Trots zijn op jezelf is de sleutel naar groei!

Elke avond als ik ga slapen en nog even ga kijken bij jou overvalt mij een gevoel van verbazing, verwondering en blijdschap. Keer op keer besef ik mij dan dat jij een mooi en kostbaar geschenk ben. En voordat ik het dan weet verschijnt er een glimlach om mijn mond en op bepaalde dagen voel ik den brok in mijn keel. Ontroering overvalt mij en mijn ogen dwalen dan af naar de foto’s boven je bed. Foto’s van onze eerste ontmoeting met jou, foto’s samen met je grote broer, foto’s waarop je ondeugend met een lepel in je mond de wereld in kijkt. Foto’s met allemaal een herinnering aan die mooie reis naar jou.

En nu al weer drie jaar later hebben we 15 oktober gevierd dat jij drie jaar al bij ons bent. Al drie jaar lang mogen wij jou keer op keer, dag in dag uit knuffelen, zoenen, vast houden, etc. Wat een tijd! Jij vond het wel een feestje waard en koos een mooie chocolade taart uit voor jezelf en een appeltaart voor Timo. “Want Timo lust geen chocola, hé mama!” En dat is precies wie jij bent. Jij denkt altijd aan de ander, ook met eten kiezen zorg je er altijd voor dat er iets bij zit wat Timo ook lust. Top kanjer. En zo ook vierden we 1 november; de dag dat je drie jaar geleden voor het eerst voeten aan Nederlandse bodem zette. Waar blijft de tijd!

 

Pas zaten we weer foto’s te kijken van het kindertehuis in China. Ook het kamertje met die 15 kleine bedjes erin. Aan de ene muur 8 op een rij en de andere muur de andere 7 bedden. Ik weet nog dat ik het heel indrukwekkend vond en dat we een foto gemaakt hebben bij jouw bedje. Toen ik deze keer de foto liet zien vertelde je met een grote glimlach dat jullie weleens gingen springen op de bedden. Van bed naar bed. En dat jullie dat stiekem deden als de verzorgers weg waren. Je oogjes kijken dan heel ondeugend als je dit begint te vertellen.

 

Drie jaar waar blijft de tijd en wat heb je veel geleerd. Na de zomer ben je gestart in groep 3 en momenteel lees je de eerste woordjes al! Met veel discipline lees je elke dag en doe je braaf je ‘huiswerk’ op een zelf uitgekozen moment of als je grote broer bezig is met zijn huiswerk. En trots dat je bent als je alle woordjes goed gelezen heb. Gisteren was ook zo’n pracht momentje. Jij zat op de bank en voor je zat Spyro heel netjes te luisteren naar je. En jij las woord voor woord en zei ondertussen tegen Spyro: “Ja Spyro ik kan lezen! Goed hé!” Helaas lag mijn telefoon op tafel en wilde ik het mooie moment tussen jou en je kameraard niet verstoren. Prachtig om te zien hoe trots je op jezelf kan zijn. Houd het vast kleine vent; het is belangrijk om trots te zijn op jezelf! Trots zijn op jezelf is namelijk de sleutel naar groei!

 

Dag lieve kleine grote vent van mij

Wees trots op wat je doet

Wees trots op wat je hebt bereikt

Wees trots op wat je zegt

Wees trots met heel je hart

Wees trots als kleine broer

Wees trots 

Wees trots gewoon op wie je bent

 

Emolabiel

Ondank dat die ene week van de maand, je weet wel dat je hormonen alle kanten opschieten, voorbij is, vliegen mijn emotionele hormonen nog steeds alle kanten op. Waardoor, waarmee, ik weet het niet of wil ik het niet weten. Ik ben gewoon emolabiel! Een woord wat niet bestaat maar wat wel lekker in de mond ligt.

In mijn omgeving is er momenteel veel verdriet. Ouders die hun kind verliezen, collega’s die ouders verliezen, zwanger/niet zwanger. En zelf veel aan het nadenken over de tijd van toen. Waarschijnlijk maken al deze zaken bij elkaar dat mijn emoties alle kanten op schieten en ik ze soms gewoon niet te baas ben. Gelukkig niet op mijn werk daar heb ik afleiding genoeg maar thuis, vooral als ik alleen ben dan kunnen de tranen over mijn wangen rollen en kan ik soms gewoon niet meer stoppen. Of gewoon als ik tv zit te kijken dan kan ik huilen om het meest simpelste. Misschien wel heel herkenbaar.

Zoals ik al zei denk ik momenteel vaak terug aan jaren geleden. De tijd waarin we de wens hadden om voor de tweede keer zwanger te worden. De jaren die sleten zonder dat we deze wens in vervulling zagen gaan. Het verdriet elke keer weer als je ongesteld werd. De pijn, de teleurstelling, het juiste moment kiezen om dit te delen met Lodewijk. Maand in maand uit ging dit door. En dan dat ene moment dat je met elkaar in gesprek gaat en besluit dat de stap richting een arts genomen zal moeten gaan worden. Nou ja moeten, moest natuurlijk niet maar onze wens was aanwezig en na ruim een jaar vrijen waren we nog niet zwanger! Ik weet nog dat ik heel dramatisch gedaan heb bij de huisarts om te voorkomen dat ik zomaar weer naar huis gestuurd zou worden en over drie maanden terug mocht komen. Dat laatste wilde ik absoluut niet! Dit hielp want we mochten naar de gynaecoloog toe (februari 2006). In het ziekenhuis werden we beide uitgebreid onderzocht en als ik toen wist wat ik nu wist, weet ik niet of ik dit hele medische circuit weer zou doorlopen.

 

Het werden lange jaren waarin ik regelmatig met de benen wijd mocht, hormonen mocht slikken en spuiten en Lo mening portje gevuld heeft. Vele inwendige echo’s zijn gemaakt en na hormonen ingenomen te hebben, 6 maanden lang,  om mijn eisprong te stimuleren gingen we over op de iui (december 2006). Tussendoor mocht ik nog even langs komen voor een kijkoperatie (laparoscopie met chormopertubatie) om te kijken of alles daar binnen wel oké was.

Weer kwamen er maanden van hormonen, inwendige echo’s en potjes vullen zonder resultaat. Na 5 pogingen ging de gynaecoloog akkoord dat we zouden starten met ivf. We besloten dit te gaan doen in Medisch Centrum Kinderwens in Leiderdorp. Ik was het zat om keer op keer geconfronteerd te worden met zwangere in de wachtkamer. Zij zaten daar te wachten op een controle afspraak, de eerste afspraak met de kleine, een echo en ik zat daar keer op keer met de hoop dat ik die maand ook zwanger zou zijn. De confrontatie keer op keer was best pittig en hard! De hoop dat ik ooit zwanger zou raken, hield mij op de been. Maar er waren tijden dat de pijn door merg en been ging. Dat ik het wel van de daken wilde schreeuwen als mensen je weer confronteerde met de wel bekende uitspraken:

 “Komt er nog een broertje of zusje voor Timo?”

“Het komt van zelf wel, je moet er niet zoveel mee bezig zijn!”

“Oefen maar veel, en kijk dan maar eens.”

“Belangrijk is wel om het op het goede moment te doen.”

“Jullie hebben ook zo’n druk leven. Misschien komt het wel door de stress.”

“Bij ons duurde het ook een half jaar.”

“Ik ken iemand en toen zij (vul maar in) deed, was ze opeens zwanger.”

Echt soms te bizar voor woorden want mensen allemaal wel niet invullen. Er is een punt geweest waarop we besloten er niet meer om heen te draaien en ons verhaal te delen. En ja de reacties die we toen kregen:

“Joh dat wist ik niet. En Timo dan is hij wel zonder het medische circuit gelukt?”

“O nou dan komt het zeker wel goed!”

“Hoe komt dat dan dat je niet zwanger kan worden?”

“Wat houdt dat dan precies in?”

“En wat nou als het niet lukt?”

Ook hier was ik soms zeer verbaasd/verdrietig over de vragen die men stelde. Zoals ik al zei we waren er vooral open over, maar bij sommige mensen had ik echt geen zin om er verder over door te praten.

Begin december 2007 hadden we onze eerste afspraak en werden we wederom weer uitgebreid onderzocht. Inwendig, bloed prikken, vragen lijsten, alles kwam voorbij. Vervolgens in spanning voor dat ene telefoontje dat we mochten starten. Toen dat er uiteindelijk was, startte er weer een hele spannende tijd! Weer kwamen er maanden van  hormonen spuiten, om de zoveel dagen naar Leiderdorp voor een inwendige echo en dan maar hopen dat er genoeg eitjes aangemaakt werden.

1.5 dag voor het aanprikken mocht ik nog een flinke hormonen shot zetten en dan was het zover. Onder een roesje werden de eitjes aangeprikt en als ik nu zou zeggen dat het pijnloos was dan lieg ik. Lo mocht weer een potje vullen en dan zat ons werk erop. Ja ik zeg ‘werk’ want eerlijk gezegd voelde ik mij soms net een machine. Enkele dagen later werden we dan opgebeld en kregen we de mededeling dat er een x aantal eitjes zich keurig hadden ontpopt en werd er een afspraak gemaakt voor de terugplaatsing. En zo ging het 3x achter elkaar. Met de teleurstellingen er iedere keer weer bij. En elke keer pepte ik mijzelf weer op want ik wilde niet compleet instorten. Tevens wilde ik ook nog blijven genieten van al het andere om mij heen en mijn andere lieve zoon! De zwaarste teleurstelling was die van Kerst. Op eerste Kerstdag werd ik ongesteld. Ik weet nog dat ik zat in de kerk en luisterde naar het Kerstverhaal terwijl ik net mijn teleurstelling aan het verwerken was dat we deze keer wederom niet zwanger waren. Inwendig huilde ik en het liefst was ik die ene keer de kerk uitgelopen. Maar ik raapte mijzelf weer bij elkaar om er toch een fijne Kerst van te maken.

Na 4 jaar het medische circuit doorlopen te hebben, besloten we om een kindje te gaan adopteren. Echt geen besluit dat je zomaar van de een op de andere dag neem. En we wisten dat die weg ook lang was om te gaan. Het werd een weg die echt niet ging zonder slag of stoot maar kijk waar we nu staan. Over 19 dagen is het alweer drie jaar geleden dat we onze kanjer in onze armen mochten sluiten en dat hij zijn leven aan ons toevertrouwde. Wat een geschenk.

 

En zoals ik al zei, had ik dit allemaal eerder geweten dan zeg ik nu dat ik nooit begonnen was met het hele medische circuit. Maar ook ik weet uit eigen ervaring dat als je met je neus ervoor staat je niks liever wil dan die dikke buik, die kriebels in je buik als je kindje beweegt, etc. etc. En ook ik weet dat je dan alles ervoor over heb om daar te komen. En ook ik weet dat kinderen krijgen niet iets vanzelfsprekend is, zoals het voor vele wel lijkt. En ook ik weet als geen ander wat het is om dag in dag uit hormonen te slikken/te spuiten. Het effect daarvan te ervaren in je lijf, in je reactie in wie je bent. Soms het idee te hebben dat je in een bubbel leeft die keer op keer uit een spat als je teleurgesteld wordt. Elke maand denken dat je borsten pijn doen, dat je over tijd bent, zal ik zwanger zijn, etc. maar keer op keer geconfronteerd worden met het feit dat het niet zo is. Elke maand weer een plekje hieraan proberen te geven terwijl het leven om je heen door gaat. Vrienden, collega’s, familie, mensen op straat worden zwanger (je ziet ze ook opeens overal!) en jij……. Blijft zitten met het raadsel waarom het niet lukt, het verdriet en de pijn. En keer op keer ga je de strijd aan en pep je jezelf op om dat ene doel te bereiken; moeder worden!

 

 

 

 

 

 

 

De weken vliegen om

De laatste keer dat ik schreef ging het over onze vakantie en nu kunnen we al weer aftellen naar de herfstvakantie of ben ik dan te optimistisch? Nee hoor nog maar zo’n 5 weken en dan is het zover. De eerste drie weken in de zomervakantie hebben we het heerlijk gehad als gezin. De andere drie weken waren de kids onder de pannen bij de opa’s en oma’s. Wat is het toch heerlijk als de kids op deze manier hun vakantie kunnen en mogen doorbrengen. Heel waardevol. De kinderen hebben dan ook nog de laatste drie weken van de zomervakantie het fantastisch gehad. De nodige activiteiten werden ondernomen. Denk hierbij aan strand, Sail, met de trein weg, naar Militair Museum in Soest, varen op de boot, vissen, etc. etc. De weekenden maakten we xtra lang door donderdagavond al richting Stroe te vertrekken. Heerlijk nog even genieten met z’n vieren in ons tweede huisje. Ook deze weekenden werden de kinderen goed vermaakt met voornamelijk vissen bij Tom’s Creeck. Geweldige visvijvers waar je altijd 100% beet heb. Nou beet hadden de mannen. Kijk zelf maar!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

24 augustus was voor Luan de eerste schooldag! Het was wel heel spannend en zondagavond kwamen daardoor ook de nodige tranen vrij en duurde het lang voordat hij uiteindelijk sliep. De volgende dag was het ook nog wat spannend en was het maar wat fijn dat ik met hem mee kon om hem naar school te brengen. Eenmaal in de klas ging hij trots op zijn stoel zitten en om 15.15 uur kwam hij enthousiast uit school. Conclusie het was leuk geweest! Vorige week zijn we ook op schoolreisje geweest naar Blijdorp. Een zeer gezellige en geslaagde dag waarin we hebben mogen genieten van alle dieren en de gezelligheid.

 

 

 

 

Timo mocht die dag daarna naar school en ook bij hem was de spanning merkbaar. Gelukkig ging hij met andere jongens uit groep 8 en was het de eerste dagen nog introductie. Donderdag was zijn echte eerste schooldag en na een avondje kaften samen ging hij die ochtend vrolijk de deur uit. Wat was ik trots op onze kanjer! Qua weersomstandigheden kreeg hij gelijk al de vuurdoop en is tot nu toe al 2x tot aan zijn onderbroek nat geregend. Gelukkig pas in de middag richting huis. En ja kleine jongens worden groot! Vorige week apte hij mij een foto met zijn lunch. “Zelf gekocht bij de lidl. Slecht 0.85 eurocent mama!” Een glimlach kwam om mijn mond. Groot en zelfstandig! Hij had zich zelf lekker verwend met een appelflap en maïsbroodje. Gelijk heeft hij.

 

Voor Luan zijn eerste gesprek op school achter de rug met de juffen, de nieuwe ib’er (intern begeleider), nieuwe ambulant begeleider en ergo van de AED. Het was een goed gesprek en hebben alles maar weer eens goed doorgesproken over de achtergrond van Luan, zijn spierziekte en de gevolgen hiervan voor hem gedurende een dag onderwijs op school. Goed om hier weer eens uitgebreid bij stil te staan en goeie afspraken met elkaar hierover te maken. Komende week gaat de aanvraag voor de Ipad de deur uit ter ondersteuning in de klas.

De weekenden genieten we nog heerlijk van ons tweede huisje. Altijd weer heerlijk thuiskomen elke vrijdagavond! Tot nu toe zit het weer ook lekker mee en is er altijd minimaal 1 dag waar we lekker buiten kunnen genieten en een heerlijke wandeling kunnen maken. De natuur is nu super mooi. De herfst zie je langzamerhand te voorschijn komen en niks fijner om heerlijk te genieten van de mooie natuur met elkaar als gezin. Heerlijk dat we dat in ieder geval nog een x aantal weekenden kunnen doen!

 

 

Vive la France

Het is 22.22 uur en Luan slaapt al ruim 2 uur. Bij de Fransen is het nog volop leven. Als Luan naar bed gaat, gaan de Fransen pas eten. En zelfs nu nog lopen de kinderen rond, wordt er nagetafeld met het nodige Franse gebabbel en zo op zijn tijd staat de muziek op een volume waar we niet blij van worden. Gelukkig heeft Lo er na een aantal dagen wat van gezegd en lijkt het erop dat ze er rekening mee houden en gaat het volume omhoog bij hun favoriete liedje. Over de smaak daarvan zullen we het maar niet hebben. Hun eigen volume gaat echter gewoon door en de kinderen doen daar vrolijk aan mee. En dan hebben we het nog maar niet over de fiets van een van de kinderen die heerlijk piepend remt. En echt niet zo'n klein beetje! Ik zou me echt schamen en zorgen dat die piep heel snel verholpen zou worden. Maar nee hoor na een week klont het vrolijke gepiep nog steeds. Ik zal maar niet schrijven wat Lo zijn idee was met deze fiets!

 

Verder zijn het lieve Fransen hoor! Ze zijn echt vriendelijk, boden zelfs een steak aan voor Spyro, die we trouwens vriendelijk afsloegen. Maar het zijn en blijven Fransen. Opvallend is wel dat de kinderen over het algemeen niet mekken of zeuren. Natuurlijk wordt er wel geruzied en gehuild maar niet meer dan normaal. In de ochtend is het even genieten van de serene rust, maar al snel is er leven in de brouwerij en breekt het vrolijke Franse gekwebbel los. Het zijn wel goeie Franse lessen want ik kan het niet laten om te volgen wat ze zeggen. En zo op zijn tijd baal ik want dan kletsen ze zo snel dat ik het niet meer begrijp! Ja, ik ben een echte Hollander of is dat een excuusje?! Ach om mijn Franse taal bij te houden, kan het geen kwaad om mee te luisteren. 

 

De rust keert weder op de momenten dat ze afwezig zijn om te zwemmen in de rivier of het zwembad of gewoon lekker aan het spelen zijn bij de tent. 

Ach ja het zijn en blijven Fransen die het leven uitbundig vieren! Meerdere keren tafelen met elkaar en niet zo als wij Hollanders het eten vaak snel naar binnen werken! We kunnen nog best wat van ze leren. Zij maken ze kennelijk niet druk over het feit of hun kinderen wel genoeg uren slapen! Of zullen ze er wel op tijd in gaan als de kinderen naar school toe gaan? Het lange tafelen blijft echter wel iets wat die Fransen altijd doen. Evenals het meerdere keren een warme maaltijd nuttigen. O ja en vooral met veel brood en wijn en als ze wat jonger zijn bier!

 

En zo houden de Fransen er nog een x aantal gewoontes op na. Winkels die tussen de middag 1,5 uur dicht gaan, we kennen allemaal wel 'met de Franse slag', ook bij een Franse markt moet je op tijd zijn en als je enkele woorden in het Frans zegt gaan ze er al vanuit dat je vloeiend Frans spreekt. Ze kletsen dan razendsnel terug alsof je de taal vloeiend spreekt. Als je in Frankrijk ooit geweest bent, kun je er vast zelf nog wel wat bedenken. 

Maar toch hou ik van dit land en hebben mijn ouders mij daarmee goed besmet! Ik zou er wel veel langer kunnen vertoeven dan die drie weken per jaar in de zomer. En ja pa ik hoor je het al zeggen "jouw tijd komt" als ik met jaloezie jullie avonturen lees zo'n 12 weken per jaar in het mooie Frankrijk. Al hebben jullie nu wel Spanje ontdekt!

 

Kortom de komende jaren zullen we nog vaak als gezin vertoeven met onze prachtige tent aan de mooie visrijke wateren in Frankrijk. En geniet ik elke minuut van de dag van mijn pracht gezin in dit mooie land met soms zijn o zo gekke gewoontes maar o zo lekkere eten, drinken, prachtoge natuur en mooie luchten. Wat zal ik het weer gaan missen. Vandaag is de laatste dag aangebroken. Prima weer, op de spetters van de regen na, om on te pakken. We kunnen terug kijken op een fantastische drie weken waarin we op en top genoten hebben van en met elkaar! 

"Het was een mooie en leuke vakantie"; aldus Luan vanochtend. Geweldog toch!

Ps foto's volgen later

 

 

Afscheid en vakantie

 

De laatste week voor de vakantie stond in het teken van het nemen van afscheid. Afscheid van groep 8, van de basisschool, van medeleerlingen, afscheid van een bijzondere tijd! Maandagavond mochten opa's  en oma's genieten van Timo's musical! En genoten hebben ze. Wat waren ze trots op onze kanjer! Dinsdagavond was het onze avond en wat hebben we genoten! Het was een avond met een lach en een traan. De emoties waren sowieso heftig deze week bij mij.  Soms leek het wel een achtbaan waar ik in zat waarbij lachen en huilen zich in een rap tempo afwisselde van elkaar.  Maar wat was ik super trots op onze kanjer. Hij speelde een opa en wat deed hij dat goed. Hij bleef van het begin tot het eind in zijn rol! 

 

Na de musical, las de directeur een prachtig gedicht voor en daarna mochten alle leerlingen een voor een bij de meester en juf komen. Een van beide sprak dan de leerling toe en daarna kregen ze een mooi boek "bagage"!  genaamd. Het was een mooie avond!

 

De woensdag mocht Timo uitslapen en daarna was het traditie getrouw snoep uitdelen. Om 10 voor 12 stonden we klaar op het plein om groep 8 toe te zingen. Daarna mochten ze rondjes door de school rennen en was het echt klaar! De basisschool zat er op voor Timo! Kleine kinderen worden groot. 

 

Donderdag hadden we nog een Eindfeest en natuurlijk ging onze grote vent gewoon gezellig mee. Vrijdagochtend heeft hij nog geholpen met het opruimen van de laatste spullen van het Eindfeest  en om iets voor twaalven luidde we de zomervakantie in met "Blij als een bij!"

 

Een heerlijke zomervakantie lag voor ons met eerst nog drie weken Frankrijk in Lacave: een camping aan de Dordogne! 

 

Eenmaal thuis was dat dan ook het eerste doel wat we voor ogen hadden; inpakken voor de vakantie! En terwijl ik dit schrijf, kwaken de kikkers op de achtergrond, laten de krekels van zich horen, staan de sterren aan de hemel en kabbelt de rivier rustig voort. 

 

Zaterdagochtend in de vroegte om half 3 zijn we gaan rijden. De kinderen en ehm ikzelf ook vielen al snel in slaap terwijl manlief na een korte nacht in no time ons door Nederland, door België naar Frankrijk bracht. Om half zes reden we de laatste grens over. Een half uur kater hielden we een stop en zorgen we door naar de plaats van bestemming met diverse tussenstops. Helaas was het druk, op de wegen en kwamen om 16.40 uur pas aan op de camping. Later dan gepland. 

Maar gelukkig zorgde Luan voor de nodige humor in de auto:

 

"We zijn al voorbij Stroe toch?" 

"Het is wel veel langer dan Stroe!"

 

De "zijn we er bijna!" Om de vijf minuten bleef gelukkig lang weg. Pas toen we bijna op de plek,van bestemming waren, liet hij deze van zich horen. Spyro heeft de autorit perfect doorstaan. En ook tijdens het opzetten van de tent, hield hij zich keurig stil. 

 

Man man we hadden de tent opzetten nog geoefend in Stroe maar daar ging het toch echt wat vlotter dan hier! Nou ja we moesten ook,even kijken waar we de tent op ons plekje neer gingen zetten. Uiteindelijk is dit scheef geworden en dat is een prachtige keuze geweest. We kijken mooi uit op de rivier. De tent van de jongens kon er helaas niet staan maar in onze tent is plek zat en had ook wel zo,p zijn voordelen volgens Timo.  Zoals met onweer en regen dan hoefde papa daar tenminste niet doorheen om hun op ge halen!

 

Toen de tent eenmaal stond, kon het inrichten beginnen en gelukkig was Timo mijn grote hulp. Luan hielp papa met de haringen en zo konden we nog redelijk op tijd wat gaan eten. Daarna douche en al snel gingen we die avond het bedje in. 

 

De dagen die daarop volgde, bestonden uit uitslapen (tot ongeveer 9 a 9.30 uur), ontbijten, vissen, haken, zwemmen in de rivier, zwemmen in het zwembad, vissen in de rivier, dobberen in de rivier, tussendoor drinken en eten, en weer zwemmen, vissen, etc. Etc.  O ja en soms ook nog boodschappen! Kortom het weer is hier echt super! Elke dag super heet, blauwe luchten, kortom we genieten met een grote G! Deze vakantie mag van mij jaren duren. Wat een quality time met elkaar! Ik zet de tijd even stil...............

“He mam jij hebt ook een baardje net zoals papa. Heeft Timo die ook en ik?!’’

Herken je dit? Je besluit om even naar het dorp te gaan naar wat winkels. Luan gaat mee maar inventariseert eerst welke winkels we allemaal wel niet zullen gaan bezoeken. Vroeger benoemde ik dit naar hem maar als ik dan een winkel xtra deed dan kreeg ik dit luid en duidelijk te horen dat ik dat niet gezegd had. Tegenwoordig zeg ik 1000!! En hij weet nu dat het geen zin meer heeft om dan verder te vragen. Keurig laat ik hem thuis plassen neem wat te drinken en lekker mee en we gaan op pad. Luan heeft ondertussen praatjes voor 10 dus dat winkelen komt wel goed.

En ja hoor we komen aan en we hebben nog geen twee winkels gehad en er klinkt een “mama?” En aan zijn stem te horen weet ik al hoe laat het is. “Jaaaa?” zeg ik. “Ik moet plassen!” Verbaasd kijk ik hem aan en vraag hem hoe dit nu kan. “Je hebt thuis toch geplast?” En dan komt de aap uit de mouw. “Nee dat lukte niet mama. Maar nu moet ik ECHT!” Zucht even twijfel ik of we door gaan met winkelen en hij het maar moet ophouden maar besluit toch maar terug te lopen naar de Hema. Ja terug, deze winkel hadden we namelijk als eerste gehad! In de Hema ga ik op zoek naar klein geld want tegenwoordig moet je er betalen. Voorheen ook wel maar dan stond er weleens een wc open en konden we dus er zo in. Na geld gewisseld te hebben bij de kassa wurmen we ons door het poortje. Je kent het wel zo’n poortje waar je eigenlijk zelf met tas net tussen past, maar ja ik pas er voor om voor twee personen te betalen. Dus we wurmen er ons letterlijk door. O ja en er onderdoor kruipen is ook geen optie!

Met klotsende oksels open ik de eerste w.c. en duw hem snel weer dicht nadat ik er een blik in geworpen heb. Dat schoonmaakschema aan de muur klopt in ieder geval niet kan ik je vertellen. Wat elk uur een krul voor controle w.c’s!. Ik weet niet wat ze dan controleren maar schoon is het in ieder geval niet!

De tweede w.c. is niet veel beter en de derde kan ermee door. Ondertussen roept Luan dat hij echt heeeeeel nodig moet! Grrrrr de klotsende oksels worden er niet minder om.

 Ik besluti dan ook maar de derde wc te nemen. Na duidelijke instructies nergens aan te komen, mama alles te laten doen, kunnen we eindelijk gaan plassen. Natuurlijk plast Luan te hard en te snel en je raad het al de hele bril zit eronder. Vervolgens roept hij dat hij klaar is maar loost toch nog wat druppels als ik net zijn broek omhoog doet. Gelukkig heb ik altijd babydoekjes bij mij, maar als ik in mijn tas duik ontdek ik dat ik ze juist deze keer niet heb. Zucht. Ik maak de bril schoon en poets het een en ander op zijn broek en been weg met een handdoekpapiertje. Broek omhoog en handen wassen. Uiteindelijk besluit ik dan vervolgens ook zelf maar meteen te plassen. Al hangend boven de wc, nog een keer zeggend tegen Luan dat hij echt nergens aan moet komen, gaat hij door zijn knieën en kijkt tussen mijn benen en roept dan “mama! Jij hebt ook een baardje tussen je benen net zoals papa!!! Heeft Timo dat ook en ik?!”

 

.

Nog maar twee weken

En dan is het opeens zo ver na een feest op mama's werk en kamp zijn er nog maar 2 weken en dan gaan we heerlijk op vakantie. Het schooljaar zit er dan op en beide jongens gaan grote stappen nemen. Luan zal naar groep 3 gaan en wat heeft hij daar zin in. Er gaat geen dag voorbij of hij heeft het er wel over. Timo zal volgende week afscheid gaan nemen van de basisschool. Na 8 jaar zit het er toch echt op voor hem! Twee dagen vol met musical en dan woensdag echt de laatste dag! Hij heeft er minder moeite mee dan ik! En zo terug kijkend wat is het jaar weer snel gegaan; het is echt omgevlogen. Opeens staat daar de zomervakantie weer voor de deur en zingen we vrijdag over een week op het schoolplein “Blij als een bij in de Zomerlucht”

 

Deze laatste twee weken zijn altijd bomvol met afspraken, schoolgesprekken, evaluaties, afscheidscadeautjes, zaken afronden op het werk, voorbereiden voor de vakantie, etc. etc.

Elk jaar roep ik “volgend jaar doe ik het anders” maar elk jaar lukt het mij toch op de een of andere manier niet. Dit jaar probeer ik mij er maar bij neer te leggen dat het helaas weer niet gelukt is en zo mijn stress level wat te verlagen. Moet ook wel want stressen met deze temperaturen is niet goed voor de mens. En ach volgens mij kan ik dit jaar ook wel accepteren dat die laatste weken stress er nu eenmaal gewoon bij hoort.

 

Gisteren samen met Timo zijn cadeautje gekocht voor zijn rapport; een mobile telefoon! Helemaal happy was en is hij er mee. Natuurlijk  moest hij mee naar school om telefoonnummers in de grote pauze uit te wisselen. Heerlijk om te zien!

 

Timo met zijn nieuwe telefoon!



Proefielfoto whats'app

 

Zoals ik al schreef roept Luan elke dag dat hij na de grote vakantie naar groep 3 gaat! Wat een zin heeft hij hierin en wat hem betreft kan het niet snel genoeg zover zijn. Vandaag vertelde hij zelfs dat hij geen werkjes meer hoeft te doen en alleen maar hoeft te spelen want ik ga naar groep 3! Heerlijk om hem zo blij te zien! Ook hoe hij uitkijkt naar de zomervakantie in Frankrijk; lekker vissen, spelen en zwemmen!

Lekker zwemmen en pret maken

Een ook wij kijken natuurlijk uit naar de zomervakantie. Heerlijk drie weken de telefoon uit, samen met het gezin in een mooi land doorbrengen op een leuke camping met een plekje aan de rivier. Ik kan er al van dromen; de mannen aan het vissen en ik heerlijk genieten van mijn mannen al hakend, zonnend of lezend voor onze mooie nieuwe tent! Maar ja voor het zover is gaan we er nog even tegen aan, thuis en op het werk. Aankomend weekend nog even lekker naar Stroe om te genieten van het heerlijk weer en de spullen alvast inpakken voor de vakantie die mee moeten. Kortom nog genoeg geniet momenten voor de boeg voor dat het grote genieten gaat gebeuren.

Nog wat foto's van afgelopen weekend:

 

Op zoek naar wat lekkers!

Knuffelmomentje!

Schilderen bij de Bijzondere Bakkers!