Verliefd

Volgens mij is dit het juiste woord voor wat we momenteel voelen! Zal even starten bij het begin. Na een heerlijke nacht in het huisje in Nunspeet zijn we de zaterdag rustig opgestart. Althans ik samen met de jongens. Papa is vroeg vertrokken naar Stroe om daar de bladeren weg te halen en even te kijken hoe alles erbij stond.

De mannen hebben zich prima vermaakt in de ochtend met laptop, huiswerk, spelen en knutselen. We moesten uiteindelijk nog racen om op tijd de pyjama te wisselen voor kleding. Rond kwart voor 12 vertrokken we richting Westerbork op naar St. Kind en Hulphond.

Enige tijd geleden waren we met Luan bij de revalidatie arts in het Kinderrevalidatiecentrum. Van haar kregen we de folder van St. Kind en Hulphond. Zij had een demonstratie gezien en dacht aan ons. Thuis hebben we de folder gelezen en de site bekeken en we waren best wel enthousiast. Toch heeft het nog even geduurd voordat we actie gingen ondernemen. Uiteindelijk heb ik na de zomervakantie de Stichting een mail gestuurd over de mogelijkheden voor hun hond voor Luan.

De reden dat we dit gedaan hebben is dat wij zeker voordeel zagen in een hulphond voor Luan; helpen bij het oprapen van zaken van de grond, uittrekken van schoenen en evt. andere kledingstukken, open van deuren, het goedleggen van zijn dekbed, hem in de juiste positie helpen als hij is gevallen, boodschappen doen op latere leeftijd,  etc. Kortom een maatje voor zijn leven waarbij hij samen met zijn hulphond zichzelf verder kan ontwikkelen en zich zelf verder kan ontplooien. Wat moet dit een boost gaan geven!

Het mooie van de kinderhulphond is dat het veel meer is dan alleen maar een kinderhulphond. Het is een gezinshond waar alle gezinsleden veel plezier, afleiding en ontspanning aan beleven. Ook Timo krijgt een kans om leuke activiteiten met de hond te gaan doen, te knuffelen met hem en lekker met elkaar te gaan wandelen.

Na dus veel gelezen te hebben over de Stichting en de ervaringen van anderen besloten we dus te schrijven. Enkele weken later kregen we een mail terug voor een telefonische afspraak. Lodewijk heeft dit gesprek gevoerd en in de avond heb ik haar terug gebeld voor een intake gesprek. En zo togen we dus gisteren richting Westerbork; benieuwd wat dit alles ons zou brengen.

Effe tussendoor hoor maar zo mooi om te zien hoe de kinderen nu heerlijk buiten aan het spelen zijn op de grote berg bladeren! Geweldige kostbare momenten!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rond 13.00 uur belden we aan en al blaffend werden we begroet door twee koningspoedels en Martine van St. Kind en Hulphond. Eenmaal binnen met een kop thee/koffie/limonade maakten we nader kennis met deze twee geweldige schatten van koningspoedels en Martine zelf. Ik was en ben nog steeds direct verliefd op deze honden. Wat een lieve honden zijn dit! En qua grote vond ik het echt meevallen!

Dit is Ziva de hulphond van Martine

Terwijl vrnl. Luan aan het spelen en knuffelen was met de honden hebben we van alles vertelt over Luan. Waar ligt zijn hulpvraag, wat zouden wij graag willen zien dat de hulphond kan doen voor/samen met hem. Na een kleine tussenstop in de tuin waarbij de jongens heerlijk aan het spelen waren met de honden zijn we weer naar binnen gegaan. En toen kregen we een voorstel. Dit hadden we echt niet verwacht maar wauw wat geweldig was dat! Ik wil er nog niet teveel over uit wijden maar het gaat om een witte koningspoedel, reu van 1.5 jaar. Hij zit reeds in een ander gezin maar gaat daar weg. En St. Kind en Hulphond is op zoek naar een ander gezin en Martine dacht aan ons!! Wat fijn en wat een goed nieuws.

Na een korte blikwisseling tussen Lo en mij zeiden we volmondig ja hier tegen. We stonden hier zeker voor open en een wat ouder hond had ook zo zijn voordelen zoals bijvoorbeeld een kortere training volgen met hem. We vertelden haar ook over onze collega die hondentrainer is en ze wilde daar zeker mee in contact komen. Onze collega staat hier ook voor open dus dat is echt super fijn. Ik kon het maar niet geloven; wat een geweldig nieuws. Ze gaf aan dat het goed zou zijn om het even over de drukke december maand heen te trekken en de hond wel bijvoorbeeld in de kerstvakantie te ontmoeten. Als het aan mij lag hadden we hem morgen al opgehaald!

Na afgesproken te hebben dat we maandag verder telefonisch contact zouden hebben, namen we afscheid van Martine en haar twee schatten van honden. Opgetogen liepen we naar de auto en we besloten dit mooie nieuws te gaan vieren door eerst bij Welkoop een klein speeltje te kopen voor de hond en die avond verder lekker te gaan eten bij de wel bekende Peking in Nunspeet.

De inmiddels gekregen foto’s van onze hond deelden we met familie en vrienden (helaas moeten jullie echt nog even wachten) en zelf keken we regelmatig er even naar. Dit hadden we echt niet verwacht; wat een mooie dag is dit!

Je kan al raden waar onze gesprekken natuurlijk voornamelijk over gingen en nog steeds gaan. Wat heerlijk is het om alvast weg te dromen bij hoe het zou zijn als deze lieverd een plekje gaat krijgen in ons gezin en Luan kan helpen daar waar het nodig is.

Voor degene die nieuwsgierig zijn geworden wat voor hond we nu gaan krijgen hieronder een foto van hoe een witte koningspoedel eruit ziet. Verder kun je ook informatie opzoeken over St. Kind en Hulphond op www.stichtingkindenhulphond.nl.

 

 

Wij houden jullie op de hoogte en plaatsen zeker foto’s van onze kanjer als het zover is! Ondertussen dromen we verder en maken we heerlijke plannen met elkaar als gezin, Bink en onze lieve nieuwe aanwinst!

Trots

Trots is een emotie, een gevoel wat lastig te omschrijven is. Als je gaat googlen op dit woord dan dekt het voor mij niet de lading die ik voel. Want wat ben ik trots op mijn twee jongste mannen. In deze tijden van drukte en spanningen rondom hun eigen verjaardagen en Sinterklaas houden ze zichzelf fier overeind.

Het begon allemaal op zaterdag 15 november. De dag dat Sinterklaas eindelijk Nederland zou binnen komen varen. Trots in zijn Pietenpak op de bank keek Luan naar de tv en vanaf die tijd werd tot nu toe nog maar zelden zijn Pietenpak geruild voor ‘gewone’ kleding. Wat heeft hij genoten van de intocht en wat kan hij genieten van deze spannende tijd. Want ja spannend is het toch wel met Het Sinterklaasjournaal en of je schoentje nou wel of niet gevuld wordt. En hoe zit het met die cadeautjes op sinterklaasavond bij opa en oma Slofstra?? We kunnen blijven zeggen dat het goed komt, maar ja…………..

In de maand november had onze andere kanjer Timo het druk met de voorbereidingen voor zijn spreekbeurt. In hetzelfde weekend van de aankomst van de Sint werd daar de laatste hand aangelegd. Daarna was het ook tijd om te oefenen en met behulp van de hand out vertelde hij trots over ‘Sportvissen in de rivier’. De laatste keer oefenen, op zondag, vertelde hij dat hij de hand-outs niet nodig had en het gewoon zonder deed. Hij hoefde ze niet mee naar school en gooide ze in de papierbak. Oeps dacht ik toen gaat dit wel goed komen, gaat hij niet dingen vergeten of alles van het scherm aflezen?! Maar ik liet het los en de volgende ochtend ging hij met zijn usb stick en een tas vol met hengelspullen richting school. Aan het eind van de dag, toen ik Luan ophaalde, kon ik het niet laten om natuurlijk even te vragen hoe het gegaan was. Met een grote glimlach op zijn gezicht vertelde hij mij dat hij een 8.5 had gekregen. Ik glom van trots; wat knap van hem en mede omdat hij het helemaal uit zijn hoofd gedaan heeft!! En zijn gezicht; geweldig!!!

Dezelfde middag werd ik ook verrast door Luan tijdens de zwemles. Opeens had hij het truckje van blijven drijven op je rug door en dreef hij helemaal alleen wel 65 seconden lang op zijn rug. Wat een prestatie!! En wat was hij ook trots op zichzelf. Schitterend en ontroerend om te zien. Het raakte mij terwijl ik daar alleen aan het rand van het zwembad zat. Ik wilde het wel van de daken schreeuwen; “kijk allemaal!!! Luan kan drijven!!!!!!” Maar ik hield me in en stuurde het gemaakte filmpje snel door naar opa en oma en zette de foto op facebook zodat iedereen het zag. En ik zo kon delen met anderen!

 

19 november zongen we het Lang zal ze leven voor onze Timo; 12 jaar werd hij die dag! Wat een mooie leeftijd en wat wordt hij groot!! De eerste puberteitsverschijnselen maken we al volop mee. Rond deze tijd beleef ik altijd intens weer mijn bevalling opnieuw. Wat een strijd was dat. Zondagavond begonnen en dinsdagavond na een nacht ziekenhuis, weeën opwekkers, 10 cm ontsluiting, persen maar uiteindelijk een keizersnee kwam deze kanjer op de wereld. De eerste dagen heb ik echt in een soort roes geleefd. Wat was ik moe maar ik had ook 1 doel voor ogen en dat was zo snel mogelijk naar huis. Gelukkig mochten we dat zaterdag en daar knapte ik langzaam op.

 

Regelmatig deze maand mochten de mannen natuurlijk hun schoentje zetten. Luan dacht een keer ikzet gewoon al mijn schoenen en wie weet krijg ik dan wel heeeeeel veeeeeeel cadeautjes. Gelukkig hadden we hem goed voorbereid dat dit misschien wel niet zo zou zijn en moest hij de volgende dagtoch wel een beetje lachen. Zwarte Piet had nl. zijn eigen speelgoed en sinterklaas poppen in zijn schoenen gedaan!!!!

Vorig weekend stond in het teken van feesten. Het startte vrijdag met het Sinterklaasfeest op papa’s en mama werk. Ook deze keer keek je vol spanning uit naar de komst van de Sint. Natuurlijk ging je samen met hem op de foto. Wauw wat ben je toch een kanjer dat je bij hem zo op schoot kruipt!

 

 

 

Zaterdag was het groot feest: jullie vierden namelijk je verjaardagen voor de familie!! Eerst moest er nog gebakken worden; Timo wilde een vistaart en Luan een Cars taart. Het heeft wat uurtjes gekocht maar beide resultaten mochten er zijn, al zeg ik het zelf. De mannen waren er in ieder geval blij mee en zeker toen bij het uitblazen van de kaarsjes deze niet uitgingen! Ondanks dat ze wisten dat ze magische kaarsjes kregen, hadden ze grote lol met z’n tweeën. Het leukste van die dag was naast de taart natuurlijk de cadeautjes en eenmaal alles uitgepakt ging Luan meteen aan de slag met bouwen met zijn gekregen lego. Genieten hoor hij heeft dit de gehele middag gedaan; erg knap hoe hij zijn concentratie hierbij kan houden. En als het even niet lukte dan vroeg hij keurig hulp.

Zondag stond in het teken van Sinterklaas bij de brandweer. En ook hier heeft Luan weer heerlijk genoten en wij ook. Zeker toen hij zei: “Het is dezelfde als vorig jaar, mama!!!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ook deze week mocht de schoen weer gezet worden en wat kan hij toch blij zijn met kleine dingen. Zijn gezicht toen hij 500 vel a4 papier, 150 vel gelinieerd papier en een kleine tekenprojector uitpakte!! Geweldig en wat kunnen wij daar nog van leren zeg. “Echt allemaal voor mij mama?” “Ja schat, allemaal voor jou van Sint en Piet!” “Wauw das veel!” en een luid gejuich volgde daarop.

Ik word daar stil van………..

Dit weekend mogen we weer heerlijk even genieten in het huisje de Goudvink van opa en oma Slofstra in Nunspeet. Heerlijk hoor zeker met mijn komende schouder operatie aanstaande donderdag in het vooruitzicht. Even relaxen en genieten van het prachtige uitzicht, de mooie herfstkleuren. Maar het heeft ook een voordeel dat we hier zitten want vanmiddag hebben we een gesprek bij Stichting Kind en Hulphond en dat is vanuit Nunspeet iets dichterbij dan vanuit huis. Spannend en ben benieuwd wat ons daar te wachten staat. Maar daar later op de dag of morgen meer over.

Voor nu geniet ik met mijn twee mannen aan de keukentafel, uitkijkend naar buiten waar de zon schijnt door de bomen met de schitterende herfstkleuren. Op de achtergrond zingen Reni en Elisa. Heerlijk!! Wat is het leven toch mooi!

 

 

 

 

Sinterklaas en Jezus

De dagen vliegen om en ’s avonds ben ik vaak zo moe dat ik geen energie meer heb om achter de laptop te kruipen en mijn gedachten op papier te zetten. Of is het omdat ik twijfel of ik nog wel lezers heb? En bij die gedachten denk ik dan wie zit er nu te wachten op een blog van mij? Maar aan de andere kant doe ik het schrijven niet alleen voor jullie maar voor mezelf en voor mijn kanjers voor later. Voor mezelf omdat ik het heerlijk vind om mijn gedachten op papier te zetten en zo waardevolle momenten te bewaren die ze hopelijk later bij het teruglezen zullen koesteren en met een lach en een traan zullen terug lezen.

In september en oktober probeer ik altijd zoveel mogelijk het woord Sinterklaas te vermijden en vertel ik altijd dat eerst de verjaardagen (Luan is 26 oktober jarig en Timo 19 november) komen en dan pas Sinterklaas. Maar ja best lastig dat vermijden als er in de winkels de ene Sinterklaas naar de andere verschijnt en laten we dan vooral de Zwarte Pieten discussie niet vergeten! En nee daar ga ik hier verder niet op in. Ook de reclames op tv en andere die het onderwerp wel aanroeren helpen daar niet in mee. Luan was er dit jaar dan ook al vroeg mee bezig en hoorde ik dan zachtjes sinterklaasliedjes zingen.

Dit jaar is het in huize Slofstra gelukt tot net na de verjaardag van Luan daarna heb ik het opgegeven. Op een woensdagmiddag kwam ik thuis en toen zat Luan met de tablet voor hem een Sinterklaas en zwarte piet na te tekenen. Best een mooie tekening met oké wat hulp van papa maar het zag er mooi uit. Met een grote glimlach op zijn gezicht liet hij mij de tekening zien en vervolgens kwam natuurlijk gelijk de vraag wanneer komt Sinterklaas?

 

Vervolgens de kalender erbij gepakt en samen weer geteld. En ja dat samen aftellen doen we deze periode heeeeeeel vaak. Aftellen naar de verjaardag van Timo (19 november), aftellen naar de zaterdag waarop de beide jongens hun verjaardag vieren voor de familie, aftellen wanneer Sinterklaas in Nederland komt, aftellen naar pakjes avond, aftellen naar Sinterklaas bij papa en mama’s werk, aftellen naar Sinterklaas bij de kazerne, etc. Poeh best veel tellen hoor! En ja dan krijgen we vervolgens het cadeautjes verhaal. Want wat mag ik vragen aan Sinterklaas? En ja mama vindt dat er wel genoeg speelgoed is of toch niet!?

 

 

Bij het opruimen van Luans kamer is hij daar heel vindingrijk op. Bij het passeren van een auto wat daarmee moet gebeuren zegt Luan dapper: “Geef deze maar aan Sinterklaas mama. Dan kan hij inpakken voor ander kindje!” Even later zegt hij “doe toch maar nie mama. Ik wil self nog mee spele!” Wat een kanjer en gelukkig heeft hij zich op tijd bedacht!

En dit fenomeen komt nu regelmatig door. Als hij met iets niet meer wil spelen dan moeten we het maar aan Sinterklaas geven zodat hij het kan inpakken voor een ander kindje. Wat een schat is het toch en wat slim van hem! Want vervolgens komt daar achteraan wat hij dan wel zou willen hebben voor Sinterklaas!

Kortom vanaf de laatste week oktober is Sinterklaas dus een hot item. Oké, deze moeder probeert het echt wel te remmen hoor want het is best lang tot Sinterklaas nog maar ik zit er niet meer bovenop en laat het los.

Een ander onderwerp dat momenteel regelmatig ter sprake komt bij Luan is Jezus, God. De meest bijzondere vragen houden hem op dit moment bezig:

Een gesprekje gisterenavond tijdens het uitkleden: "Mam, ik wil niet dood gaan. Ik ga jou dan niet zien mama. Jij gaat namelijk naar de grote mensen Jezus toe en ik naar de kinder Jezus!" Na wat uitleg, nam hij van mij aan dat er maar 1 Jezus was en antwoordde hij: "gelukkig dan vind ik het niet erg om dood te gaan."

"Mama was er, toen ik in China was ook een Jezus?" "Ja, lieverd die was er ook!" "Echt?" "Ja, echt waar!" "En mama was dat dan een Chinese Jezus of een gewone Jezus?"

Of met oma die een gesprekje met Luan had over dood gaan.Het ging toen wie er als eerste dood zal gaan. Opa, oma, papa, mama, Timo en ja dan Luan. “O”, zei Luan. “Dan is mama al bij Jezus en ik fijn bij mama!”

Zomaar drie gedachten, zomaar wat vragen en opmerkingen van onze kleine denker. Want ja een denker is het wel. Maar wat is het fijn dat hij deze gedachten met ons wil delen en dat hij zich veilig genoeg voelt om deze vragen te stellen! En dat we dan samen tot een oplossing kunnen komen bij de soms zo ingewikkelde vragen. Want wat denk je dan van de volgende vraag:

 “Mama, heeft God alles bedacht? En waarom heeft hij dan kleding bedacht? En boos zijn?”

 

Op zich natuurlijk niet zo heel ingewikkeld maar leg dat nu maar een simpel uit zodat hij het ook begrijpt. Jullie begrijpen wel dat mijn hersens soms overuren maken! Want na de ene vraagt volgt altijd een andere vraag.

En zo opeens de vragen er kunnen zijn zo snel kan hij soms na zo’n gesprekje ook opeens weer in zijn spel zitten en mij nog achterlaten met allerlei gedachten, krakende hersens op zoek naar een antwoord en een heleboel vragen.

De maand oktober en november zijn ook de maanden om terug te gaan in de tijd; 2 jaar om precies te zijn. Altijd weer dagen die ik opnieuw beleef en waarop ik terug denk aan hoe onze eerste ontmoeting met Luan verliep en wat we allemaal met elkaar gedaan en beleefd hebben in China. Een mooie bijzondere tijd die ik hoop ooit nog een keer met de kinderen over te mogen doen. Maar dan wel als Luan er aan toe is en dit zelf wil!

November is ook de maand waarop Luan zijn eerste stappen zette op Nederlandse bodem en alle feesten die op hem afkwamen voor het eerst mocht meebeleven. En hoe intens liet hij deze periode over zich heen komen. Deze maanden doen mij ook altijd weer beseffen hoe bijzonder deze kanjer is voor ons als gezin. Hoe heerlijk we het hebben met zijn vieren en wat een heftige tijd voor de komst van onze Luan er was. De tijd vol met pijn en verdriet omdat het niet lukte in eerste instantie om op de natuurlijke manier zwanger te worden en daarna ook niet via het medische circuit. Al het lange wachten, de spanningen, de teleurstellingen, de hormonen. En toen daar het moment dat we besloten om voor adoptie te gaan. En wederom begon weer het wachten, maar wat is het achteraf allemaal waard geweest!

Na een campingperiode is het altijd weer een van de eerste weekenden tijd om de kamers van de jongens weer eens een goede schoonmaakbeurt te geven. Zo was ook Luans kamer aan de beurt en haalde ik het speelgoed eruit waar hij nu echt te klein voor was. We zette een tafel neer als bureau zodat hij ook boven lekker kon spelen en tekenen hieraan. Speelgoed wat waardevol was ging in de China doos en al het andere mocht Esther van hem hebben of Sinterklaas! Nou ik weet uit betrouwde bronnen dat dit laatste wel goed komt! Eenmaal klaar werd het bureau gelijk in gewijd en ging hij heerlijk zitten spelen eraan. Wat was hij er blij en trots mee. Ook kwam hij met het idee om van zijn kamer maar een brandweerkamer te maken of een cars kamer. Kennelijk was hij Mickey Mouse zat. Dit staat dan nog op de planning voor dit weekend. Eens kijken of dat gaat lukken.

Een opgeruimde kamer en een bureau brachten hem kennelijk ook op nieuwe ideeën. Zo zei hij 6 november opeens:

"Mam, ik ga vanavond op eigen bed proberen! Oké?! En als dan lukt dan ga ik elke avond daar slapen!" Wat een grote kanjer! "Maar mam, als het niet lukt ga ik gewoon weer in jouw bedje hoor!" Ben benieuwd......... Zal hem trouwens, als het lukt, wel missen als ik 's avonds ga slapen, om hem nog even lekker te knuffelen en te bewonderen!

En zo slaapt hij sinds die tijd in zijn eigen kamer. Wat een grote kanjer en het klopt wat hij eens tegen mij zei toen ik zei dat dit niet voor kleine kinderen was.

"Ik ben geen klein kind, ik ben een sterke vent!"

 

Dag mijn lieve kleine kanjer

Hoe gaat het met jou

Weet jij wel hoeveel ik van jou hou

 

Dag mijn lieve kleine kanjer

Weet je wat ik zou willen?

Heel hard gillen

 

Dag mijn lieve kleine kanjer

Zo hard dat een ieder het kan horen

Je weet wel die vier belangrijke woorden

 

Dag mijn lieve kleine kanjer

Maar het liefst van alles zou ik willen dat ik zo ver kon reiken

Dat jouw China papa en China mama even om een hoekje konden kijken

 

Dag mijn lieve kleine kanjer

Dan weten ze dat het goed gaat met jou

Mijn kleine lieve kanjer wij houden van jou!

 

 

Herfst

Starend naar buiten, daar waar het echt herfst aan het worden is, ben ik weer eens achter mijn laptop gedoken om te schrijven. Het is lang geleden dat ik mijzelf hier de tijd voor gunde al heb ik vaak genoeg op bed gelegen terwijl de zinnen vlogen door mijn hoofd. Zinnen die ik graag op papier gezet had om te delen met jullie, maar mezelf gewoon de tijd niet voor gunde. Het weer buiten typeert eigenlijk ook mijn hoofd; het stormt, het waait, de bladeren vliegen naar beneden, takken breken af, het regent en zo op zijn tijd schijnt de zon heerlijk door de bomen en verwarmt mijn gezicht. En nee ik ben niet depressief maar ik wil zo veel en moet zo veel dat ik geen keuzes kan maken en mijn hersens dus flink kraken…….

Inmiddels is het al weer ruim een maand geleden dat ik voor het laatst geschreven heb. De  kinderen hebben al weer herfstvakantie en wij vieren deze vakantie dit keer bij opa en oma Slofstra in het huisje in Nunspeet. Jullie begrijpen vast allemaal dat dit genieten is ondanks het onstuimige herfstweer.

 
In de weken die achter ons liggen, hebben we het best druk gehad. De weken waren gevuld met Revalidatiecentrum, orthodontisten bezoek, gesprekken op school, werken en in de weekenden naar de camping. Vooral dat laatste was heerlijk en genieten. Elke keer weer ‘thuis’ komen op ons eigen plekje. Het laatste weekend hebben we alles opgeruimd en schoon gemaakt. Altijd weer een moment waar ik niet naar uitkijk. Een van mijn slechtste kwaliteiten is afscheid nemen. Dit kan ik niet en wil ik ook niet op welke manier dan ook. Keer op keer wordt ik er chagrijnig en verdrietig van en krijg ik zo’n naar gevoel in mijn buik. En zo wil ik ook geen afscheid nemen van ons plekje al is het maar voor even……. En denk nou niet dat ik het niet heerlijk vind om thuis te zijn dat vind ik echt wel maar daar is het zo heerlijk en fijn en zo zonder verplichtingen. Maar het heerlijkste is vooral SAMEN als gezin zijn!

Vorige week hebben we de caravan meegenomen naar huis en vorige week verkocht en vervolgens hebben we ook vorige week een tweedehandse Tabbert gekocht. Onze oude caravan was nog te goed om daar op het vaste stekkie te laten staan en zeker nu we een hele mooie tent gekocht hebben. We kijken nu weer vol verlangen uit naar het volgende seizoen op de camping en zullen de winter gebruiken om Tabbert op te gaan knappen. Heerlijk alles een fris kleurtje geven en de kussens bekleden om zo ons eigen huisje te maken. Ideeën hebben we al, nu nog de uitvoering!

 Op school gaat het met onze mannen heel goed. Timo komt met prachtige cijfers thuis en geniet van zijn laatste schooljaar. We praten regelmatig over zijn vervolg school en voor Timo is het al gesneden koek waar hij naar toe gaat. Gelukkig maar; dat scheelt een hoop open dagen bezoeken! Luan is oudste kleuter en dat is goed te merken. Wat is hij gegroeid en wat heeft hij het naar zijn zin op school! De juffen zorgen voor genoeg uitdagend werk en Luan zorgt dat er balans in zijn werk blijft (“Juf, vandaag mag ik spelen gisteren heb ik de hele dag gewerkt!”). Ook op het revalidatiecentrum doet hij heel goed zijn best. Met het zwemmen wordt wekelijks het drijven op zijn rug (geheel zelfstandig zonder bandjes) geoefend en bij de logopedie wordt hij op dit moment getest. De ergo oefent druk met hem hoe hij nu het beste kan tandenpoetsen, ritsen en knopen kan dicht maken, kan schilderen en straks gaan we een tafel en stoeltje uitzoeken voor op school. Kortom wat groeit onze kanjer! En wat genieten wij nog elke dag van hem. Maar vooral wat kan hij nog genieten van de voor ons soms zo gewone dingen! Intens blij kan hij zijn met een pak wit a4 papier, een pak vouwblaadjes, nieuwe kleren, plakband, nietmachine, zakdoekjes, plastic tasjes en ga zo maar door. Maar wat was hij ook blij toen hij een uitnodiging voor een kinderpartijtje kreeg en daar heen mocht! Zijn gezicht onbetaalbaar en keer op keer raak ik nog ontroerd als hij zo uitgesproken blij is.

 

De afgelopen weken gingen mijn gedachten ook regelmatig uit naar twee jaar geleden. Ja twee jaar geleden al weer! Waar blijft de tijd! Maar wat kan ik het mij allemaal nog goed herinneren. Die ene bewuste dag dat onze wekker om kwart voor 7 ging. De dag waarop wij onze kleine kanjer in onze armen voorgoed mochten sluiten. Ik had die nacht maar weinig geslapen in tegenstelling tot mijn oudste mannen. Zij hadden heerlijk geslapen. Na een ontbijt meldden we ons rond half 9 beneden in de hal waar de gids al snel ook was. Voordat de dag verder kon gaan beginnen heb ik hem eerst uitgelegd dat de kamer die we hadden echt te klein was. Gelukkig kon de gids een nieuwe kamer regelen. Daarna konden we vol goeie moed gaan starten met de dag. In eerste instantie liepen we naar de bank waar we een grote stapel euro’s moesten gaan wisselen. Echt heel spannend vooral ook omdat het heel lang duurde voordat alles geregeld was. Met een grote stapel, en als ik groot zeg dan bedoel ik ook groot, liepen we vervolgens een klein half uurtje later de bank uit. De nodige handtekeningen waren hier wel al voor gezet. Vervolgens gingen we verder met onze ‘taxi’ auto om na zo’n tien minuten alweer uit te stappen. De zenuwen begonnen echt zijn eigen weg te leiden in mijn buik mede ook omdat we niet wisten wanneer het moment zou zijn. Dit moment was dan ook sneller dan we zelf dachten. Nadat de auto gestopt was, stapten we uit en begrepen we dat we jou hier gingen ontmoeten. We liepen een ruimte binnen en stap voor stap kwamen we dichter bij jou. Links en rechts zagen we dozen en deuren naar allerlei kamertjes. En toen toen was daar de trap, we gingen omhoog en liepen die ene ruimte in en daar stond jij. Zo bizar zo mooi om daar oog in oog met jou te staan. Wat dan allemaal door je heen gaat; onbeschrijfelijk mooi! En ja dan die ene foto van jou met papa; het eerste moment met jou papa samen. Zo bijzonder dat ik die heb weten te knippen! Het spat ervan af; de eerste verliefdheid, de glimlach, die ene blik die alles zegt! Wat denk ik nog vaak terug aan dat ene mooie moment.

 

 

En nu is het al weer twee jaar geleden dat we jou voorgoed in onze armen mochten sluiten. En dat we zoveel mooie momenten met jou mochten beleven samen met die grote kanjer van een broer. Want laten we niet vergeten hoe geweldig onze Timo dit alles een plekje heeft gegeven in zijn leven. Negen jaar alleen met papa en mama is niet niks namelijk. Negen jaar alle aandacht en nooit iets hoeven te delen! En dat was opeens van het een op het andere moment anders. Maar wat een lieve broer heeft Luan. Een grote broer die er altijd is voor hem om hem te helpen, een grote broer die hem knuffelt en zoent, een grote broer om mee te spelen, een grote broer om ruzie mee te maken, een grote broer om te plagen, een grote broer om vooral veel van te houden! En wat houden deze twee kanjers van elkaar en tuurlijk ook bij ons in huize slofstra is er onenigheid en jaloezie maar de liefde is wat overheerst! Liefde die zo groot is dat hij niet te omschrijven valt! Liefde waar we dankbaar voor zijn omdat we maar al te goed beseffen dat het ook anders kan zijn. En dat is dan ook wat we vooral doen; genieten met en van elkaar en alle mooie momenten koesteren!

 

Herfst

 

De wind waait guur buiten

De taken zwiepen wild op en neer

De bladeren vallen op de grond

Bladeren die kleuren bruin, rood en geel

De storm waait buiten en diep in mij

Maar dan kijk ik omhoog

Ik weet dat U daar bent

En dan voel ik Uw liefde diep in mij

De zon komt door

Ik word langzaam warm van binnen

En ik

Ik straal!

 

 

 

 

 

 

 

 

Week 3 van school is gestart

Startte de motor pruttelend op in de eerste week dan kan ik nu zeggen dat hij weer vloeiend loopt. Alsof het nooit anders is geweest! De dagen vliegen om wat school betreft en ook de therapieën en sport zijn weer volop begonnen. En natuurlijk niet te vergeten de weekendjes in Stroe! De machine loopt weer als te voren en ja Marjon dat vakantie gevoel ben ik alweer kwijt maar probeer wel de quality time met de kinderen en manlief erin te houden. Soms is het even zoeken wanneer, maar gelukkig lukt het mij om deze nog met grote regelmaat te vinden door de gehele week in!

En ach ja perfectionisme dat blijft en met grote regelmaat heb ik als mama een groot schuldgevoel en heb ik het gevoel dat ik te kort schiet in wat dan ook en waar dan ook. Maar inderdaad die ‘supermama’ die ben ik niet en ik doe wat ik kan met alle liefde voor mijn kinderen in me en ik hoop dat zij daar later ook zo op terug kijken.

Kleine kinderen worden groot! Sinds een jaar gaat Timo op maandag en donderdag zelfstandig naar huis en belt dan (meestal) dat hij thuis is. En ja dat hij groot wordt bleek vandaag wel. Hij is gewoon zelfstandig op pad geweest om een lekkere smoothie te kopen bij de grote M, de viswinkel te bezoeken en zijn visstekkie te bekijken voor as dinsdag. Eenmaal thuis ook nog zijn huiswerk gemaakt. Ik moest wel even slikken toen ik het hoorde en nadenken hoe ik tactisch hier wat van ging vinden. Maar toen ik eindigde met dat dit niet elke dag kan, dat ik wel graag weten als hij de hort op gaat keek hij mij niet begrijpend aan en beaamde dat natuurlijk! Mijn tip om de telefoon mee te nemen vond hij wel handig en terwijl ik alles nog liet bezinken, keek hij vrolijk zijn filmpje vis t.v. af. Eh hoe groter ze worden, hoe groter de zorgen?!

 

Vervolgens leek het er even op dat alles weer opnieuw begon toen de vader des huizes binnen kwam. Maar gelukkig zocht hij even oogcontact en hield hij het daarbij. Zacht fluisterend naar mij “eh ik denk dat ik even moet wennen dat hij groter wordt……..?!”

Vandaag met Luan hadden we in het Kinderrevalidatiecentrum een combi afspraak met de orthopeed van het LUMC, de revalidatiearts en ergo-therapeute. Ik kan je zeggen dat het een gezellig half uur is geworden in de spreekkamer. Luan zorgde voor de nodige afleiding en liet alles gewillig toe. Daarbij liet hij goed horen en zien wat hij allemaal wel niet kon. Wat zijn klompvoetjes betreft dit ziet er goed uit en daar hoeven we voorlopig ons niet druk om te maken. Wat zijn stand van zijn handjes/vingers betreft hiervoor krijgen we een uitnodiging bij een speciaal team in het AMC. Het is fijn dat ze al onze vragen serieus nemen en kijken wat goed en juist is voor Luan zelf; zonder hem hierin te overvragen. Voor de logopedie waren we helaas te laat, maar we hebben we huiswerk meegekregen zodat er op school en thuis geoefend kan worden. Met de nieuwe logopediste heeft hij een leuke klik. Het is dan ook jammer dat ze na de herfstvakantie in verband met zwangerschap er even niet is en hij weer een nieuwe krijgt. Oké we weten dat het zo kan werken in zorgland, maar als het je dan zo dichtbij overkomt zou je het toch graag anders willen wensen. Gelukkig gaat zij hem nog wel testen voor de herfst.

En zo vliegen de weken om. Vorige week op school de informatie avond gehad van groep 8 en gehoord wat ons dit jaar allemaal met die grote zoon te wachten staat. Aanstaande donderdag hebben we van allebei een 10 minuten gesprek en binnenkort zullen we wel weer een afspraak op school hebben met de ambulante begeleider erbij. Luan heeft heerlijk zijn draai gevonden in de klas en ook de vrijdagen gaan goed. Het is vermoeiend maar door hem op tijd naar bed te doen (lees tussen half 7 en kwart voor 7) slaapt hij het klokje rond en kan hij er weer goed tegen aan! Ook Timo heeft het naar zijn zin en komt met heerlijke verhalen thuis! Kortom we genieten volop van onze mannen!

Ook op de camping genieten we elke weekend nog. Helaas gaan we wel aftellen en rond de Herfst vakantie de boel afbreken en dan kunnen we weer terugkijken op een fantastische tijd bij de boer en boerin! Kijk bijvoorbeeld naar afgelopen weekend waar we genoten hebben van het autovoetbal. Toen we vrijdag aankwamen op de camping werd er door de zoon van de boer en zijn vrienden hard gewerkt aan een drietal auto’s en bus om ze klaar te maken voor het autovoetbal. Wat een gezelligheid! De volgende dag zijn we net na de middag vertrokken naar de plek waar dit spektakel plaats ging vinden en wat hebben we genoten!! Luan is nog samen met Lo in een hoogwerker geweest tot twee keer toe!

 

 

 

 

Op zondag zijn Lo en Timo lekker gaan vissen en had ik quality time met Luan. Gewoon lekker luieren in bed en daarna relaxed opstarten. Lekker hoor en echt ontspannen! Wat zal ik dat straks weer gaan missen als we de weekenden weer thuis zijn! Daar is namelijk altijd wel werk te vinden maar ach dat kan ook geen kwijt. En wat gaan we een heerlijke tijd tegemoet; herfst, verjaardagen en alle december feesten. Gezellig de openhaard aan en genieten met en van elkaar