Audiologisch centrum

Vanochtend om iets over negen meldde we ons bij de balie op afdeling H2-Q in het LUMC voor een Toon- en spraakaudiogram voor Luan. Na 10 minuten wachten, alle stress in de auto voor niks dat we te laat waren, waren we aan de beurt. Er mocht maar 1 iemand mee naar binnen aangezien het kamertje wel heel erg klein was. Je stapte naar binnen en nam alles in je op. Je ging in eerste instantie zitten op het kleine stoeltje maar al snel kroop je op schoot bij mama. Gelukkig was dit ook prima; de test kon beginnen. Er werd alleen een toonaudiogram afgenomen.

Het toonaudiogram maakt duidelijk in hoeverre je tonen van verschillende luidheid en hoogte kunt horen. Tijdens de test kreeg Luan verschillende piepjes te horen die afwisselend hard, zacht, hoog en laag zijn. Als hij het piepje hoorde, moest hij een kraal in een bakje doen. Zo wordt de gevoeligheid van uw oor voor pure tonen vastgesteld. De test vond dus plaats in een hele kleine geluiddichte kamer. Het toonaudiogram wordt afgenomen via een koptelefoon. Hiermee wordt de luchtgeleiding gemeten.
Ook werd er een meting gedaan waarbij er naast de koptelefoon een trilblokje achter zijn oor werd geplaatst. Via het bot direct achter het oor kunnen geluidstrillingen worden overgebracht naar het slakkenhuis en de gehoorzenuw; dit wordt beengeleiding genoemd. Met de beengeleidingstest kan worden vastgesteld in hoeverre de tonen van verschillende luidheid en hoogte in het slakkenhuis kunt horen. Bij de laatste test bleek dat daar de tonen beter doorkwamen bij je dan bij de eerste test.

Na deze test mochten we nog naar een andere kamertje lopen waarbij er gemeten wordt hoe het met het druk van het oor is en daar kwam wederom een vlakke lijn uit wat inhoudt dat er veel vocht achter het trommelvlies zit. Na deze test mochten we weer terug naar wachtkamer om ons daar bij de balie te melden en te wachten tot we aan de beurt waren bij de KNO arts.

Dit duurde wel even en dat vond jij niet echt prettig maar met wat zingen en thee drinken vermaakten we ons tot we aan de beurt waren. De arts ging natuurlijk even jouw oren goed bekijken van binnen, en ook in je neus en mond. Je liet het allemaal toe, maar echt fijn vond je het niet. Je was dan ook blij toen dat klaar was. Maar toen ging de arts van alles vertellen tegen papa en mama en moest jij wederom wachten……..

Conclusie is dat je buisjes gaat krijgen en dat je hier dus voor op geroepen kan gaan worden. Alles rondom de narcose, dagopname en eventuele gevolgen van de buisjes werd verteld. Daarnaast hebben wij zelf aangegeven dat er overleg even moet zijn met Dr. Niks (neuroloog) omdat deze had aangegeven dat, mocht hij ooit onder narcose gaan, dat hij dan een biopsie wilde doen van zijn spier. Gelukkig kon de KNO arts dit zelf doen. Tevens wilde ze graag in het LUMC de buisjes plaatsen en niet zoals meestal gebeurt in het Diac.

Na de lange uitleg mochten we doorlopen naar de afdeling preoperatieve zorg om een afspraak te maken bij de anesthesist. Eerst mochten we hiervoor een vragenformulier invullen waarbij  we allerlei soorten vragen moesten beantwoorden. Eenmaal weer terug bij de balie kregen we te horen dat we mochten wachten en zo al bij de anesthesist terecht konden. Dit was heel fijn. Hij werd gewogen, er werden vragen gesteld en er werd geluisterd naar zijn hart en longen. Alles was prima en we konden nu wachten op de datum voor zijn dag opname.

Wel weer een intensieve ingreep voor onze kleine man, maar als het hem helpt en hij beter kan horen dan is het de juiste stap voor nu. Luan was in ieder geval blij dat we na ruim 2 uur weer het ziekenhuis konden uitlopen en had zin om naar school te gaan.

Eenmaal op school de juf verteld dat hij echt wel dicht in de buurt moet zitten omdat hij alles niet goed hoort en dat hij een drukke ochtend achter  de rug heeft. De juf pakte het goed op en hij mocht lekker spelen vanmiddag. Fijn want er stond voor de middag nog zwemmen en logo op het programma.

Bij het zwemmen had je weer veel lol en probeerde je de badmeester goed nat te maken. Je hebt geoefend met drijven, onderwater ringen oppakken en op een mat liggen en er dan afvallen. Man man man wat ben jij goed bezig en hard aan het trainen. Ook bij de logopedie had je weer goed je best gedaan. Eenmaal thuis lekker op de bank een appeltje gegeten en een filmpje gekeken. Toen mama thuis kwam lekker rijst gegeten en daarna snel naar boven want we gingen het boekje uitlezen. Eenmaal in je bedje sliep je snel in na alle avondrituelen en slaapversjes. Tot morgen kanjer; wat ben je toch een harde werker!

 

WMO

Gisterenochtend om 9.00 uur stond de mevrouw van de ISD (De ISD voert voor bepaalde gemeentes in de Bollenstreek de taken uit op het gebied van de sociale zekerheid en de Wet maatschappelijke ondersteuning= WMO) op de stoep vanwege onze WMO aanvraag voor de fiets en buggy aanvraag van Luan. Best wel even spannend natuurlijk wat er allemaal gevraagd zou worden. Maar terugkijkend op het gesprek kan ik zeggen dat het reuze mee viel allemaal.

In eerste instantie vroeg ze van alles over Luan en zijn beperkingen. Of we dit allemaal wisten voordat we naar China gingen, hoe het nu met hem gaat en dan op breed vlak. Dus zowel op school, thuis, met anderen als medisch gezien. We hadden genoeg te vertellen dus de tijd vloog om. Uiteindelijk hebben we gesproken over wensen voor een fiets en een buggy. We vertelde qua fiets wat we zelf allemaal al uitgeprobeerd hadden (een fietskar, een aanhangfiets, en op het revalidatiecentrum allerlei soorten fietsen) en ze was hier erg onder de indruk van. Ook qua buggy vertelde we wat we nu hadden en waarom we een grotere buggy nodig hadden. Ook dit begreep ze gelukkig allemaal. Daarna moesten we aangeven waarom we juist op deze twee fietsen gekomen waren. Ook dit lukte ons allemaal prima en mede dankzij de fysiotherapeute van het Kinderrevalidatiecentrum begreep de mevrouw van de ISD het ook.

 

 

Regelmatig vroeg Luan zelf hulp tijdens het spelen en kon ze op deze manier dan ook goed observeren wat hem makkelijk af ging en wat hem moeite kostte en/of waar hij geheel hulp nodig bij had. Tot slot van het bezoek mocht Luan buiten nog even laten zien hoe hij fietste op zijn eigen kinderfiets. Ze herkende gelukkig de zaken die we hadden aangegeven: moeite om zijn armen op het stuur te krijgen, het opstappen, het regelmatig eraf glijden, de voeten die van de trappers glijden en het niet kunnen corrigeren als hij iets naar rechts of links hing. De ondersteuning die hij echt nodig heeft bij zijn romp. En daarnaast het feit dat hij lange stukken niet zelf kan fietsen en het dan prettig is dat de fietsen als aanhangfiets gebruikt kan worden.

Ook de huidige wandelwagen kwam nog te voorschijn en toen hij daarin ging zitten, zag ze gelijk dat deze aan vervanging toe was. Binnen nam ze nog even de maten op van zijn boven- en onderbeen op en de breedte van zijn heupen. En daarna vertelde ze dat ze voldoende gezien had en lichtte ze de rest van de procedure toe. Ze vertelde dat ze op dit moment met Welzijnszorg als gemeente even niks deden en dat we hoogstwaarschijnlijk met de firma Beenhakker zaken zullen gaan doen. Voor nu was de eerste stap dat zij ging overleggen en dat we daarna meer zouden horen.

Nou dat daarna was vrij snel want eenmaal in de auto belde ze ons al snel op dat ze overleg gehad had. Ze vertelde dat op de Hase trets een duwstang zou kunnen waarbij je de functie dan hebt van een buggy. Maar daar heb ik gelijk op aangegeven dat dit niet erg praktisch is en dat we dan een aangepaste auto zouden moeten hebben om de fiets als wandelwagen mee te kunnen nemen. Gelukkig deelde ze dit met me.

Ze gaf aan dat we een telefoontje gingen krijgen van de firma Beenhakker en daarnaast konden we ook een telefoontje krijgen voor een passessie voor de buggy. Fijn dat er schot in de zaak zit. Hopelijk gaat alles snel en fietst onze kleine man straks lekker mee naar school.

Wat een goed nieuws allemaal en dat tijdens de autorit naar Vlissingen. Ons eerste weekend samen zonder de kinderen. Heel bijzonder al die ontwikkelingen weer. Genieten doen we volop hier met z’n tweeën. We missen onze mannen wel maar weten ook dat ze in goeie handen zijn en dat we ze snel weer zien!

Goed bedoeld advies

Een aantal weken geleden las ik een blog op Lotje & Co en die ging o.a. over goed bedoeld advies ( http://www.lotjeenco.nl/blogs/pip/entry/pip/vingertjede; link naar het blog) En het was zo herkenbaar en ik denk voor iedere moeder. Je kent vast wel die situaties dat je iets verteld over je kinderen wat lastig was en dat een ander dan, weliswaar goed bedoeld, advies gaat geven. Terwijl jij eigenlijk gewoon je verhaal kwijt wilde en niet meer. Een keer is niet zo erg maar als dit vaker voor komt of meerdere keren op een dag dan gaat het bij mij echt irriteren. Het geeft mij altijd het gevoel dat de ander het beter weet voor mijn kinderen. En als het mij irriteert dan moet ik ook echt oppassen dat ik de discussie niet aanga of mij zelf ga verdedigen.

Ook met Luan hebben we gemerkt en merken we dat er vele mensen om ons heen zijn die het denken beter te weten, die denken wat beter voor hem is en ons overladen met goed bedoeld advies, kritische vragen stellen en vragentekens zetten bij de stappen die we zetten. Ons uitgangspunt is altijd geweest en nog steeds; Luan is onze gids en hij verteld ons op zijn manier wat hij nodig heeft. Wij volgen hem daarin en geven hierin grenzen aan. Ons gevoel, ervaring en kennis is daarin heel belangrijk en ik moet je zeggen dat we er maar zelden naast hebben gezeten.

Daarnaast heeft Luan zo’n groot netwerk van medici om hem heen staan die ons daarin ondersteunen dat we weten dat de stappen die we zetten met hem juist zijn. We kunnen op dit moment niet meer vragen van hem en moeten echt oppassen dat we hem niet overschatten en overvragen. Maar soms wordt je er wel eens moe van om elke stap die je zet te moeten verdedigen, te moeten uitleggen waarom je het doet zoals je het doet, aan te moeten horen dat er andere wegen zijn, het echt wel tijd is voor een vervolg stap en als je dat niet doet wat dat wel dan niet voor consequenties kan hebben.

Wat ik wil is dat andere vertrouwen hebben in ons, in Luan en dat andere beseffen dat ouders van kinderen over het algemeen echt wel weten wat goed is voor hun kind. Het is zoals de moeder in haar blog schrijft; als ik advies, tips wil dan vraag ik deze wel! En zo voelt het ook voor ons; als wij tips en adviezen willen rondom de opvoeding/zorg van Luan dan vragen we dit wel. We willen niet ons hoeven te verdedigen (want zo voelt het). We willen gewoon ons verhaal kwijt, vertellen wat ons bezig houdt, delen met anderen waar we nu staan met Luan; en meer ook niet.

Goed bedoeld advies…… ons goed bedoeld advies is heb vertrouwen in ons en de kinderen en heb begrip voor de stappen die wij zetten samen met hen.

 

 

 

 

Chinees uit eten

Zoals ik eerder een keer geschreven heb, komen we elke week, op de terugweg van het Kinderrevalidatiecentrum, twee keer langs een Chinees restaurant. En elke keer vraagt Luan dan “wanneer gaan we Chinees uit eten mama?” En vanavond was het dan zo ver. Papa had vandaag de caravan opgehaald bij de garage en weer teruggebracht naar de camping. De jongens vermaakten zich binnen aangezien het buiten druilerig weer was. Het stoeien en spelen op de slaapkamer werd afgewisseld met spelen in de huiskamer en achter de laptop/tablet. Toen papa eenmaal terug was zijn we, met uitzondering van Timo (ja kleine kinderen worden groot) boodschappen gaan doen. In eerste instantie had Luan hier natuurlijk totaal geen zin in, maar toen Lo zei tegen hem dat hij altijd goed kan helpen was hij over de streep. Natuurlijk vroeg hij na elke winkel hoeveel winkels nog te gaan en o wee als je er dan 1 meer deed. Maar ook daar was hij dan weer makkelijk van af te leiden. Soms regelde hij dat zelf, “wat ruikt Luan nou? Lekker vissie daar hou Luan wel van!” en anders regelde wij dat wel door iets te benoemen wat wij zagen waarvan we wisten dat hij dat leuk zou vinden. Soms is het allemaal zo simpel!

Eenmaal thuis hebben we natuurlijk naar het schaatsen gekeken en al snel was het daardoor tijd om de jassen en schoenen aan te gaan doen. Wat we gingen Chinees uit eten zoals Luan dat noemt. De kinderen hadden er zin in en Luan had het hoogste woord. En hield eigenlijk niet op met praten totdat we weer thuis waren. We hadden een buffet dus we konden zelf kiezen wat we aten. Voor Timo was de keuze in eerste instantie wat lastig maar uiteindelijk at hij toch kippenpootjes, witte rijst, en babi spek. Gelukkig maar. Luan daarentegen heeft alle bakjes wel uitgeprobeerd en zat heerlijk te smullen en zoals ik al zei op zijn praat stoel. Hij kletste voluit en had ook vandaag de nodige China verhalen.

Naast het Chinese eten gingen ook de zoete vruchten er goed in en werd het sap met de nodige geluiden opgedronken. Mmmmm in China mag dat allemaal want hoe luider hoe beter want des te lekkerder smaakt het. Maar ja hier in Nederland denken we daar anders over………
 

Wij hebben in ieder geval genoten van onze kleine vent; heerlijk om te zien hoe hij geniet, hoe lekker hij in zijn velletje zit en hoe blij hij is! Aan het eind van de maaltijd werd er nog even een wedstrijd gekke bekken getrokken. Geen idee wie won, maar o o o wat een gezichten kwamen er voorbij. Natuurlijk werd de maaltijd afgesloten met een heerlijk ijsje met……… zoete vruchtjes voor Luan. Met onze buikjes vol liepen we bijna 3 uur later weer de Chinees uit en hadden we nog een heerlijke avond voor ons.

 

Eenmaal thuis mocht er nog even gespeeld worden en daarna was het voor de kleine man tijd om te gaan slapen. Op bed nog een klein filmpje en snel daarna lag hij heerlijk in dromenland. Timo mocht op blijven en samen met ons de finale van de Voice Kids kijken. Daarna echter was het ook voor hem de hoogste tijd om te gaan slapen.

Nergens zin in dag of toch wel?

Misschien herken je het wel als moeder (of gewoon als lezer) dat je kinderen nergens zin in hebben en dat jij leuke plannen gemaakt had voor de dag. Zo was het ook vandaag. We hadden het plan gevat om aan het begin van de middag lammetjes te gaan kijken bij Buurloo. Leek ons heel leuk, maar de kinderen dachten daar kennelijk heel anders over. Als het aan Timo lag had hij de gehele dag anno 2014 doorgebracht achter een scherm. Welk scherm maakte niet uit als het maar bewoog en leuk was. Luan had het liefst het voorbeeld van zijn grote broer gevolgd. Gelukkig moesten de mannen vanochtend naar de kapper waar ze beide echt geen zin in hadden, maar ja het was echt tijd om de lange haren te knippen. Na ruim een uur kwamen de mannen kort geknipt terug en had ik weer allemaal knappe mannen in huis!

                                                                            

Net na de middag zijn we dus op weg gegaan naar Hoog Buurloo om lammertjes te gaan kijken en hopelijk te aaien. Ik kan je zeggen dat het alles behalve een succes was. Luan vroeg al toen we het vakantiepark afreden of we er bijna waren en eenmaal bij de lammetjes vroeg hij na 1 blik “gaan we al naar huis?” Timo keek helemaal de stal niet in en eigenlijk waren Lo en ik de enige die genoten van dit prachtig schouwspel. Ondertussen werd lammetje 202 geboren en was de volgende ook al weer op komst. Geweldig om te zien hoe de lammetjes langzaam opstaan, huppelen door de stal en/of dicht bij hun moeder staan. Maar ja zoals ik al zei genoten alleen Lo en ik. Ik maakte snel wat foto’s om jullie ook mee te laten genieten en we besloten weer richting het huis je te gaan. Zoals ik al zei geen succes, maar de mannen achter op de bank vonden het allemaal wel prima.

 Ja soms heb je van die dagen dat de kids niet vooruit te branden zijn, nergens zin in hebben en hoe meer je als ouders je best doet om er wat van te maken hoe slechter dit eigenlijk lukt. Maar ja het helemaal los laten kan ook weer niet want dan weet ik wel wat ze gaan spelen. Terug in het huisje wilde de mannen gelijk weer achter de tablet/laptop maar deze mama vond toch echt dat de mannen iets anders moesten gaan doen.  En ja daar ontstond het probleem voor de mannen; want wat moesten ze nu gaan doen!! Alsof we niks anders bij ons hadden dan beeldschermen! Uiteindelijk verplaatste de mannen zich naar de slaapkamer en werd daar gespeeld. Althans er werd veel gelachen en gegiebeld dus dat klonk goed. Zij hadden het in ieder geval naar hun zin en ik besloot zelf even lekker creatief bezig te gaan; lekker mammie time!

 

Na slechts 10 minuten was men al weer retour met de vraag of ze nu dan achter de tablet/laptop mochten want ze hadden anders gespeeld. Eh nee was mijn antwoord jullie hebben maar heel kort gespeeld. Uiteindelijk heb ik ze aan het kleuren/spelen gekregen terwijl ik zelf verder ging freubelen aan mijn ei van een ballon met draden. Papa ging boodschappen doen en ik had beloofde dat als papa terug was we lekker chipjes gingen doen. Met behulp van de klok en de grote wijzer wees ik Luan aan dat de grote wijzer 1 rondje moest doen en dat het dan weer zo ver was. Nou met dat vooruitzicht gingen de mannen lekker verder met spelen en kleuren.

Regelmatig werd de klok bestudeerd en vroeg Luan of het al zo ver was. Timo was ondertussen begonnen aan een tekening die niet echt wilde lukken en Luan zat lekker te spelen met zijn playmobil. Missie gelukt en iedereen was in zijn sas. Toch altijd wel fijn als een ieder het weer naar zijn zin heeft. Toen papa thuis kwam, kwamen de chippies en pelpinda’s op tafel en hebben we een film gekeken op Nederland drie. Aan het eind werd de film toch wel heel spannend volgens Luan en keek hij vanachter zijn handen naar de t.v.  Hij was blij toen de film afgelopen was!

 

Timo had vandaag mogen kiezen wat we gingen eten en dit waren hamburgers. Luan wilde liever een visburger dus er werd weer lekker gesmuld aan tafel. Na het eten snel de pyjama aan en nog even een filmpje kijken in bed. Daarna was het echt de hoogste tijd om te gaan slapen. Wat jou betreft nog niet maar papa en mama vonden het echt wel tijd. Uiteindelijk lag je achterste voren in je bed heerlijk te snurken met op de achtergrond een heerlijk relaxed slaapmuziekje.

Zwemmen

Wat een zin hadden de jongens in deze dag. Na het ontbijt zijn we dan ook snel vertrokken richting het zwembad in Nunspeet. Ik dacht dat we 1 van de eersten zouden zijn, maar meerdere mensen hadden het plan gevat om vroeg te gaan zwemmen en dus ook weer op tijd terug te zijn voor het schaatsen. Maar er was ruimte genoeg voor iedereen. Snel omkleden en hup richting het zwembad. Het was een behoorlijk groot zwembad met een groot en apart klein bad, een stroomversnelling met nog een stuk bad eraan en drie glijbanen. Kortom genoeg vermaakt voor de jongens. En vermaakt hebben ze zich; vooral van de glijbanen kregen ze geen genoeg.

 

 

Ook Luan vloog eraf  en met de trap weer omhoog om vervolgens weer naar beneden te glijden. De stroomversnelling was ook favoriet en menig rondje hebben we hierin gemaakt. Alleen maar glunderende gezichtjes zag ik. In het ondiepe water was Luan meer onder water te vinden met zijn gezicht en bips en armen omhoog. Op zijn neus uiteraard wel een duikbril om zo de bodem af te struinen. Heerlijk hoor dat hij zo watervrij is en zich prima vermaakt in het water.

 

 

Dat wat hij geleerd had bij de badmeester in het Revalidatiecentrum wilde hij niet laten zien aan papa. “Hoef toch nie, mama!” En ach hij heeft gelijk waarom zou hij het moeten laten zien!

Na ruim 2,5 uur hielden we het voor gezien en ben ik als eerste eruit gegaan. Nadat ik aangekleed was, heb ik Luan opgehaald en hem geholpen met douchen en aankleden. Timo en papa volgden later nadat Timo nog tig keer de glijbaan had genomen! De stiekemerd wat hem betrof hadden we nog een lange tijd geleden gebleven. Eenmaal thuis waren we moe en hebben we ons lekker voor de t.v. gepland en schaatsen gekeken. De mannen vermaakten zich afwisselend achter de t.v., met speelgoed en laptop of tablet. Heerlijk hoor zo’n relaxed middagje verder.

Na het schaatsen zijn we boodschappen gaan doen en vandaag mocht Luan kiezen wat we gingen eten. Het werd deze keer pizzza met salami voor de jongens en voor ons 1 met kaas en 1 met vis. Lekker hoor! Volgende week maar weer de groenten toevoegen! Bij de kassa kwam Luan samen met papa nog iemand van het leger tegen. Iemand die altijd indruk maakt op Luan. Hij vroeg dan ook op luide toon aan papa in de rij of die meneer zijn pief paf bij zich had. Later in de auto vroeg hij mij of legermeneer je dood maakt als je ruzie maakt. Man man wat gaat er toch veel in dat koppie om van hem. Gisterenavond al de verhalen in de auto toen we in het bos reden en nu weer met deze legermeneer. Of slaat gewoon jouw fantasie op hol? Wie zou het zeggen?

Eenmaal thuis hebben we de pizza's opgewarmd en werd er lekker van gesmuld. Als toetje nam Luan natuurlijk nog een ijsje. Ach ja in de vakantie is et altijd een beetje feest! Als zal dat straks wel afkicken worden voor hem als we weer thuis zijn!

Genieten doen we in ieder geval wel hier in het huisje van opa en oma Slofstra in Nunspeet. Heerlijk hoor; elke dag rustig op staan, geen haast te hebben. Als je de gordijnen in de ochtend open doet zie je de vogeltjes in de tuin en met het raam open hoor je ze fluiten. De dag starten we dus rustig op en langzaam aan maken we plannen voor de dag die voor ons ligt. Soms gewoon even niksen en soms erop uit om iets leuks te gaan doen. De mannen vermaken zich ondertussen in en om het huis en genieten zo ook van even niet haasten om naar school te moeten, huiswerk maken, revalidatiecentrum bezoeken en andere verplichtingen. Gewoon lekker de tijd voor elkaar als gezin zonder dat de telefoon gaat of mama of papa naar het werk moet. Dankbare mooie momenten waar we straks weer met veel plezier op terug kijken.

 

 

Wild kijken

Ja, ja het gaat steeds meer op uitslapen lijken wat de mannen doen. Daarna kletsen ze gezellig in bed nog wat of verplaatsen ze zich naar de woonkamer toe. De ochtendrituelen verlopen zoals elke ochtend heerlijk ontspannen; geen haast, geen stress. Gewoon heerlijk! Als de ochtendrituelen voorbij zijn gaat papa boodschappen doen en hebben wij lekker verder gerelaxed. De mannen gingen lekker douchen en daarna buiten spelen. Dit wisselde wederom de gehele dag zich af met binnen spelen. Papa ging ’s middags werken en mama ging lekker schaatsen kijken terwijl de mannen zich dus afwisselend binnen en buiten vermaakten. Net na de middag heb ik je ook nog op bed gelegd en heb je ruim 1.5 uur geslapen. Dit deed je goed en daarna kon je er weer volop tegen aan. Toen papa eenmaal thuis was, maakte hij van karton een mooie auto voor je. Helaas was hij niet compleet met banken, stoelen en stuur en dus vond je hem niet goed genoeg om mee te spelen. Ach ja je hebt ook niet een klein beetje eisen…….

 

We aten vroeg zodat we in de avond wild konden gaan kijken. Jij mocht voorin zitten bij papa en vroeg toen we het park net af reden of we er al bijna waren! Ik had gehoopt dat je het wild kijken je nog herinnerde van vorig jaar, maar dat was kennelijk ver weg gezakt. Wild kijken is iets wat we graag doen als we op de Veluwe zijn. Zo ook dus vanavond op weg naar het spotten van zwijnen, herten en wie weet wat nog wel niet meer. Jij snapte er echter helemaal niks van en vroeg om de haverklap of we er al waren, wanneer we naar huis gingen, zei dat je het niet leuk vond en dat je niks zag!

Het duurde helaas ook even voordat we wat wild zagen maar werden uiteindelijk beloond met een hertje, een vos en konijnen. Jij vond het nog steeds allemaal niks en bleef maar vragen wanneer het klaar was. Mmmm had toch gehoopt dat je besmet zou raken met dit wild spotten virus! Op de terugweg had je een heerlijk gesprek met je papa over het bos, de zwijnen, de bomen, de herten, uit het bos, bang zijn, dino’s, etc. etc. Heerlijk om je te horen praten en vragen te stellen over de dingen die voor ons zo gewoon zijn, maar voor jou nog zo nieuw. Een ontdekkingsreis in deze soms zo ingewikkelde wereld, maak jij nog vaak mee! Heerlijke kinderlogica, verbazing en verwondering. Genieten voor mij op de achterbank die mij een lach en een traan bezorgde. En die mij ook weer deed beseffen hoe bijzonder mooi het leven is! Eenmaal thuis nog even wat gedronken en toen was het toch echt de hoogste tijd om te gaan slapen. Natuurlijk ging het slapen weer gepaard met de nodige slaaprituelen en daarna sliep je vrij snel in. Hopelijk niet dromend van alle zwijnen, dino’s en het donkere bos!