Rondje Den Haag: 9 maart t/m 28 maart 2012

Vrijdag 9 maart 2012 t/m 28 maart 2012 Rondje Den Haag

Vandaag lag in de brievenbus een brief van Stichting Kind en Toekomst. Yes het was onze brief waarin stond hoe we onze documenten moesten gaan legaliseren. De aanhef van de brief klonk ons als muziek in de oren: “Geachte aanstaande ouders”. Geweldige aanhef toch! In het weekend hebben we goed bestudeerd wat we allemaal moesten regelen. Lees hier maar  onder wat de inhoud van de brief globaal was en welke route we moeten gaan bewandelen.

In de envelop treft u de laatste documenten aan voor een adoptieprocedure in China: het in het Engels vertaalde gezinsrapport en de verklaring 9statement). Dit statement hebben wij voor u opgesteld, u moet hem natuurlijk nog wel dateren en ondertekenen. Ook de vertalingen van de Verklaringen Omtrent het Gedrag sluiten we in. Deze moeten bij de bundel in: de Nederlandse exemplaren kunt u gewoon bewaren en hoeven niet mee naar China.
Allereerst moet u nu met alle documenten naar de notaris gaan en vragen of deze uw documenten wil bundelen, zodat het 1 document wordt. Voor de volgorde verwijzen we naar het statement (het statement wordt in de bundel dus de eerste pagina).
Let op: de paspoortkopieën en het overzicht van de opleidingen, niet in de bundel laten verwerken. Deze voegt de stichting apart toe bij de verzending naar China. Daarna moet de notaris (geen kandidaat-notaris)twee stempels zetten. Een waarmee hij uw handtekeningen op het “Statement” legaliseert en een dat u verklaard heeft dat de documenten waarheidsgetrouw zijn. Dus: de stempels komen achterop het statement. Dit is dus het enige document dat voorzien gaat worden van stempels.

Vervolgens gaat u met uw document naar de arrondissementsrechtbank, waart de handtekening van de notaris gelegaliseerd wordt. Let op: dit moet geen apostillestempel zijn.

Tenslotte gaat u naar Den Haag voor de laatste legalisaties.
’s Morgens kunt u dan eerst respectievelijk naar het Ministerie van Justitie, afdeling legalisatie en vervolgens naar het Ministerie van Buitenlandse Zaken, afdeling legalisatie gaan. Daarna gaat u naar de Chinse Ambassade. Wees op tijd want wie om 12.00 uur nog buiten in de rij staat, wordt niet geholpen.

Bij de Chinese Ambassade levert u uw documentenset in samen met een kopie van uw paspoort en een kopie van het voorblad van het vertaalde gezinsrapport + het ingesloten “legalization application form”. Bij ‘content of the documents’ vult u in: set of adoptiondocuments. Bij ‘purpose to legalize the documents’: to adopt a child form China. Bij ‘appendix’ hoeft u niets in te vullen.

Het pakket documenten dient vervolgens vier maal door u gekopieerd te worden, op een wijze dat het er uit ziet als het origineel, dus, waar nodig, dubbelzijdig kopiëren, overigens zonder zegels te verbreken!
Het is dus handig om, voordat u naar de notaris gaat, al vast alle documenten te kopiëren. Tenslotte stuurt u het originele pakket documenten + 1 set kopieën aangetekend naar de Stichting toe en bewaart u de andere set kopieën thuis.


Lo heeft maandag de notaris gebeld en helaas door een telefoonstoring hadden we de volgende dag pas weer contact met elkaar. Maar niet getreurd want we konden woensdag 14 maart al bij haar terecht.
Woensdagochtend kopieerde ik alle documenten 4x en in de middag gingen we op pad. De notaris was heel vriendelijk en aardig en de klus was binnen drie kwartier geklaard en ze deed het ook nog voor niks. Echt heel attent van haar! Met onze ingebonden documenten en een prachtige zegel van de notaris vertrokken we donderdagochtend iets na achten voor ons rondje Den Haag. Zo raar dat wij nu dat rondje gingen doen. We hadden er al zoveel over gelezen en nu waren wij aan de beurt!
Onze auto parkeerde we bij dicht bij het centraal station en in de buurt van de diverse ministeries waar we heen moesten. Ons eerste bestemming was de arrondissementsrechtbank waar we de handtekening van de notaris moesten legaliseren.
We moesten eerst onze jassen en tas door de röntgen laten gaan en zelf werden we gecheckt op evt. aanwezigheid van materiaal wat niet mag. Lo mocht zijn driehoekssleutel inleveren. Daarna in stevige pas op naar de balie waar we goed moesten opletten dat dit geen apostillestempel zou zijn. Hier waren we gelijk aan de beurt en ook vrij snel klaar. We hadden een mooie stempel en zegel erbij. Op naar het Ministerie van Justitie en Veiligheid. Dit was zo’n 15 minuten lopen. De balie waar we moesten zijn, hadden we snel gevonden en ook hier waren we redelijk snel aan de beurt. Gelukkig wel even tijd om een bakkie naar binnen te werken want die hadden we nog niet op! Bij deze balie kregen we 2 zegels (van elk €4,00) en 2 mooie stempels. Zo dat zat er ook weer op! Nu door naar het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Na 10 minuten lopen hadden we dit ook vrij snel gevonden. Hier waren we ook vrij snel aan de beurt, maar moesten wel even wachten tot het klaar was. Na ongeveer 10 a 15 minuten kregen we ons document gestempeld terug en konden we naar de auto gaan om naar onze laatste bestemming te rijden: de Chinese Ambassade. Ook hier werden we weer gecontroleerd. Het gebouw zag er van buiten mooi uit maar waar wij naar binnen gingen was het oud en vies. Er stonden veel Chinezen in de rij. Na ongeveer 10 minuten waren we aan de beurt. De mevrouw achter de balie keek onze spullen door en er verscheen een glimlacht op haar gezicht. Nadat we een formulier ingevuld hadden kregen we een roze briefje in ons handen en deelde ze mee dat we dinsdag terug moesten komen. Ons rondje Den Haag zat er op en we hadden het super snel gedaan!

De dinsdag daarop zijn we richting Den Haag gegaan om onze papier weer op te halen. We konden gelijk doorlopen naar binnen en na 5 minuten stonden weer buiten. Wat is dit rondje Den Haag snel gegaan!
De volgende dag heeft Lodewijk van de originele nog 4 kopieën gemaakt en vervolgens het officiële document en 1 kopie aangetekend verstuurd naar St. Kind en Toekomst. Nu begint eigenlijk het echte wachten………

Woensdag 28 maart

Vandaag lag er een brief in de bus van St. Kind & Toekomst met het goede nieuws dat onze originele adoptiedocumenten 27 maart per koerier verzonden zijn naar China. Wouw we zijn nu echt adoptiezwanger!!!! Wat geweldig. In de brief stond verder wat we de komende periode allemaal konden verwachten. In de envelop zat ook nog een informatie-pakket over China. Wouw het wordt gewoon allemaal een beetje echt! Heerlijk om te lezen het informatie pakket en om alvast te dromen over ons kindje dat zeker weten al geboren is en ergens in China woont!

Hieronder de procedure in het kort op het moment dat we een voorstel krijgen:

Nadat het voorstel telefonisch aan ons is doorgegeven, volgt de schriftelijke informatie; een begeleidende brief met een medisch rapportje over het kindje dat we mogen houden. Na ontvangst van onze brief dat wij graag het kindje willen adopteren en akkoord gaan met de voorwaarden zoals beschreven in de begeleidende brief, ontvangen we de foto van ons kind.

Voor de special need/special focus procedure ontvangen we de Letter of Seeking confirmation from Adopter veelal pas circa 2 tot 5 maanden na het voorstel.

Zodra de brief van ons ondertekend retour is, zend St. Kind en Toekomst hem weer per koerier naar China. Ongeveer 8 weken later zendt China de brief waarin we worden uitgenodigd naar China te reizen om ons kindje op te halen. Zodra de uitnodigingsbrief door ons is ontvangen, gaan ze onze vlucht boeken.

Daarnaast plannen ze in overleg met hun contactpersoon in Beijing het verloop van de procedure in China en zodra alles is geregeld en vast staat, nodigen ze ons uit voor het voorbereidend gesprek. We ontvangen dan tevens uitgebreide, actuele informatie over hoe de tijd in China zal gaan verlopen.

St. Kind en Toekomst; 10 januari tot en met 25 februari 2012

Dinsdag 10 januari t/m 6 februari 2012

Deze 4 weken zijn we druk bezig geweest met het verzamelen van al onze documenten. Bij de huisarts waren we gelukkig snel klaar en we zijn gelijk doorgegaan om o.a. bloed te prikken. De huwelijksakte en ons geboorte akte konden we gelukkig via internet aanvragen dus dat scheelde weer qua tijd. De VOG moesten we wel afgeven persoonlijk bij het gemeentehuis maar ook dat verliep voorspoedig. De diverse brieven schrijven was nog het lastigst vooral het vertalen daarvan, maar daar hadden we ook goeie hulp bij. Degene die onze referentiebrieven schreven, onze leidinggevende-goeie vrienden en de directeur van de school van Timo, zorgde ook dat alles op tijd klaar was. Al met al konden we maandag 6 februari 2012 de envelop met de benodigde kopieën en foto’s op de post doen. Spannend hoor weer een stapje de goeie richting op!

Dinsdag 14 februari tot en met vrijdag 17 februari 2012

Vandaag kregen we een brief van Kind en Toekomst binnen waarin een aantal zaken stonden die we moesten veranderen. De arts was o.a. vergeten om bij de gezondheidsverklaring de datum en zijn License no neer te zetten. Daarnaast moest er het een en ander aangepast worden bij de referentiebrieven en iets toegevoegd worden bij de verklaring omtrent vermogen/bezittingen. Tot slot wilden ze de special needs lijst in het Nederlands ontvangen. O ja en er moest een nieuwe foto gemaakt worden van de keuken zonder drankfles erop! Kortom we hebben deze weer hard gewerkt om alles weer compleet te hebben zodat het vrijdag de 17^e op de post kon.  En nu is het weer afwachten!

Woensdag 22 februari 2012

Vandaag bericht van Kind en Toekomst gehad. Wederom op een 3 tal brieven nog wat kleine veranderingen nodig. Deze zaterdag de 25e ste februari gelijk gedaan zodat volgende week, nadat alles ondertekend is, weer de deur uit kan! Gelukkig zijn het maar kleine wijzigingen en niet hele grootte. Volgende week ook maar mijn paspoort en die van Timo regelen want van mijn paspoort willen ze ook graag een kopie hebben. Kortom weer werk aan de winkel.

Donderdag 8 maart 2012

Tijdens een hectische ochtend op het werk werd ik gebeld door St. Kind en Toekomst. Ik was natuurlijk gelijk 1 en al oor. Ze vertelde dat ze bezig was met onze legalisatie en dat de datum op ons financiële status ontbrak en dat ik deze moest dateren op 4 februari 2012. Dit wilde ik uiteraard doen en snel hing ik weer op. Spannend hoor het legaliseren van de documenten komt nu wel heel dichtbij.

 

Stichting Kind en Toekomst; het verzamelen van onze documenten

Eerste brief Stichting Kind en Toekomst: Woensdag 23 november ontvingen wij de eerste brief van St. Kind en Toekomst. Ons rapport hadden ze ontvangen en ze verzochten ons vriendelijke om een x bedrag over te maken op hun rekening. Zodra het geld binnen is zullen ze ons rapport gaan lezen en in hun team bespreken. Nou je raad het al de computer werd opgestart en gelijk werd het gevraagde bedrag overgemaakt. Verder op in de brief stond dat ze uiterlijk na 4 weken van ontvangst van onze betaling een matchingsformulier ons toesturen. Na ontvangst van dit matchingsformulier door St. Kind en Toekomst worden de mogelijkheden voor een plaatsing op de wachtlijst opnieuw bekeken. Vervolgens na 2 weken van ontvangst ontvangen we bericht van de St. Kind en Toekomst en horen we of we uitgenodigd worden voor een intake gesprek of krijgen we te horen dat we voorlopig op de wachtlijst geplaatst wordt. Kortom erg spannend allemaal! Vrijdag 9 december ontvingen we het matchingsformulier en dat weekend gingen we aan de slag met het invullen ervan. Dit was nog niet makkelijk aangezien we ook moesten aangeven voor welke handicaps we open stonden. We pakte de lijst met speciaal needs erbij uit het Speciaal Focus Programma en liepen de lijst langs terwijl Lo aan het koken was. Sommige speciaal needs moesten we even opzoeken op internet maar al snel hadden we de lijst compleet en waren we tevreden. Snel de brief op de post en wachten maar weer totdat we gebeld worden. Dit kon uiterlijk 2 weken duren. Dinsdag voor kerst kreeg ik een telefoontje terwijl ik aan het werk was en mijn kantoor vol stond met medewerkers. Eerst begreep ik niet goed wie ik aan de lijn had maar nadat ik het wordt matchingsformulier hoorde was ik een en al oor. Omdat we open staan voor een speciaal need en willen meedoen aan het Speciaal focus Programma mochten ze ons uitnodigen voor een intake! En wel op maandag 9 januari 2012. Mooier kun je het nieuwe jaar toch niet beginnen. Ik voelde me echt TOP en dacht mijn kerst kan dit jaar niet meer stuk. Nee dit jaar kan voor mij niet meer stuk! Maandag 9 januari: Vandaag was het zo ver. Op tijd reden we richting Halle en onderweg genoten we nog van een heerlijke lunch. 10 voor 2 liepen we het kantoor van St. Kind en Toekomst binnen. We namen plaats in de gang en na 5 minuten werden we meegenomen naar boven en mochten plaats nemen in een kamer. Na ongeveer 20 minuten kwam er iemand aan en begon het gesprek. Ruim 2 uur lang kregen we informatie te horen over het proces hoe nu verder, wat ons te wachten stond in China en wat ons nu te doen stond. Hier later meer over. Stap voor stap nam ze alles met ons door en hoorde wij alles aan. Zo op zijn tijd stelde we een vraag maar we luisterde voornamelijk aandachtig om maar niks te missen van de informatie. Ook de lijst met speciaal needs werd van a tot z doorgenomen (lees hier verder meer over in ons blog bij oktober 2011). Met een hoofd vol met informatie en een pakket huiswerk zijn we weer richting huis vertrokken. Onze zoon was in goede handen dus we besloten even samen uit eten te gaan om alle informatie die we gehoord hadden op ons in te laten werken en ook om een beetje ons volgende stap richting ons kindje te vieren. Elke stap is er 1 en elke stap is er 1 in de goeie richting! Hieronder kun je verder lezen wat we allemaal de komende weken aan documenten moeten gaan verzamelen:

1         Gezinsrapport. De Stichting zal zorg dragen voor het vertalen van uw gezinsrapport in het Engels.

2         Beginseltoestemming van het Ministerie van Justitie.

3         Internationaal uittreksel van geboorteakte van beide aspirant adoptiefouders.

4         Internationaal uittreksel huwelijksakte, op te vragen bij de gemeente waar het huwelijk voltrokken is.

5         Verklaring omtrent het gedrag van beiden, op te vragen bij het gemeentehuis in uw woonplaats. Als doel laten vermelden: interlandelijk adoptie.

6         Gezondheidsverklaring

7         Verklaring omtrent vermogen/bezittingen: Certificate of Financial status. Dit formulier mag niet handgeschreven zijn.

8         Werkgeversverklaring van beiden, opgesteld in het Engels op briefpapier van de werkgever en ondertekend door 1 persoon. Boven de verklaring moet “Employers certificate” staan.

9          Persoonlijke brief waarin u uw wens tot adoptie in China tot uiting brengt. Deze getypte brief moet in het Engels worden opgesteld en ma g niet meer dan een kantje van een a4-tyje bevatten.  De brief moet een aanhef hebben: Dear Sir/Madam en beide a.s. ouders dienen deze brief te ondertekenen. In deze door u zelf opgestelde brief moet staan wie u bent: naam, geboortedatum, geboorteplaats, nationaliteit, burgerlijke staat en de reden waarom u graag wilt adopteren uit China. U belooft, dat u ervoor zult zorgen dat het kiond op emotioneel, materieel enop medisch gebied niets te kort zal komen en dat u dezelfde rechten zal verkrijgen als een eigen kind. U moet beloven het kind nooit in de steek te zullen alten en dat u het nooit zult mishandelen. Ook moet u vermelden naar welk kindje uw wens uit gaat, waarbij u uitgaat van de vermelde leeftijd in het gezinsrapport. Verder vertelt ui wie er voor uw kindje zal gaan zorgen in geval u als adoptiefouders iets overkomt. Tenslotte dient te worden vermeld dat u follow-up rapportage zult verzenden op de wijze die CCCWA voorschrijft.

10        Drie referentiebrieven van of vrienden, of buren, werkgevers, collega’s, huisarts, maar niet van familie! Een a4-tje is voldoende.

11        Drie pasfoto’s in kleur van beiden en twee kopieën van de paspoortpagina’s waarop de personalia en de pasfoto staan.  Tiel losse overzichtsfoto’s die een indruk geven van uw thuissituatie, afgedrukt op kwalitatief goed fotopapier van huis, tuin, woonkamer, keuken, badkamer en slaapkamer. Op minimaal 2 foto’s moet u als gezin staan.

12        Een Engelstalig overzicht van alle genoten opleidingen na de basisschool plus jaartallen.

13        Schriftelijke brief op welke wijze we ons op de hoogte hebben gesteld over special needs en de behandelwijzen hiervan.

14        Drie verschillende familiefoto’s via de email toe te sturen.

Zodra alles verzameld is, een kopie van de originelen sturen naar de Stichting zodat ze kunnen nagaan of alles in orde is. Nadat alles is nagekeken, informeren ze ons schriftelijk indien er nog iets veranderd dient te worden. Als alles oké is ontvangen we instructies tbv de legalisatie.

Hoe nu verder na het verzamelen van de documenten?

1          Stuur de kopieën van alle bovenstaande documenten toe.

2          Binnen 12 werkdagen laat de Stichting horen of de documenten akkoord zijn of niet. Vaak is het nog zo dat de documenten hersteld moeten worden.

3         Wij herstellen de documenten volgens de instructies en sturen opnieuw de kopieën toe. Binnen zeven werkdagen ontvagen we opnieuw of alles correct is of niet.

4         Zodra de gehele kopieset correct is en de Stichting ons gezinsrapport van de vertaalster retour heeft ontvangen, zenden ze ons dit rapport met de daarbij behorende instructies voor legalisatie na 5 werkdagen toe.

5         Dan ga je alles legaliseren volgens de genoemde instructies en zendt daarna de originele gelegaliseerde documenten en een set kopiedocumenten aangetekend naar de Stichting.

6         na ontvangst van de post kijkt de Stichting nog eens alles na en verzenden vervolgens deze documenten binnen 10 werkdagen na ontvangst per koerier naar China.

7          Vervolgens ontvangen we een schrijven waarin er vermeld staat op welke datum onze documenten naar China zijn verzonden of vanaf welke datum we op de wachtlijst staan voor een voorstel van een special need kindje. Tevens is er dan een infopakket ingesloten met allerlei praktische tips.

8          Nadat onze documenten voor de reguliere procedure verzonden zijn naar China, wordt het een poosje stil. De procedure in China is dan begonnen.

9         Zodra er een voorstel is vanuit China brengen ze ons hiervan telefonisch op de hoogte. Tevens ontvangen we deze info schriftelijk samen met een medisch verslag van het kindje.

10       Nadat we de post hebben ontvangen, zenden we de ondertekende akkoordbrief (Letter of Seeking Confirmation form Adopter), binnen drie werkdagen, retour. Het medisch rapport mogen we houden.

11       Na ontvangst van deze brief zendt de Stichting het per koerier naar China.

12       Vervolgens ontvangen we een foto van het kindje toe. Bij de special need procedure ontvang je pas een foto van het kindje na ontvangst van de brief waarin wij o.a. verklaren dit specifieke kindje graag te willen adopteren.

13       We ontvangen vervolgens de adoptierekening minus het bedrag dat we zelf meenemen naar China. Tevens ontvangen we de instructies om ons visum voor China aan te vragen.

14       Daarna is het wachten op de uitnodigingsbrief uit China. Uit de praktijk blijkt dat deze ongeveer twee maanden na ontvangst van de akkoordbrief is te verwachten. Nadat de Stichting de uitnodigingsbrief heeft ontvangen, wordt zowel de internationale vlucht voor ons geboekt als de lokale vluchten binnen China. De procedure in China wordt voorbereid en de recente gegevens van ons kindje worden opgevraagd. Pas als dit allemaal is geregeld, berichten ze ons schriftelijk over onze reis en over de datum waarop het voorbereidend gesprek zal worden gehouden.

15       Tijdens het voorbereidende gesprek ontmoet je de andere reisgenoten.

16       Tenslotte vertrek je naar China om ons kindje op te halen.

Wij hebben gekozen voor een special need kindje

Wij hebben gekozen voor een special need kindje. Dit zijn vaak kinderen die moeilijk een nieuwe papa en mama krijgen, men wil immers een gezond kindje met alles er op en eraan. Maar het gaat merendeels om handicaps die in Nederland met een operaties te verhelpen zijn of met een hulpmiddel een normaal leven mogelijk maakt.
Wij hebben aangegeven dat een kindje met een operabele handicap meer dan welkom is. In het gezinsrapport is opgenomen dat een kindje met sn bespreekbaar is. Er zijn gradaties in special need. Je kunt het dus beperken tot medisch risico (bij deze kinderen is nog niet duidelijk of er blijvende medische en/of psychosociale gevolgen zullen zijn, operabele handicap (door één of meerdere operaties of behandelingen kan het probleem grotendeels verholpen worden) of niet-operabele handicap (hieronder vallen alle blijvende handicaps).
Bij twijfel kun je beter niet voor sn kiezen. Je gaat samen verder door het leven, het kindje heeft er niets aan dat de ouders het niet aankunnen. Daarnaast is het goed je te realiseren dat ook "gezonde" kinderen iets onder de leden kunnen hebben.
Als je gaat nadenken over een special needs kindje, dan is het goed om van te voren over een aantal dingen na te denken. Vragen die jou en je partner een beter zicht geven op je eigen (on)mogelijkheden kunnen geven bij de keuze zijn bv.: 1. Wie ben jezelf? Wie is je partner? Wat voor karakter hebben jullie? Zijn jullie mensen die improviseren, en die flexibel zijn, of zijn jullie mensen die altijd goed over de dingen na willen denken voor je tot iets besluit? Waar liggen jullie overeenkomsten, en waar jullie verschillen? Dit zijn volgens mij heel belangrijke vragen die iedere ouder zich moet stellen. Als je wat improviserend van aard bent, kun je waarschijnlijk veel meer in staat zijn om 'op je af te laten komen wat er op je afkomt', en zul je daar ook mee omgaan. Als je niet zo in elkaar zit, is het verstandig om in gezamenlijkheid goed na te denken over diverse zaken. 2. Ben je in staat om te weigeren als het voorstel er is? Adoptiebureau's werken nu eenmaal in het belang van de kinderen, en als zij een kindje anders geen thuis kunnen geven, zullen ze jullie misschien polsen voor een kindje dat over de grenzen gaat van wat jullie hebben aangegeven. Als je denkt dat je dat niet kunt weigeren, denk dan heel goed na over je grenzen en vertel dit ook duidelijk aan de medewerkers van het adoptiebureau, zodat je zeker (voor zover mogelijk) weet dat het voorstel je niet kan overvallen. 3. Hoe groot is je sociale-vangnet? Kun je improviseren en betrouwbare hulp inschakelen als een ziekenhuisopname langer duurt dan gepland? Woont er een lieve oma in de buurt, of heb je een goede, vaak beschikbare hulp? Is iemand van jullie beiden evt. bereid om zijn werk gedeeltelijk of geheel op te geven? Als je alleen komt te staan om wat voor reden dan ook, zijn er voldoende mogelijkheden om je kind te begeleiden, in een lang medisch traject bijvoorbeeld? 4. Realiseer je dat een kind zonder bijvoorbeeld een voetje, handje of armpje zijn levenlang misschien wel dagelijks opmerkingen van mensen zal krijgen. Hoe reageer je zelf op zichtbare handicaps? Ben je bang voor discriminatie? Als jij je daarover ongemakkelijk voelt, voelt je kind het waarschijnlijk later ook. Hoeveel moeite heb je zelf met een handicap? 5. Hoe groot is je psychische draagkracht? Ben je meestal optimistisch en lakoniek en nuchter, of word je snel geraakt door opmerkingen van anderen? 6. Ben je in staat de tegenwind van vrienden en familie te trotseren? Veel ouders die special needs kindje adopteren, ervaren de eerste tijd veel tegenstand, vooral van naaste familie. Veel familieleden hebben lange tijd nodig om te wennen aan het idee dat er een kindje met een medisch probleem komt. 7. Ben je fysiek sterk genoeg om bijvoorbeeld een rolstoel-handicap aan te kunnen? En woon je dicht bij ziekenhuizen of instituten voor je kind, of moet je veel reizen? Heb je een (vierdeurs) auto? Is je huis goed aan te passen aan de situatie van je special-needs-kind? 8. Zijn er al kinderen in het gezin, hoe oud zijn die, en wat voor effect zal de handicap nu en later op hun hebben? Is er misschien een kind in het gezin dat misschien in alle drukte 'ten onder' zou kunnen gaan als er een kindje bij komt dat veel aandacht vraagt? Bron: Renée Wolfs
http://groups.yahoo.com/group/special-needs-adoptie/
Veel voorkomende handicaps.Zintuigelijk
plaatsen van oorbuisjes
het missen van een oog
gehoorstoornis of aan een oor doof
scheel zien
Motorisch
te veel of het missen van vinger(s) of tenen
klompvoet(en)
spasticiteit
Cosmetisch
hazenlip of hazenlip met open gehemelte
litteken in het gezicht
brandwonden
ooglid zakt naar beneden
gehoor normaal, maar afwezigheid van het buitenoor, of oren
Organisch
hartruis (licht of zwaar)
hartafwijking
rachitis in verschillende vormen
astma
bloedarmoede (incl. dragerschap)
cara
epilepsie
Overig
achterstand door ondervoeding
tbc
kinderen met het syndroom van down

De gesprekken met de Raad voor Kinderbescherming

De gesprekken met de Raad voor Kinderbescherming:

9 juli :werden wij verblijd met het telefoontje van pa dat er een brief binnen gekomen was over het feit dat we een medisch keuring moesten ondergaan. Dit betekent een stap weer dichterbij bij jou. Voor ons en jou zijn we nog de grote onbekende maar we weten wel al dat je ergens op deze wereld rondloopt. Wat een rare gedachte maar wat een heerlijke gedachte dat er weer wat schot in de zaak zit. Wat ons ook weer dichterbij elkaar brengt. Pa stuurde de documenten ons via de email toe waardoor we de brief konden lezen die we toegestuurd hadden gekregen (zie hieronder). Tevens gaven we telefonisch door dat we hun via de email zouden laten weten wanneer ze een afspraak voor ons konden maken voor een medische keuring bij de huisarts (wel te verstaan een onbekende zoals in de brief genoemd werd). Steeds weer een stapje dichterbij. Als de medische keuring namelijk toegestuurd is, kunnen we een telefoontje verwachten voor de gesprekken met de Raad. Dus snel in actie na de vakantie!!!

Dinsdag 2 augustus: om 16.10 uur was het zover: de medische keuring. We hadden onze afspraak bij de huisarts voor de medische keuring. Enigszins gespannen stapten we binnen bij de huisartsenpraktijk; benieuwd wat ons te wachten stond. Op internet had ik al diverse verhalen gelezen over de medische keuring. Het ene echtpaar stond na 5 minuten buiten terwijl de ander een uitgebreid onderzoek inclusief bloedprikken e.d. kreeg. Eenmaal binnen bij de huisarts viel alles 100% mee. Deze huisarts heeft zelf ook een geadopteerd kind en hij had vaker deze keuringen gedaan. Hij vroeg alleen even of we een ernstige ziekte hadden en/of andere bijzonderheden en daarna vulde hij de medische verklaringen in. Hij zei hierbij dat hij dit extra netjes deed aangezien hij wist dat sommige vergunninghouders hier extra na keken. Ach hij zal er wel verstand van hebben! Ook plaatste hij nog een stempel op de medische verklaring want ook daar waren ze dol op; zei hij! Na ongeveer 10 minuten stonden we buiten en waren we 2 medische verklaringen rijker!! Snel even een kopie gemaakt van de verklaringen en daarna de envelop op de bus gedaan! En nu maar afwachten wanneer de Raad gaat bellen. Hopelijk gaat dit snel maar het kan ook zomaar weer 4 weken duren……


Dinsdag 23 augustus: Vandaag gebeld met de Raad voor de Kinderbescherming aangezien we nog niks gehoord hadden. We zijn nu drie weken verder en alle groepsleden uit onze groep hebben hun eerste gesprekken gehad. Helaas kon de man aan de telefoon niks zeggen dan dat we op de stapel liggen en moeten afwachten op een telefoontje of brief. De desbetreffende meneer was ook alles behalve aardig! Toen ik nl. vroeg aan hem of hij even wilde kijken welke telefoonnummers er van ons op de desbetreffende papier stond liet hij een diepe zucht horen. Ik baalde er flink van en had het liefst een potje gejankt maar ja ik zat a) op mijn werk en b) het heeft weinig zin dus wachten maar weer…….

Woensdag 7 september: yes, yes vandaag een brief van de Raad voor onze eerste afspraak. Wat een mooie dag om deze brief te krijgen we zijn vandaag nl. 10 jaar getrouwd! We worden maandag 19 september om 10.00 uur verwacht in Rotterdam. Eindelijk gaan de gesprekken ook beginnen voor ons. Ik kan het wel van de daken schreeuwen maar dat doen we nog maar even niet. Want onze zoon Timo weet nog van niks en dat willen we graag nog even zo houden. Want wie weet hoe lang het nog duurt en tijd is lastig te overzien.

Maandag 10 september: ons eerste gesprek: lichtelijk gespannen reden we maandag 10 september op tijd naar Rotterdam. We arriveerde ruim op tijd op de plek van bestemming en konden nog even een bakkie doen in een grand café in de buurt. 10 voor 10 stapten we het gebouw binnen en meldde ons bij de receptie. We mochten plaats nemen in de wachtruimte en na enkele minuten stapten een stel binnen van onze groep van de voorlichtingsbijeenkomsten. Effe lekker bij gekletst. Het was al bijna kwart over 10 toen de desbetreffende mevrouw ons kwam halen. Het gesprek viel reuze mee en was eigenlijk wel heel leuk. Er werden wat algemene vragen gesteld over ons werk en de reden waarom we willen adopteren en over onze gezinssituatie. Uiteindelijk stonden we na drie kwartier al buiten en waren daar zelf ook wel verbaasd over aangezien we gehoord hadden dat het eerste gesprek meestal wel 1.5 a 2 uur duurt!Ons tweede gesprek is donderdag 6 oktober en dan komt ze thuis langs. Het derde gesprek dinsdag 18 oktober en daarna gaat ze een rapport schrijven. De verwachting is dus dat het de maand oktober wel allemaal rond is of ze moet wel heel lang over haar rapport doen!
Maandagavond hebben we het Timo verteld omdat ze de 6e oktober bij ons thuis langs komt en ook Timo wil spreken. Hij reageerde hartverwarmend en straalde helemaal! De volgende dag heeft hij het al verteld tegen vriendjes en vriendinnetjes op school (mocht van ons) dus hij is er ook vol van. De komende week moeten we allebei onze levensloop op papier zetten dus dat is nog even zweten maar komt ook helemaal goed. Kortom het gaat TOP met ons/mij. Maar bezig zijn met de adoptie geeft me bergen met energie en het gevoel dat ik de gehele wereld aan kan! Klinkt misschien gek maar is echt zo.

Donderdag 6 oktober: Gelukkig was het huis lekker schoon door onze schoonmaakster en hoefde ik alleen nog wat spullen op zijn plek terug te zetten. Om kwart over 2 stapte ze binnen en hadden we wederom een relaxed gesprek met elkaar. Om de beurt stelde ze ons vragen over onze levensloop of vroeg ze verduidelijking. Zo moesten we bijvoorbeeld allebei wat vertellen over onze ouders. Wat zijn hun karaktertrekken, waar zijn ze goed en minder goed in en hoe heb je je opvoeding ervaren. Natuurlijk konden we hier allebei positief op reageren aangezien we onze ouders als rotsen in de branding hebben ervaren en nog steeds ervaren. Ook vroeg ze op wel sociaal netwerk we kunnen terug vallen en die is natuurlijk ook lekker groot bij ons en dat is prettig om te vertellen. Heerlijk om je dan ook te realiseren dat we familie en vrienden hebben waarop we kunnen terug vallen en die je kunnen steunen! Om 15.00 uur ging Lo Timo halen en heb ik nog wat doorgepraat over mijn werk met haar. Toen Timo er was, heeft ze een klein gesprekje gehad met hem en daarna ging ze weg. Ze gaf ook aan dat we zoveel ervaring hadden en dat dat positief is. Dit deed me goed en was een bevestiging van mijn gevoel. Dinsdag 18 oktober hebben we ons laatste gesprek en dan gaan we het specifiek hebben over speciaal needs, hechting, etc. Heerlijk dat het allemaal zo snel achter elkaar gaat de gesprekken. Elke stap is er weer 1!

Maandag 7 november: Joepie ons rapport is klaar en we mogen langs komen om het te lezen. Vandaag ontvingen we deze mail:
Hallo Lodewijk en Danielle,

Het rapport is klaar dus ik wil jullie graag uitnodigen om het rapport te komen lezen. Ik zou aanstaande donderdag al kunnen, 's ochtends, maar dat is misschien een beetje kort dag voor jullie. Ik kan ook donderdag 17-11, om 13:30 uur? Kan ook wat later evt. Laat maar even weten.
Geweldig hé! We hebben natuurlijk gelijk teruggemaild dat we donderdagochtend a.s. kunnen komen. Om 11 uur hebben we nu de afspraak.

Donderdag 10 november: Als het goed is de laatste keer dat we richting de Raad in Rotterdam rijden. Keurig op tijd werden we geroepen en gingen we naar de ruimte waar we gestart waren met onze gesprekken. Ze legde het rapport voor ons, gaf haar toestelnummer en zei dat als we klaar waren met lezen naar haar konden bellen. Twaalf pagina’s lang lazen we over ons zelf. Ze had alles prima verwoord en we herkenden onszelf er absoluut in terug. Wat heerlijk om zoveel positieve zaken te lezen over jezelf. De conclusie was dat we zeer zeker geschikt zijn voor adoptie van een kindje met een speciaal need! Wat een heerlijk nieuws. We belden naar boven en verbaasd dat we zo snel klaar waren met lezen kwam ze naar beneden. Daar hebben we nog even het rapport nagesproken en heeft ze verteld dat het volgende week de deur uitgaat en dat we dan over een week onze beginseltoestemming in huis hebben! Joepie we zijn weer een stap verder. Wat voelt dat heerlijk!

Een broertje of een zusje?

13 mei 2011

Vrijdag was het leesboekje “ Een zusje uit een ver land” binnen gekomen. Ik heb dit besteld bij bol.com om te kijken of het iets is om samen met Timo te lezen en hem zo voor te bereiden op een broertje of zusje uit een ver land. Het sprak mij wel aan nadat ik het gelezen had en ik denk dan ook dat ik binnenkort, na overleg met Lo, het boekje ga lezen met Timo. Het ligt in ieder geval gewoon op zijn stapel boeken dus als hij wil, kan hij het pakken en lezen.

23 mei t/m 29 mei 2011

Alweer de laatste week van mei. De dagen vliegen! Deze week een “goed gesprek” met zoonlief gehad. Ik zat gewoon wat te pijlen hoe hij zou denken over een broertje of zusje uit het buitenland. Hij gaf aan liever geen bruin broertje of zusje te willen hebben. Dat vond hij maar gek aangezien hij blank was. Een broertje of zusje zoals Lotte met een handicap of zonder armpje of voetje vond hij niet erg. Hij zag wel in dat hij haar/hem dan kon helpen. Klein of groot maakte ook niet echt uit. Ik vertelde dat je dan als papa en mama heel lang moest wachten en dan uiteindelijk het kindje ging halen met het vliegtuin in een ander land. Bijvoorbeeld China of Hongarije. En Timo vulde zelf aan of Afrika of America. Toen ik zei dat je als broertje of zusje dan mee mocht. Zei hij dat dat toch niet kon want je moet naar school. Ik zei nee hoor dan ga je daar naar school, maar dat was ook maar raar want ze spraken toch een andere taal daar? En toen ging hij over op het weekend en de Mega Pull in Stroe. Elke keer een stukje verder en meer probeer ik hem mee te nemen in onze wereld!

De Voorlichtingsbijeenkomsten

1e Voorlichtingsbijeenkomst 17 februari 201
Thema: Introductie van de Stichting Adoptievoorzieningen. Kennismaking. Biologische ouders.
Rond kwart voor 8 vertrokken we richting Rotterdam nadat we onze biologische zoon Timo van 8 jaar bij onze vriendin hadden gebracht. Zij zou hem naar school brengen. Hij weet nog van niks en denkt dat we een cursus van het werk hebben. Het kan allemaal nog zo lang duren dus het heeft echt geen zin om hem meer te vertellen. Al zou ik het wel willen uitschreeuwen naar hem dat hij over een poos een broertje of zusje krijgt. Op tijd kwam we aan in Rotterdam. Benieuwd naar wat we zouden aantreffen liepen we richting het restaurant waar de voorlichtingsbijeenkomst gegeven zou worden. In de gang wachtte de voorlichters ons al op. We noemde onze namen en mochten beneden nog even koffie drinken. Rond half 10 liepen we naar boven, stelde ons voor aan andere echtparen en toen gingen we van start. Raar hoor, het voelde als een start van een lang traject wat ons hopelijk aan het eind datgene bracht waar we zo naar verlangen. Als eerste kregen we was huishoudelijke regels te horen en daarna stelde de voorlichters zichzelf voor. Daarna was het de beurt aan ons. We werden verdeeld in groepjes en het was de bedoeling dat je in dat kleine groepje jezelf voorstelde aan de hand van een aantal punten (burgerlijke staat, medische geschiedenis, leeftijd, etc.) toen we hier klaar mee waren moesten we een echtpaar uit ons groepje in de grote kring voorstellen. Erg leuk maar ook wel lastig om alles te moeten onthouden. We zitten in een groep met 6 andere koppels. Veel jonge echtparen en 1 echtpaar met ongeveer dezelfde leeftijd als ons. De meeste echtparen hebben allemaal een medisch traject achter de rug en wij zijn het enige echtbaar met een biologische zoon. We zijn zoals de voorlichters het noemde secundair ongewenst kinderloos. Een hele mond vol maar wel een mooie term ervoor vind ik. Na de pauze hebben we het gehad over de biologische ouders van het adoptie kind. Heel bijzonder en mooi om daarmee te starten. De verschillende partijen (biologische ouders, adoptie kind en adoptief ouders)werden dan ook weggezet in een driehoek. Lijnen die met elkaar verbonden zijn en blijven!

We hebben ook nog fragmenten gekeken van biologische ouders. Het ging over een opvanghuis voor aanstaande moeders in Colombia. Het is een huis waar zwangere meisjes/vrouwen worden opgevangen wanneer ze nergens anders heen kunnen. Ze voldragen hier hun zwangerschap en worden daarbij intensief begeleid. Na de geboorte van hun kindje hebben ze nog een maand bedenktijd voordat ze hun kindje afstaan. De beweegredenen voor het afstaan van hun kindje zijn heel divers maar voor de moeders stuk voor stuk een moeilijke beslissing. Vaak krijgen deze moeders geen hulp van de vader van het kindje of van de familie, waardoor ze het kindje af staan. Het is heel indrukwekkend allemaal om te zien hoe verdrietig de (aanstaande) moeders zijn. En dat raakte mij wel, want het lijkt mij ook zo onnatuurlijk om je kindje noodgedwongen te moeten af staan. In een andere film zagen we hoe het adoptie kindje overhandigd wordt door zijn/haar eigen moeder aan de adoptie ouders. Heel emotioneel en moeilijk maar o zo moedig. Het was ook zo bijzonder dat de biologische moeder de adoptief ouders als ouders benoemde.
Moe en een hoofd vol met info om over na te denken reden we naar huis. In de auto meldde ik ons aan voor de bijeenkomst van de dag erna over kinderen met special needs. Hier staan wij namelijk voor open en het leek ons goed om naar deze bijeenkomst te gaan. Het was raar om die middag weer op het werk te zijn en niet je verhaal over de ervaringen van die ochtend kwijt te kunnen. Ik moest echt een knop om zetten!

Bijeenkomst over het adopteren van kinderen met een medisch probleem/special need 18 februari 2011
In deze bijeenkomst werden we meegenomen in het verhaal van adoptief kinderen met een medisch probleem/special need. Er komen namelijk de laatste jaren steeds meer kinderen naar Nederland met een medisch probleem. Ook wij staan hier voor open en dat is echt geen gemakkelijke keuze, want om welke medische problemen gaat het, wat wil je wel en wat wil je niet. Waar moet je eigenlijk aan voldoen als adoptief ouders? Hoe komt je tot een keuze? Allemaal vragen die je bezig houden en in deze bijeenkomst aan de orde zouden kwamen. Voor de pauze vertelde een voorlichter van de Stichting het een en ander over special needs en liet ook ons wat cijfers zien. Daarna vertelde een kinderarts over diverse special needs. Na de pauze vertelde 2 adoptie moeders over hun ervaringen met hun adoptie kinderen met special need. Ik vond het best een spannende middag want wie weet bracht deze bijeenkomst ons op geheel andere gedachten, maar gelukkig hadden we beide het gevoel na de bijeenkomst dat het een goede keuze is waar we allebei de volle 100% achter staan. Ook ben ik van mening dat we er samen zeker ook uitkomen over wat we wel en niet willen. Het was een goed besluit om naar deze bijeenkomst te gaan! Het maakte ons alleen maar sterker dat een kind met een speciaal need een goeie keuze is die past bij ons.
’s Avonds belde een familielid om te horen hoe de bijeenkomst gisteren geweest was. Ik vertelde haar dat het een goede bijeenkomst was waar we veel info hebben gekregen en ik vertelde haar ook over de bijeenkomst van die middag. Naar mijn idee had ik verteld dat we ook open stonden voor een kindje met een speciaal need maar gezien haar reactie had ik het idee dat ze nogal schrok. En zoiets had van waar begin je aan! Allemaal begrijpelijk maar ik bemerkte toch dat het me wel wat irriteerde. Ik begrijp dat ze zorgen hebben, maar het zou ook prettig zijn als ze blij konden zijn voor ons. Ik besloot dan ook de site van SAV door te sturen met de hoop dat ze het een en ander zouden gaan lezen. Daarna ging ik op zoek naar het boek “mijn kleinkind uit een ver land”. Helaas is dit uitverkocht maar komt er begin mei 2011 een nieuwe druk uit en ga ik dit zeker bestellen voor onder andere ook beiden ouders. Hopelijk neemt het hun mee op de “reis” die wij ook samen maken en krijgen ze een klein beetje te voelen wat wij voelen op deze reis!

2e Voorlichtingsbijeenkomst 24 februari 2011
Thema: De achtergrond van het adoptiekind. Ervaren adoptieouder(s)
Vandaag hebben we het gehad in de bijeenkomst over de achtergrond van het adoptiekind. De voorlichter startte eerst met een korte terugblik op de vorige keer. Over het algemeen kwam het erop neer dat de meeste met veel info in hun hoofd naar huis gingen. En veel hadden om over te praten met elkaar. Na een korte terugblik startte we het met onderwerp van vandaag; de achtergrond van het adoptiekind. De voorlichter maakte een tekening die liet zien dat er op verschillende momenten in het leven van het adoptiekind zaken kunnen zijn die van invloed kunnen zijn op het gedrag van het kindje later.

M
Conceptie geboorte afstand adoptie
V

De voorlichter noemde enkele voorbeelden van adoptiekinderen die gedrag lieten zien dat je kan verklaren door zaken die ze meegemaakt hebben in het eigen land. Bijvoorbeeld een kindje dat hysterisch begon te gillen als aan haar haren gezeten werd. Of een kindje dat steeds propjes papier zat te kauwen. Bij het eerste kindje was het kindje bang dat het weer verlaten werd want elke keer als ze verhuisde van plek werd haar hoofd kaal geschoren. Bij het andere kindje was er sprake van ondervoeding en had het kindje haar buikpijn leren te negeren door propjes papier te kauwen. Ook hebben we een film gezien over hoe bepaalde dingen (zoals slapen, eten, verzorging enz.) in een gemiddeld kindertehuis gebeuren. Het was een indrukwekkende film. Je zag emotieloze kinderverzorgsters, die bezig waren met het voeden en verzorgen van kinderen. Baby’s lagen apathisch in een bedje en hielden zelf hun flesje met drinken vast of deze lag op een kussentje. Kinderen die iets ouder waren en zich konden voortbewegen werden met een aantal kinderen in een zeer kleine box gestopt. De kinderen vertoonden ook helemaal geen emoties. Ook zagen we kinderen die apathisch op een trapje zaten en niet lekker aan het spelen waren. Na deze film hebben we het gehad over wat dit voor de adoptiekinderen kan betekenen als ze bij ons in het gezin zijn. Je kan bijvoorbeeld denken aan het feit dat ze bang zijn voor de stilte ’s nachts. Dit is logisch, want in het kindertehuis horen ze voortdurend een soort geluid van ventilatoren, radio en andere dingen. Speelgoed hebben ze nauwelijks dus ze weten ook niet adequaat om te gaan met speelgoed. Kortom heel veel zaken om rekening mee te houden als je adoptiekind naar Nederland komt.
Na een korte pauze kwam een ervaren adoptiemoeder aan het woord over de adoptie van haar tribling. Een indrukwekkend verhaal waar we ook veel praktische tips vanuit mee kregen. Wat ons vooral bij bleef uit het verhaal en de beelden was dat we onze eigen ouders/familie/vriendenkring nog wel het een en ander moeten vertellen voordat het kindje naar Nederland komt. Zij zijn naar ons idee toch erg gewend aan een manier van opvoeden die soms haaks staat op wat goed is voor een adoptiekindje. Denk bijv. aan het slapen op de slaapkamer bij ons ipv op zijn/haar eigen kamertje, etc. Maar ook dat je kindje door jouw getroost wordt als het verdrietig is, om zo te zorgen dat de hechting goed op gang komt. Gelukkig kon ik op mijn werk even lekker kletsen met een collega die op de hoogte is. Dat is echt wel even lekker om je verhaal te vertellen; want de bijeenkomsten zijn best pittig en zet je op z’n tijd echt aan het denken.

3eVoorlichtingsbijeenomst 10 maart 2011
Thema: De band tussen ouder en kind: hechting
Vandaag stond de bijeenkomst in het teken van de band tussen ouder en kind: en dan met name de hechting. Voor ons als werkers in de verstandelijk gehandicapte zorg geen onderwerp wat nieuw is, maar toch ging ik ook deze bijeenkomst weer naar huis met een hoofd vol informatie en zaken om weer met elkaar over te praten en na te denken. Hechting is en blijft een boeiend onderwerp om te zien hoe dat in de praktijk in zijn werk gaat. Het lijkt zo logisch maar het vraagt als ouder ook iets van je. Het is goed om je te realiseren dat de diverse bouwstenen van Bowlby nodig zijn om tot ontwikkeling te komen. Dit betekent vaak dat je bij elk adoptiekind begint bij de onderste bouwsteen en je dus echt de leeftijden die voor de lijn staan, moet vergeten. De onderste bouwsteen is nodig om tot de volgende te komen, etc. Na de pauze zijn we met diverse casussen aan de slag gegaan. Aan de hand van de casus moesten we in groepjes bespreken wat ons op viel aan het gedrag van het kind en wat dit zou kunnen betekenen voor jou als adoptieouder. Veel gedrag dat kinderen laten zien is verklaarbaar en heeft een betekenis. Als adoptieouder is het belangrijk om stapje voor stapje te doen en niks te overhaasten. Volg je kind en accepteer het als het nog niet toe is aan die knuffel die jij wel heel graag zou willen geven. Schroom ook niet om als adoptieouder hulp te vragen als het echt niet lukt allemaal!

4eVoorlichtingsbijeenkomst 17 maart 2011
Thema: Scheiding en rouwproces. De eigen situatie van de adoptieouders.
Een interessante ochtend. Na de terugblik vroeg de voorlichter om terug te gaan naar onze eerste herinnering van toen we klein waren. Sommige aspirante adoptie ouders hadden hier wat meer moeite mee dan andere. Vaak werd een bepaald luchtje of omgeving of kledingstuk nog herinnerd. Daarna vroeg de voorlichter of we ons wilden inbeelden in het (adoptie)kindje in het verhaal wat ze ging voorlezen. Dit was een pittig verhaal wat ze vertelde. Het ging over het adoptiekindje dat aan het spelen was in de speelzaal. Je moest je in dit kindje verplaatsen met je ogen dicht. Plots komen er 2 blanke mensen binnen. Ze praten met de juf en wijzen naar jou (wat voel je nu?). Dan komen deze blanke mensen lacchend op je af en de juf zegt dit zijn je nieuwe papa en mama en je mag met ze mee( wat voel je nu?). Deze donkere mensen pakken je op en nemen je mee. Ze knuffelen je (wat voel je nu?). Eenmaal in het hotel aangekomen doen ze je kleren uit en gooien deze weg. Ze douchen je en trekken je andere kleren aan (wat voel je nu?). Ze nemen je mee in een vliegtuig en bij aankomst staan er nog meer donkere mensen met krulletjes die je willen aanraken (wat voel je nu?) Doe je ogen maar open……………...
Het doel van het verhaal en het inbeelden was duidelijk geworden! Wat moet dat heftig zijn voor een kindje als het overgedragen wordt aan zijn adoptieouders en alles wat het daarna meemaakt. Na deze oefening vertelde de andere voorlichter het rouwproces zoals dat eruit ziet bij volwassenen en kinderen:

Volwassenen
Kinderen
* ontkennen
* schijnaanpassing
* onderhandelen

* protest
* dezelfde vragen stellen, lichamelijke reacties (bedplassen, slaapproblemen)
* woede/agressie/depressie/schuldgevoel
* huilen, schreeuwen, schoppen, vernielen
* verdriet / pijn
* apathisch worden
* wanhoop
* verlies van eetlust en energie
* hoop
* ziek worden
* aanvaarden (>> dus niet accepteren, want dat is bijna onmogelijk)
* onthechten en emotioneel loslaten
Ook vertelde de voorlichter dat deze fases in bepaalde periodes weer terug kunnen komen in meer of mindere mate. Zoals bijvoorbeeld tijdens de pubertijd, of als ze volwassen worden of later zelf kinderen krijgen. Het is belangrijk om hier bewust van te zijn en de tijd te nemen voor de diverse fasen. Het ging ook over ons eigen verdriet. Daarin maak je ook een rouwproces mee. Het is niet krijgen van een biologisch eigen kind moet ook een plekje krijgen in je leven……. De opdracht die we hierna kregen, was het uitzoeken van een foto die het beste past bij je gevoelens als je verdrietig bent. M.a.w. wat doe je dan het liefst. Lo had een foto gekozen met water en gaf aan het heerlijk te vinden om dan met een hengeltje aan de waterkant te gaan zitten. Ik zelf had muziek en schrijven. Dit zorgt ervoor dat ik mijn verdriet een plekje kan geven.
Na de pauze zijn we in een meiden- en mannengroep uiteen gegaan. Aan de hand van kaartjes waar vragen/stellingen op stonden gingen we het gesprek aan met elkaar. Heerlijk om herkenning en erkenning te vinden bij andere vrouwen en daar met elkaar over te praten en te lachen. Ook Lo had dit gehad, begreep ik later, tijdens het gesprek op de terugweg in de auto.

5e Voorlichtingsbijeenkomst 6 april 2011
Thema: Opgroeiende adoptiekinderen.
Vandaag zaten we in een andere groep dan anders. We hadden in principe vorige week onze bijeenkomst maar omdat oma’s begrafenis toen was konden we daar niet heen. Op de heenweg stonden we helaas in een file nadat we al een aanrijding gehad hadden. Dat was flink balen want te laat komen in een vreemde groep wil je natuurlijk al helemaal niet! Lo bleef zoals gewoonlijk heerlijk rustig maar ik baalde er flink van. Uiteindelijk maar naar de Engels gebeld en naar St. Adoptievoorzieningen om door te laten geven dat we onderweg waren, maar door omstandigheden verlaat waren. Gelukkig viel het allemaal mee en liepen we om kwart voor 2 de groep binnen. Een leuke groep waar we ons achteraf prima thuis voelde. Het onderwerp van vandaag was “Opgroeiende adoptiekinderen”. We stonden stil bij de identiteit van het kind en gingen uiteen in groepjes om na te denken over de vragen die het adoptiekind bezig houdt in diverse leeftijdsfase. Daarna keken we naar diverse filmpjes van Z@PP waarin adoptiekinderen vertellen over hoe ze zichzelf zien en waar ze tegen aan lopen. In de pauze hebben we diverse aankomstkaartjes bekeken. Hierin viel op dat sommige adoptieouders de namen van het kind veranderen. Na de pauze hebben we hier kort met elkaar over gesproken. In deze bijeenkomst hebben we ook nog stil gestaan bij de loyaliteitstheorie van Nagy.

Loyaliteit: primaire (zijnsloayaliteits)lijn. Primaire loyaliteit is tussen de familieleden, de zgn. bloedband. Dit is er vanaf de geboorte
(bij wie hoor ik) Secundaire (verworven)lijn (hier kun je ex voorzetten). Secundaire loyaliteit is verworven, d.w.z. dat er aan gewerkt moet worden om het te verkrijgen en te behouden. Dit is bijvoorbeeld het geval tussen vrienden, collega’s en de partner

Bij adoptie kinderen zie je vaak nog een tweede lijn naast de primaire lijn lopen nl. de verworven primaire loyaliteitslijn.
Voor de identiteit van een adoptiekind blijkt dat het heel belangrijk is, of een kindje gewenst of ongewenst is. Het is bijna vanzelfsprekend dat een adoptiekind bij zijn adoptieouders gewenst is, maar dit is in contrast met zijn biologische ouder(s). Want het kind zal het gevoel krijgen dat het om de één of andere reden daar niet gewenst was, omdat het is afgestaan. De ervaringen die een kind heeft opgedaan in het pleeggezin, tehuis e.d. zijn ook erg belangrijk voor zijn identiteit. Tot slot hebben we een gedeelte gekeken van Spoorloos over Bianca die haar biologische moeder ging opzoeken.
We voelden ons welkom in deze groep, maar toch is het anders dan als je in je eigen groep zit. Je houdt je wat meer op de achtergrond en kijkt wat de kat uit de boom.

6e Voorlichtingsbijeenkomst 14 april 2011
Thema: Wensen en grenzen/gezinsonderzoek/vergunninghouders/nazorg
Alweer onze laatste bijeenkomst. Wat gaat de tijd toch snel! Enigszins opgelucht dat het de laatste bijeenkomst is, maar ook best jammer omdat het echt wel super gezellig is om de bijeenkomsten met de groep samen bij te wonen. In die paar keer heb je toch wel een soort van een band met elkaar opgebouwd. Helaas was 1 stel afwezig. We begonnen net als anders met een terugblik op de vorige bijeenkomst, maar niemand had hier echt iets specifieks over te melden. Of kwam dat omdat we allemaal benieuwd waren naar het vervolgtraject na deze bijeenkomst? Want deze bijeenkomst stond in het tekenen van het wensen en grenzen, gezinsonderzoek, vergunninghouders en nazorg.
Het eerste nieuws wat we kregen te horen was positief: de Raad van Kinderbescherming heeft momenteel geen achterstanden wat voor ons als groep inhoudt dat we in het 3e kwartaal de gesprekken hebben met de Raad. Dit zou vervolgens kunnen betekenen dat we eind september ons beginseltoestemming op de mat hebben liggen. In het aller gunstigste geval zouden we zelfs dit jaar een intake met een vergunningshouder kunnen hebben en op de wachtlijst kunnen komen te staan voor een bepaald land. Dat betekent dat we snel keuzes moeten gaan maken mbt welke vergunninghouder en welk land we in zee willen gaan. Wow wat snel gaat dit allemaal zeg en wat bijzonder allemaal! Waarschijnlijk ziet volgend jaar er voor ons heel anders uit?!
Hierna kregen we uitleg over het gezinsonderzoek. Er zullen zo’n 3 gesprekken plaats vinden waaronder 1 gesprek bij ons thuis. In dit gesprek zullen ze ook onze zoon Timo willen zien en spreken. Ik vind dit lastig want ik wil niet dat hij nu al weet waar we mee bezig zijn. Het kan allemaal nog heel lang duren en wat kan hij als 8 jarige met deze informatie? Dit is ook waarom we nog maar weinig mensen ingelicht hebben over onze plannen. Ik wil namelijk ook dat hij van ons hoort hoe en wat en niet van een ander! Natuurlijk zijn we al bezig met hem voorbereiden maar dat gebeurt allemaal nog heel speels zonder dat hij echt doorheeft waar het om gaat. Ik heb dan ook aan de voorlichters gevraagd wat de medewerker van de Raad exact gaat vragen. Zij gaf aan dat ik gewoon moet aangeven dat ik niet wil dat hij het weet. Ze gaf aan dat we dit goed kunnen motiveren en daar goed over nagedacht hebben. Zij zegt dat ze dit dan ook respecteren. Dit gaf mij een goed gevoel.
Het doel van de gesprekken met de raad is verder om te kijken wat de beschermende- en risicofactoren zijn van ons als adoptieouders. Het belang van het kind staat hierin altijd centraal. In het onderzoek komen de volgende dingen o.a. ter sprake: speciaal need, motivatie, je eigen wensen en grenzen, je eigen ontwikkeling, verwachtingen, e.d. naar aanleiding van dit gesprek wordt er een rapport geschreven en gaat het naar de rechter die uiteindelijk bepaald of we een beginseltoestemming krijgen om te adopteren.
Voor de pauze moesten we allemaal aangeven wat onze wensen en grenzen waren ten aanzien van het aantal kinderen, de maximale leeftijd, voorkeur land en de speciaal need. Dit werd verwerkt in een overzicht. In de pauze gingen de begeleiders aan de slag met het maken van voorstellen van adoptie kinderen. Na de pauze moesten we als echtpaar een casus van een kindje voorlezen en deze matchen met een van de andere echtparen. Dit was nog best lastig maar uiteindelijk waren alle ouders toch gematcht met een kindje. Na elke matching kregen we een stuk video te zien over adoptiekindje met een vergelijkbaar verhaal. Ons werd een voorstel gedaan van een kindje met schisis. We hoefde niet lang na te denken en zeiden volmondig “ja”. In onze groep waren er maar weinig echtparen die hiervoor zouden gaan kiezen.
Al snel was het tijd om te gaan afronden en afscheid te nemen. We hebben elkaar email adressen uitgewisseld en wensten elkaar succes en sterkte toe voor de komende tijd! Ik ben erg benieuwd hoe de gezinnen er over een paar jaar uitzien.
Tot slot vertelde de voorlichters nog dat begin mei onze gegevens worden door gestuurd naar de Raad. We hopen dat we dan snel bericht gaan krijgen en uitgenodigd worden voor de verplichte gesprekken.