of zo gaat doen?!

 

Na dus vele te korte nachten met slaap ging de wekker veel te vroeg vanochtend. Met een zwaar hoofd, klotsende oksels, misselijk en keel pijn stapte ik mijn bed uit. Waarom voelde ik mij zo belabberd? Was dit door te weinig slaap? Was dit omdat er een griepje aan zit te komen? Of gewoon omdat ik mijn maandelijkse periode had?? Wie zal het zeggen?!

 

Ik worstelde mij de ochtend door; kinderen helpen met douchen en aankleden en natuurlijk mijzelf. Daarna beneden met moeite een bak yoghurt met cruseli naar binnen gewerkt om vervolgens weer met de kinderen naar boven te vertrekken om tanden te poetsen. Wederom weer naar beneden, heerlijk zo’n trap op en neer als je misselijk bent, om de jassen en schoenen aan te trekken. Met de auto vervolgens naar school waar we eerst Timo afzetten bij het plein en vervolgens door rijden naar het kleuterplein en wachten tot de deur open gaat. Samen met Spyro lopen we naar binnen en gaan we op zoektocht naar de stoel van Luan. Nergens te bekennen! Ook de juf kan hem niet vinden en dus maar zijn oude kleuterstoel gepakt. We nemen afscheid en verplaatsen ons weer naar de auto. Daar rijden we naar ons werk en zet ik Lo en Spyro af op zijn werkplek. Toch wel handig en lux als je op hetzelfde ‘terrein’ werk. Ik rij vervolgens door naar de woning waar ik vandaag start met vergaderen. Helaas geen plek voor de deur dus op zoek naar een ander plekje. Snel gevonden en na drie keer diep zuchten start ik aan mijn werkdag.

 

Even bijkletsen na de vakantie om vervolgens te vergaderen. Na twee uur vergaderen en bijkletsen verplaats ik mijzelf naar mijn kantoor om daar de mailbox open te gooien en mij zelf te werpen op mijn mails. Ondertussen eet ik snel wat en klets ik bij met de medewerkers die binnen komen lopen. Ook de telefoon gaat regelmatig en zo vliegt dag 1 na mijn vakantie om. Om drie uur sluit ik de computer af en vertrek ik richting school. Tijd om de kinderen weer op school op te halen. Spyro heeft er zin en en kwispelt er op los en nog harder als Luan naar buiten komt. Samen met Luan, zijn tas en een flinke schoenendoos gaan we op zoek naar Timo. Vergeten om af te spreken waar we elkaar zien. Wij lopen door de school heen richting de klas van Timo en waarschijnlijk is hij al buitenom gelopen en we lopen elkaar dus mis. Ik besluit maar om alvast naar de auto te lopen om zo in ieder geval mijn handen leeg te maken en gelukkig staat onze kanjer daar al te wachten. Luan vraagt ondertussen honderduit wat we gaan doen, of we naar huis gaan, of we boodschappen gaan doen, etc. etc. gelukkig accepteert hij als ik zeg dat we eerst naar de auto gaan en als we zitten in de auto dat we dan verder babbelen.

 

Zo gezegd zo gedaan en in de auto vertel ik hem hoe het programma er voor hem uitziet deze middag. Ook met Timo neem ik zijn middag door en daarna vertellen de mannen wat ze gedaan hebben op school. 

 

Eenmaal thuis gaat Luan snel plassen, haal ik een washand onder mijn klotsende oksels, pak ik snel een snoepje, de ds en maak van mijn werktas een gewone tas en stappen Luan en ik in de auto richting de fysio.

 

Daar aangekomen ben ik snel aan de beurt en terwijl de fysiotherapeut mij onder handen neemt en mijn arm/schouder in allerlei standen beweeg vermaakt Luan zich lief met zijn ds. Het is 20 minuten ook hard werken bij de fysio en niks relaxen zoals ik gehoopt had. Mijn schone oksels beginnen langzamerhand weer te klotsen en ondertussen gaan mijn gedachten heen en weer en komt er niks terecht van ontspannen.

Na ruim 20 minuten staan we dus weer buiten en rijden we naar papa toe om hem van zijn werk op te halen. Op de terugweg halen we boodschappen voor de komende drie dagen en Luan huppelt gelukkig gezellig in de winkel mee. Geen onvertogen woord van deze kanjer.

 

Rond half 6 stappen we het huis weer binnen. Ik wederom met klotsende oksels.  Timo heeft zijn huiswerk keurig gedaan en nadat ik het vraag, laat hij ook Spyro stoer alleen uit. Wat ben ik trots op hem als ik hem voorlangs zie lopen samen met Spyro. Terwijl Lo het eten maakt en de boodschappen een plekkie geeft (waarom is die koelkast toch altijd te klein!) haal ik een stofzuiger door de woonkamer, babbel en knuffel even met de mannen en dan is het alweer tijd om te eten.

 

Na het eten is het de hoogste tijd voor onze kleine man om naar boven te gaan. Met wat stimulans, hulp maar vooral zijn grote vriend Spyro in de buurt kleedt hij zich uit. En niet veel later ligt hij heerlijk te snurken in zijn bedje. Tijd om te chillen voor deze mama die denkt yes we hebben het maar mooi weer voor elkaar gekregen deze eerste school-/werkdag. Oké het voelde niet als een geoliede machine vandaag maar we hebben het weer gered met elkaar en tevreden met een glimlach zonder klotsende oksels met een heerlijk kop warme thee kijk ik terug op deze eerste dag. Nog twee uurtjes en dan sluit ik deze dag af, maar nu eerst genieten met de oudste van ons maandagavondje samen. Straks heerlijk op bed samen tv kijken en daarna slapen! Dag 2 maart welkom 3 maart. Ik ben er klaar voor!

Vakantie

Wat is vakantie toch heerlijk! Samen als gezin leuke dingen doen. Lekker relaxed opstarten of gewoon de gehele dag in je pyjama lopen. Gewoon omdat het allemaal kan! Geen verplichtingen, geen telefoon die rinkelt, geen brandalarmen, alleen maar heel veel quality time samen met elkaar! Heerlijk weer opladen voor de werkweken die er dan aankomen! Gelukkig gaan we de goeie tijd tegemoet; het wordt steeds lichter in de ochtend en in de avond duurt het langer voordat het donker wordt. Daarnaast komen er de nodige feestdagen eraan met als hoogtepunt straks de weekenden die we weer mogen en kunnen doorbrengen in Stroe. 

En daar over gesproken op dit moment is manlief hard bezig met het oppimpen van onze Tabbert. De deurtjes van dekastjes van de slaapkamer zijn reeds geverfd en de andere deurtjes staan in de grondverf. Maandag is er hard geschuurd en heeft manlief alles afgeplakt om vandaag alle kastjes (met uitzondering van het slaapgedeelte) in de grondverf te zetten. Het is best een klusje maar als het eenmaal klaar is dan gaan we er heerlijk van genieten. Ik mag ondertussen nadenken en struinen op internet voor de accessoires. Heerlijk ideeën op doen en wegdromen over hoe het eruit zou kunnen gaan zien! 

Daarnaast haak ik ook deze vakantie het nodige af. Zolang ik maar goed let op mijn houding heb ik geen last van mijn schouder. Momenteel heb ik zes haakprojecten in wording; best wel veel maar van sommige weet ik nog niet wat het gaat worden. Het is heerlijk ontspannen om te doen en het liefst zou ik aan nog een zevende project beginnen (omslagdoek voor de zomer) maar dat mag toch echt niet van mij zelf. Best moeilijk als je al die leuke lente/zomer bolletjes voorbij ziet komen op facebook….. Maar ja dit laatste snapt alleen een fanatieke haakster!

De mannen hebben het ook prima naar hun zin. Lekker relaxed de ochtend op starten is aan hun wel besteed. Het liefst doen ze dit achter de ps3, tv of tablet. Voor de vakantie zijn we daar wat soepeler in. In de middag wordt het meestal afgewisseld met spelen met de auto’s, puzzelen, spelletjes, knutselen of tekenen. En natuurlijk ook lekker spelen in de tuin met Spyro, wandelen met Spyro en zoals gisteren zwemmen. Kortom niks moet en alles mag. 

Vakantietijd is voor mij ook altijd de tijd om terug te dromen naar toen. En toen is voor mij het jaar waarin wij jou in je armen mochten sluiten en de maanden die daarop volgde. Vandaag precies twee jaar geleden was het de dag dat ik weer aan het werk ging. Na maanden vrij geweest te zijn, intensief bezig geweest te zijn met jou moest ik je gaan loslaten. Natuurlijk ging je al wel wat langer naar school maar ja dan was ik thuis en dat voelde toch anders. En wat deed je het goed en nog steeds. We zijn zo ongelofelijk trots op jou. Hoe jij je staande houdt in deze soms zo gecompliceerde wereld! Dag in dag uit kan ik mij verbazen over iets wat je zegt of doet. En doe jij mij realiseren dat jouw leven zo’n andere start heeft gekend. Elke dag mag ik leren van jou en tover jij een glimlach op mijn gezicht. Je bent een bijzonder mooi kind.

Maar ook onze oudste Timo zet mij regelmatig aan het dromen. Wat een kanjer is hij. Hoe hij het gehele proces met de komst van Luan zich heeft laten zien. Wat een topper hoe hij zich toen ontfermde over zijn broertje. Geweldig ik kan daar nog een brok in mijn keel van krijgen. Maar ook nu kan hij zich ontfermen over zijn broertje, lief spelen met hem, hem helpen met zijn jas en schoenen, etc. Ondanks dat ze soms ook elkaar even niet kunnen uitstaan en heel gezond ruzie hebben met elkaar. Bijzonder hoe die broederliefde groeide en groeide. 

Daarnaast zit Timo nu in groep 8 en denk ik vaak terug aan hoe hij was toen hij in de kleuterklas zat. Waarschijnlijk komt dit omdat hij dezelfde juffies heeft die Luan nu heeft. Hoe stil, verlegen en onzeker hij was is hij nu gegroeid tot een zelfstandige beginnende puber die soms heel goed weet wat hij wil maar soms ook niet. Op school heeft hij zich zo ontwikkelt dat hij met gemak een spreekbeurt houdt en zeker is van zijn zaak. Zo ook met betrekking  tot de school waar hij volgend jaar naar toe gaat. Wat hij wil worden later verandert nog weleens maar nu denkt hij dat hij automonteur wil worden. Maar het kan zo ook maar vrachtwagenchauffeur zijn. Ach hij heeft nog voldoende tijd om de definitieve keuze te maken.

 

En zo vliegen de dagen om en gaat deze vakantie wat mij betreft veel te snel. Vanmiddag gaan de mannen nog naar de kapper, morgen naar Martine met Spyro van Stichting Kind en Hulphond en vrijdag komen opa en oma Slofstra om samen het weekend nog door te brengen hier in het huisje. Ach ik weet het ik mag niet klagen maar soms, heel soms zou ik de tijd wel stil willen zetten!

Update

De weken vliegen om en voordat we het wisten zaten we alweer in februari. Nog een tweetal weken en dan hebben de kinderen alweer voorjaarsvakantie. Ik zie hier erg naar uit want dan gaan we weer heerlijk genieten in het huisje in Nunspeet. En natuurlijk ook even kijken op de camping hoe de caravan erbij staat. Lo zal dan ook gaan starten met het oppimpen van de binnenkant van de caravan. Met de deurtjes is hij al een heel eind. Spannend hoor ben best benieuwd naar het eindresultaat straks. Allemaal weer heerlijke dingen in het vooruitzicht!

Terugkijkend vanaf 19 januari zijn vele zaken de revue gepasseerd. Dinsdag de 20^e hebben we een stap in de toekomst genomen met onze oudste zoon. Kijken op zijn toekomstige school Teylingen College KTS in Voorhout. Bijzonder hoor om met je zoon daar rond te lopen en te bedenken dat hij volgend jaar basisschool af is. Kleine jongens worden groot en wat is die tijd snel gegaan. Maar als ik hem daar zo zag lopen en hoorden hoe hij het die middag met school gehad op deze school dan klopt het gehele plaatje gewoon. Dit is de school waar hij op zijn plek zit en een stap gaat zetten richting zijn toekomst. Gelukkig zit hij nog een paar maanden op de Hoffennevierboet en duurt het afscheid nemen nog even. Als ik eraan denk dan voel ik de brok in mijn keel al komen. Acht jaar lang heeft hij dan mogen zitten op deze school bij alle leerkrachten 2 jaar lang. Wat een luxe eigenlijk maar o zo fijn voor Timo! En wat is hij gegroeid in al die 8 jaar en heeft hij zich ontwikkelt tot een lieve, sociale, open en vriendelijke puber!

Het weekend van de 24^e stond in het teken van de 92^e ste verjaardag van mijn oma. Natuurlijk werd er eerst hard gewerkt aan een kleurplaat voor opoe. En daarna hebben we genoten in het mooie restaurant aan de haven in Stellendam. Wat een feest voor oma om dit feest te vieren in de middag met haar vrienden en familie en in de avond nog af te sluiten met een etentje met kinderen, schoonzonen, schoondochter, kleinkinderen en achterkleinkinderen. We hebben heerlijk gegeten waarbij natuurlijk o.a. vis op het menu stond!

 

Dit weekend hebben we ook ons jaarlijks weekendje weg geboekt. Heerlijk het komend weekend naar Nijmegen even samen met elkaar van vrijdag t/m maandag weg. Natuurlijk lukt dit alleen omdat opa en oma Slofstra onze twee lieve kinderen en Spyro in huis willen. We kijken er erg naar uit om even quality time met z’n tweeën te hebben! En ach niet veel later gaan we met z’n vieren lekker weg. Nee, klagen hoor je ons niet hoor!

In de laatste week van januari had ik helaas een ziekenboeg in huis. In eerste de kleine vent goed ziek en later ook Timo. Allebei geveld door hoge koorts en keelpijn. Veel slapen en uitrusten deed gelukkig wonderen en binnen een week waren ze beiden weer op de been. Gelukkig maar want 5 februari ging Luan naar het ziekenhuis voor zijn buisjes. Een was er nl. helaas uit en de andere zat verstopt en er zat ook nog vocht achter de oren. Het verklaarde in ieder geval wel het niet goed kunnen horen.

Op naar de OK

Na de OK

De operatiedag heeft Luan goed doorstaan. Wat een kanjer was het en wat heeft hij het super goed gedaan. Eenmaal terug uit de operatie zat de kleine man al snel aan een lekker ijsje. Deze had hij dik verdiend en gelukkig mochten wij ook al snel naar huis. Thuis opknappen is toch altijd beter dan in het ziekenhuis. We hebben het dan ook lekker rustig aan gedaan donderdag en vrijdag en hij heeft veel geslapen.

Vrijdagavond hebben we de verjaardag van oma Slofstra gevierd en na een borrel zijn we lekker uit eten geweest in de Flamingo. Altijd weer genieten zo’n buffet waarbij er meer dan keuze genoeg is. Zaterdag hebben we de verjaardag van oma Leiderdorp gevierd en hebben we dit eerst thuis gedaan met koffie/gebak en een borrel en vanaf 16 uur in Holiday Inn. Hier konden de kinderen, met uitzondering van Luan, lekker zwemmen. Luan vermaakte zich prima met filmpjes kijken op de Ipad en had er gelukkig niet zoveel last van dat hij niet kon zwemmen. Daarna hebben we lekker gegeten en tussendoor hebben de kinderen zich prima vermaakt in het speelhalletje. Helaas viel Luan al vrij snel met zijn neus tegen de stoel en had hij later in de avond een botsing met een ander kind. Resultaat een blauwe plek op zijn neus en een zere tand. Hij baalde er zelf behoorlijk van en na de laatste val stortte hij ook helemaal in. Niet zo gek want het is toch allemaal best intensief voor hem! Tegen negenen reden we weer naar huis en eenmaal in bed viel hij snel in slaap en sliep hij het klokje rond.

 

Toch was hij niet helemaal fit de volgende dag en kreeg hij maar weinig mee toen Rob er was. Hij was best nog moe en gaf later aan ook nog zere oor te hebben. Daarom maar lekker met een paracetamolletje in de middag in bed gelegd waar hij ruim 1,5 uur geslapen heeft. Nu net is hij wakker en heeft nog steeds pijn in zijn oor. Hopelijk houdt de pijn snel op voor hem en voelt hij zich weer wat fitter.

En zo vliegen de weken hierom in huize Slofstra. De geoliede machine loopt nog steeds en soms vraag ik mij weleens af hoe we het allemaal doen en redden. Ondanks ziekte, brandalarmen, eerder of langer naar het werk door omstandigheden, ziekenhuisbezoeken, revaldiatiecentrum, we hobbelen gewoon verder ‘rustig’ door. Natuurlijk wel doordat we altijd bij de opa’s en oma’s terecht kunnen als het nodig is, maar toch kan ik mij er soms over verbazen. En aan de andere kant sta ik er ook maar niet te lang bij stil en geniet ik dat het zo geolied loopt. Ook hoe makkelijk bijvoorbeeld Spyro gevoegd is in ons leventje en sowieso niet meer weg te denken is. Elke dag oefenen en in het weekend komt onze trainer Rob langs om onze vragen te beantwoorden en te oefenen met ons. Keer op keer leren we weer bij! En wat is het genieten met onze Spyro. Wat een aanwinst voor ons allen in het gezin. Een ieder geniet ervan op zijn/haar manier en onze trouwe viervoeter hoort er helemaal bij. Lekker naar buiten, ondanks de regen, een frisse neus samen halen met hem. Of wat denk je van het bos en het strand! En dan niet te vergeten al die heerlijke knuffel- en trainingsmomenten. Op en top genieten!

 

Morgen staat er weer een nieuwe drukke week klaar, maar niet voordat we zo heerlijk aan onze zondagse borrel gaan starten. Lekker borrelen en eten voordat we het weekend afsluiten en de nieuwe week inluiden. Goude momenten om samen met ons gezin te doen en lekker datgene te doen waar we zin in hebben! En dan besef ik mij weer hoe goed we het hebben met elkaar! En dat we mogen boffen dat we elke week met z’n vieren de nieuwe week zo mogen inblazen. Ik besef me dan heel goed dat niet ieder gezin dit heeft en dat we deze kostbare momenten mogen koesteren. Ik sluit ze dan ook in mijn hart en print dit weekend de foto’s uit om te stoppen in onze glazen pot met de mooiste en bijzondere momenten van 2015! Aan het eind van dit jaar kunnen we dan terugkijken met elkaar en genieten van die mooie en bijzondere momenten.