Afscheid en vakantie

 

De laatste week voor de vakantie stond in het teken van het nemen van afscheid. Afscheid van groep 8, van de basisschool, van medeleerlingen, afscheid van een bijzondere tijd! Maandagavond mochten opa's  en oma's genieten van Timo's musical! En genoten hebben ze. Wat waren ze trots op onze kanjer! Dinsdagavond was het onze avond en wat hebben we genoten! Het was een avond met een lach en een traan. De emoties waren sowieso heftig deze week bij mij.  Soms leek het wel een achtbaan waar ik in zat waarbij lachen en huilen zich in een rap tempo afwisselde van elkaar.  Maar wat was ik super trots op onze kanjer. Hij speelde een opa en wat deed hij dat goed. Hij bleef van het begin tot het eind in zijn rol! 

 

Na de musical, las de directeur een prachtig gedicht voor en daarna mochten alle leerlingen een voor een bij de meester en juf komen. Een van beide sprak dan de leerling toe en daarna kregen ze een mooi boek "bagage"!  genaamd. Het was een mooie avond!

 

De woensdag mocht Timo uitslapen en daarna was het traditie getrouw snoep uitdelen. Om 10 voor 12 stonden we klaar op het plein om groep 8 toe te zingen. Daarna mochten ze rondjes door de school rennen en was het echt klaar! De basisschool zat er op voor Timo! Kleine kinderen worden groot. 

 

Donderdag hadden we nog een Eindfeest en natuurlijk ging onze grote vent gewoon gezellig mee. Vrijdagochtend heeft hij nog geholpen met het opruimen van de laatste spullen van het Eindfeest  en om iets voor twaalven luidde we de zomervakantie in met "Blij als een bij!"

 

Een heerlijke zomervakantie lag voor ons met eerst nog drie weken Frankrijk in Lacave: een camping aan de Dordogne! 

 

Eenmaal thuis was dat dan ook het eerste doel wat we voor ogen hadden; inpakken voor de vakantie! En terwijl ik dit schrijf, kwaken de kikkers op de achtergrond, laten de krekels van zich horen, staan de sterren aan de hemel en kabbelt de rivier rustig voort. 

 

Zaterdagochtend in de vroegte om half 3 zijn we gaan rijden. De kinderen en ehm ikzelf ook vielen al snel in slaap terwijl manlief na een korte nacht in no time ons door Nederland, door België naar Frankrijk bracht. Om half zes reden we de laatste grens over. Een half uur kater hielden we een stop en zorgen we door naar de plaats van bestemming met diverse tussenstops. Helaas was het druk, op de wegen en kwamen om 16.40 uur pas aan op de camping. Later dan gepland. 

Maar gelukkig zorgde Luan voor de nodige humor in de auto:

 

"We zijn al voorbij Stroe toch?" 

"Het is wel veel langer dan Stroe!"

 

De "zijn we er bijna!" Om de vijf minuten bleef gelukkig lang weg. Pas toen we bijna op de plek,van bestemming waren, liet hij deze van zich horen. Spyro heeft de autorit perfect doorstaan. En ook tijdens het opzetten van de tent, hield hij zich keurig stil. 

 

Man man we hadden de tent opzetten nog geoefend in Stroe maar daar ging het toch echt wat vlotter dan hier! Nou ja we moesten ook,even kijken waar we de tent op ons plekje neer gingen zetten. Uiteindelijk is dit scheef geworden en dat is een prachtige keuze geweest. We kijken mooi uit op de rivier. De tent van de jongens kon er helaas niet staan maar in onze tent is plek zat en had ook wel zo,p zijn voordelen volgens Timo.  Zoals met onweer en regen dan hoefde papa daar tenminste niet doorheen om hun op ge halen!

 

Toen de tent eenmaal stond, kon het inrichten beginnen en gelukkig was Timo mijn grote hulp. Luan hielp papa met de haringen en zo konden we nog redelijk op tijd wat gaan eten. Daarna douche en al snel gingen we die avond het bedje in. 

 

De dagen die daarop volgde, bestonden uit uitslapen (tot ongeveer 9 a 9.30 uur), ontbijten, vissen, haken, zwemmen in de rivier, zwemmen in het zwembad, vissen in de rivier, dobberen in de rivier, tussendoor drinken en eten, en weer zwemmen, vissen, etc. Etc.  O ja en soms ook nog boodschappen! Kortom het weer is hier echt super! Elke dag super heet, blauwe luchten, kortom we genieten met een grote G! Deze vakantie mag van mij jaren duren. Wat een quality time met elkaar! Ik zet de tijd even stil...............

“He mam jij hebt ook een baardje net zoals papa. Heeft Timo die ook en ik?!’’

Herken je dit? Je besluit om even naar het dorp te gaan naar wat winkels. Luan gaat mee maar inventariseert eerst welke winkels we allemaal wel niet zullen gaan bezoeken. Vroeger benoemde ik dit naar hem maar als ik dan een winkel xtra deed dan kreeg ik dit luid en duidelijk te horen dat ik dat niet gezegd had. Tegenwoordig zeg ik 1000!! En hij weet nu dat het geen zin meer heeft om dan verder te vragen. Keurig laat ik hem thuis plassen neem wat te drinken en lekker mee en we gaan op pad. Luan heeft ondertussen praatjes voor 10 dus dat winkelen komt wel goed.

En ja hoor we komen aan en we hebben nog geen twee winkels gehad en er klinkt een “mama?” En aan zijn stem te horen weet ik al hoe laat het is. “Jaaaa?” zeg ik. “Ik moet plassen!” Verbaasd kijk ik hem aan en vraag hem hoe dit nu kan. “Je hebt thuis toch geplast?” En dan komt de aap uit de mouw. “Nee dat lukte niet mama. Maar nu moet ik ECHT!” Zucht even twijfel ik of we door gaan met winkelen en hij het maar moet ophouden maar besluit toch maar terug te lopen naar de Hema. Ja terug, deze winkel hadden we namelijk als eerste gehad! In de Hema ga ik op zoek naar klein geld want tegenwoordig moet je er betalen. Voorheen ook wel maar dan stond er weleens een wc open en konden we dus er zo in. Na geld gewisseld te hebben bij de kassa wurmen we ons door het poortje. Je kent het wel zo’n poortje waar je eigenlijk zelf met tas net tussen past, maar ja ik pas er voor om voor twee personen te betalen. Dus we wurmen er ons letterlijk door. O ja en er onderdoor kruipen is ook geen optie!

Met klotsende oksels open ik de eerste w.c. en duw hem snel weer dicht nadat ik er een blik in geworpen heb. Dat schoonmaakschema aan de muur klopt in ieder geval niet kan ik je vertellen. Wat elk uur een krul voor controle w.c’s!. Ik weet niet wat ze dan controleren maar schoon is het in ieder geval niet!

De tweede w.c. is niet veel beter en de derde kan ermee door. Ondertussen roept Luan dat hij echt heeeeeel nodig moet! Grrrrr de klotsende oksels worden er niet minder om.

 Ik besluti dan ook maar de derde wc te nemen. Na duidelijke instructies nergens aan te komen, mama alles te laten doen, kunnen we eindelijk gaan plassen. Natuurlijk plast Luan te hard en te snel en je raad het al de hele bril zit eronder. Vervolgens roept hij dat hij klaar is maar loost toch nog wat druppels als ik net zijn broek omhoog doet. Gelukkig heb ik altijd babydoekjes bij mij, maar als ik in mijn tas duik ontdek ik dat ik ze juist deze keer niet heb. Zucht. Ik maak de bril schoon en poets het een en ander op zijn broek en been weg met een handdoekpapiertje. Broek omhoog en handen wassen. Uiteindelijk besluit ik dan vervolgens ook zelf maar meteen te plassen. Al hangend boven de wc, nog een keer zeggend tegen Luan dat hij echt nergens aan moet komen, gaat hij door zijn knieën en kijkt tussen mijn benen en roept dan “mama! Jij hebt ook een baardje tussen je benen net zoals papa!!! Heeft Timo dat ook en ik?!”

 

.

Nog maar twee weken

En dan is het opeens zo ver na een feest op mama's werk en kamp zijn er nog maar 2 weken en dan gaan we heerlijk op vakantie. Het schooljaar zit er dan op en beide jongens gaan grote stappen nemen. Luan zal naar groep 3 gaan en wat heeft hij daar zin in. Er gaat geen dag voorbij of hij heeft het er wel over. Timo zal volgende week afscheid gaan nemen van de basisschool. Na 8 jaar zit het er toch echt op voor hem! Twee dagen vol met musical en dan woensdag echt de laatste dag! Hij heeft er minder moeite mee dan ik! En zo terug kijkend wat is het jaar weer snel gegaan; het is echt omgevlogen. Opeens staat daar de zomervakantie weer voor de deur en zingen we vrijdag over een week op het schoolplein “Blij als een bij in de Zomerlucht”

 

Deze laatste twee weken zijn altijd bomvol met afspraken, schoolgesprekken, evaluaties, afscheidscadeautjes, zaken afronden op het werk, voorbereiden voor de vakantie, etc. etc.

Elk jaar roep ik “volgend jaar doe ik het anders” maar elk jaar lukt het mij toch op de een of andere manier niet. Dit jaar probeer ik mij er maar bij neer te leggen dat het helaas weer niet gelukt is en zo mijn stress level wat te verlagen. Moet ook wel want stressen met deze temperaturen is niet goed voor de mens. En ach volgens mij kan ik dit jaar ook wel accepteren dat die laatste weken stress er nu eenmaal gewoon bij hoort.

 

Gisteren samen met Timo zijn cadeautje gekocht voor zijn rapport; een mobile telefoon! Helemaal happy was en is hij er mee. Natuurlijk  moest hij mee naar school om telefoonnummers in de grote pauze uit te wisselen. Heerlijk om te zien!

 

Timo met zijn nieuwe telefoon!



Proefielfoto whats'app

 

Zoals ik al schreef roept Luan elke dag dat hij na de grote vakantie naar groep 3 gaat! Wat een zin heeft hij hierin en wat hem betreft kan het niet snel genoeg zover zijn. Vandaag vertelde hij zelfs dat hij geen werkjes meer hoeft te doen en alleen maar hoeft te spelen want ik ga naar groep 3! Heerlijk om hem zo blij te zien! Ook hoe hij uitkijkt naar de zomervakantie in Frankrijk; lekker vissen, spelen en zwemmen!

Lekker zwemmen en pret maken

Een ook wij kijken natuurlijk uit naar de zomervakantie. Heerlijk drie weken de telefoon uit, samen met het gezin in een mooi land doorbrengen op een leuke camping met een plekje aan de rivier. Ik kan er al van dromen; de mannen aan het vissen en ik heerlijk genieten van mijn mannen al hakend, zonnend of lezend voor onze mooie nieuwe tent! Maar ja voor het zover is gaan we er nog even tegen aan, thuis en op het werk. Aankomend weekend nog even lekker naar Stroe om te genieten van het heerlijk weer en de spullen alvast inpakken voor de vakantie die mee moeten. Kortom nog genoeg geniet momenten voor de boeg voor dat het grote genieten gaat gebeuren.

Nog wat foto's van afgelopen weekend:

 

Op zoek naar wat lekkers!

Knuffelmomentje!

Schilderen bij de Bijzondere Bakkers!

 

 

En weer een week om

Het aftellen naar de zomervakantie is nu toch echt begonnen. We kunnen nu overzichtelijk vertellen richting Luan hoe de komende weken eruit zien zodat hij het begrijpt. Heerlijk vooruitzicht maar o wat gaat er nog veel gebeuren deze 4 weken. Het hoogte punt is natuurlijk het afscheid van de basisschool voor Timo. Snik als ik eraan denk, maar ook weer genieten! Komende week heeft hij zijn introductiemiddag. Spannend maar ook heel leuk. Ben erg benieuwd hoe hij het gaat vinden. Weer een stapje verder in het loslaten. Timo kijkt er ook wel naar uit om lekker praktisch bezig te zijn maar ook zeker naar zijn cadeau; een eigen mobile telefoon! Ooit hebben we gezegd als je klaar bent met de basisschool dan krijg je een eigen mobile. Nou daar kijkt hij ook naar uit en hij heeft ook al een duidelijke voorkeur uitgesproken: iphone! Ja, ja hij heeft een dure smaak.

Luan werd deze week verrast door zijn nieuwe schooltafel. Wauw wat een mooie, grote en praktische tafel is dat en wat zal hij hier een hoop plezier van hebben. Zoals je op de foto kan zien, is hij zelf ook reuze trots erop.

 

Dinsdag heeft team Luan en Spyro weer hard geoefend met elkaar. Rits open trekken, jas uit, spullen oprapen en Luan wilde samen met Rob nog buiten lopen. Wat genieten we keer op keer van deze trainingen en wat hebben we veel geleerd van onze trainer Rob. Zijn geduld, humor en liefde voor hond en kind maakt dat we een perfect team vormen met onze kinderhulphond Spyro! Elke keer leren we meer en meer.

Elke ochtend op school helpt Spyro Luan met zijn jas en tas en wat een perfect team zijn ze dan! Genieten keer op keer!

Hard aan het werk samen!

 

Donderdag zijn we na het eten lekker richting strand gegaan. Gewoon omdat het kan en ik er zin in had. Ondanks dat ik vrijdagochtend thuis werk voelt de donderdagavond altijd aan als de start van mijn weekend. Ik had gewoon zin om even een korte wandeling te doen en een lekker ijsje te halen. Het weer was perfect hiervoor en zo togen we dan ook na het eten richting strand. Wat was het heerlijk en genieten! Even lekker met je blote voeten door het zand, de wind door je haren, vrolijke kinderen en een dansende hond en aan mijn zij mijn liefde van mijn leven. Wat wil je nog meer? Nou ja dat de tijd even stil zou staan om dat moment van geluk en liefde op te zuigen en door je aderen te voelen stromen. Heerlijk! Helaas staat de tijd niet stil maar heb ik het wel kunnen vast leggen. Die mooie bijzondere geluksmomenten.

Gewoon omdat het kan.......

 

Vrijdagochtend werden we bij de revalidatie arts verwacht ter voorbereiding op de teambespreking komende week. Er waren geen bijzonderheden naast de taal- en spraak. Wel willen we begin het komende schooljaar een iq test laten afnemen. Het is fijn dat we binnen het Revalidatiecentrum lopen en alle mogelijkheden onder 1 dak hebben. Na het bezoek had Luan last van zijn buik en lag bijna dubbel op de terugweg in de auto. Eenmaal thuis lekker op de bank geïnstalleerd en later op de wc. Ws. zat er toch iets dwars en hielp een groot bezoek aan de wc. De rest van de ochtend rustig aangedaan. Het visje tussen de middag ging er bijna helemaal in dus hopelijk blijft het hierbij. Eenmaal in de auto op weg naar de camping toch effe last van algeheel niet lekker voelen. Niet misselijk of zo maar nergens zin in hebben en het huilen stond hem nader dan het lachen. Na een half uurtje herstelde hij en had hij weer het hoogste woord.

Heerlijk puzzelen samen met zijn maatje!

Misschien voor vele moeders wel herkenbaar. Die laatste weken van school zijn altijd pittiger dan de andere weken. De kinderen worden vermoeiender en prikkelender. De lontjes zijn gewoon wat korter. Daarnaast zijn het pittige weken geweest voor Luan waar een hoop ziekenhuisbezoek de revue passeerde, de avond4daagse en niet te vergeten op school wordt er nog keihard gewerkt aan zijn letterherkenning. Best veel voor ons manneke allemaal en ja dat moet er een keer ergens uit.

En dat was zaterdag. Timo en papa maakte plannen om te gaan vissen zondag en Luan wilde graag maar mee. Maar dit was een Timo en papa dagje en dat moet er zijn. De teleurstelling kwam hard aan en werd uiteindelijk een boze bui. Een boze bui waarin verdriet, pijn en boosheid zich in een rap tempo elkaar afwisselde. De boze buien waren ruim 1.5 jaar weg maar zijn nu sinds een x aantal weken terug. En ik begrijp het ook allemaal wel. Op school, het revalidatiecentrum, thuis er gebeurt zoveel en er overkomt hem zoveel. Hij is zich steeds bewuster van zijn handjes en dat frustreert hem en geeft hem ook verdriet. Daarnaast is op dit moment op school het project ‘een reis om de wereld’ bezig waarbij in zijn klas nu het land China wordt ‘bezocht’. Samen met hem heb ik de spullen uitgezocht die hij mee wilde nemen hiervoor naar school en nu dus ook hangen bij de thema tafel. Maar wat doet het met hem? Meer dan wij zien, weten en denken?! Sinds dit weekend wil hij heel graag noodles eten in de ochtend, Shaun the sheep kijken en vraagt hij vaker om zijn knuffel die hij van ons gekregen heeft bij onze eerste ontmoeting in China. Het is een gespreksonderwerp maar wel tot op zekere hoogte en dat respecteren we.

Luans dag!

Zaterdag was dan ook een dag met een traan en een lach. Een lach omdat er ook veel lol werd gemaakt met zijn grote broer. Samen trot op de grasmachine, papa en mama helpen met het opzetten van de grote tent en tot slot lekker grillen op de plaat. Wat genoot hij weer hiervan.

 

Wauw wat zijn we hier toch blij mee!

 Tot slot van de avond werd er nog gestoeid met Spyro en wat een kanjer is dat. Echt een maatje waar je niks anders van ‘houden van’ kan doen!

Stoeien met Spyro

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Vandaag zijn de oudste twee mannen dus lekker aan het vissen en vermaken Luan en ik onszelf. Op de laptop, tv, ipad en met Spyro. Lekker een dagje luieren voordat de school/werkweek weer gaat starten. Heerlijk gewoon genieten!

De eerste vis aan zijn nieuwe hengel! Trots!

Avond4daagse: stress or no stress?!

Was het vorige week een drukke week vanwege ziekenhuis- en tandartsbezoek naast de 4 revalidatiebezoeken zo stond deze week in het teken van de welbekende Avond4daagse.

Elk jaar vul ik met plezier weer het briefje in voor de Avond4daagse. Timo had er helemaal geen zin maar oké omdat broertje lief mee liep en moeders het zo graag wilde, ging hij overstag. Elk jaar neem ik mij voor zodra de datum bekend is mijn agenda hierop aan te passen. Dus geen afspraken aan het eind van de dag inplannen, zorgen dat alle boodschappen in huis zijn en vooral zorgen voor geen stress. Het moet immers leuk zijn!? En of dit alles gelukt is........... 

Maandag 1 juni de eerste dag van de avond4daagse. Het verliep alles behalve soepel of leek dat maar zo?! Vroeg in de ochtend rook het hele huis al naar de spaghetti want manlief maakte de avondmaaltijd altijd alvast klaar zodat dit alleen nog maar opgewarmd moest worden.  Ik werd er misselijk van! Maar alles voor het goede doel. Nadat de kids naar school waren startte de werkdag die lekker vol zat en al snel was het de hoogste tijd om de race te beginnen. Snel kids van school halen en richting revalidatiecentrum rijden. Hier had Luan zwemmen. En wat deed hij goed zij best! Hij had de slag helemaal te pakken en ik kon niet ophouden met filmen en foto's maken. Ik glom en had een smile van oor tot oor. Om 10 voor 5 was hij klaar en ging de race weer verder. Vanaf kwart voor 6 konden we inschrijven en aangezien papa ook weer op tijd bij de brandweer moest zijn was het streven om dit te halen.

Dus snel afdrogen en omkleden en hup in de auto richting Noordwijk. Natuurlijk waren er vandaag allemaal ....... op de weg dus min bloeddruk liep al aardig omhoog. In de auto reeds instructies gegeven en eenmaal thuis hielden de mannen zich er keurig eraan. Ik warmde snel het eten op en vroeg mij ondertussen af wat ik de mannen ook alweer aan instructies gegeven had en ook vooral hoe! Ze waren namelijk wel erg meewerkend nu. Toen het eten klaar was, stapte papa binnen. Pff gelukkig hij had het gehaald. 

In stilte gegeten en daarna snel plassen en hup richting VV Noordwijk. Met klotsende oksels en mijn tong op mijn knieën komen we eraan en niet veel later vertrekken we voor de eerste 5 km. Ik denk dat het zo'n klein halfuurtje duurt voordat ik mij kao toe geven aan het feit dat dit best leuk en gezellig is. Want zeg nou zelf doordeweeks wandelen als gezin dat komt alleen in de vakanties voor! En het positieve effect van elke avond 5 km wandelen is dat ik slaap als een blok beton. Ook best fijn omdat weer eens te ervaren. Onderweg kletst Luan de oren van mijn hoofd wat maakt dat ik deze eerste avond het werk van die dag snel vergat. De vraag "zijn we er bijna, wanneer zijn we er en hoe lang nog mama!" blijft deze avond uit. Wel vroeg hij zich af wanneer er nou eens drinken kwam. Deze avond was wel een hele lange wandeling voor 5 km maar we hebben het gered en papa was keurig op tijd voor zijn oefenavond van de brandweer.

Na de finish weer snel richting huis en ook daar voor elke avond hetzelfde ritme: hup naar boven, kleren uit, plassen, douchen, tanden poetsen en naar bed. In een vloeiende beweging gaan alle handelingen en een uur na de finish zit ik met mijn oudste heerlijk (relaxed?) op de bank terwijl Luan al in dromenland ligt. Avond 1 zit er op. En wat heb ik een trek: weinig en snel gegeten en natuurlijk alles er al weer uit gelopen! Gelukkig heb we niks te snaaien in huis en hou ik het bij een glas melk en snoeptomaatjes. Moe maar voldaan val ik die avond als een blok in slaap. Heerlijk!

Ook dag 2 is er het nodige ren- en vliegwerk. De klotsende okslels zijn aanwezig en de stress zit al hoger dan gisteren. Tot rust komen tijdens het wandelen zit er deze keer niet in. Waarom...... daar kan ik niet op ingaan. Om me heen vrolijke geluiden en we zien weer een ander stukje Noordwijk. Het voordeel van zo'n Avond4daagse is dat je nog eens op plekken in je woonplaats komt waar je anders nooit komt. Het leukste vind ik toch het welbekende huisjes kijken! Deze avond is de wandeling relatief korter gezien de eerste avond en zo is papa ook nog op tijd voor zijn BHV oefenavond. De jongens thuis gaan in een vloeiende lijn door naar boven en een uurtje later dan normaal ligt Luan heerlijk te slapen. En zit ik weer met Timo op de bank. Druk aan het werk en Timo geniet samen met Binkkie!

 

 

Dag 3 verloopt als voorgaande dagen alleen merk je dat de kinderen allemaal wat moeier zijn. Er wordt meer gehuild en gezeurd om me heen tijdens de wandeling. Ja sorry echt zeuren! En je ziet dat de vermoeidheid toeslaat. Niet alleen bij de kinderen maar ook de papa's en mama's reageren geïrriteerder op hun kinderen. De lontjes zijn korter en de bij de inschrijving zie ik veel oververhitte gezichten. Wat was hier ook al weer leuk aan??!! Met Timo kan ik er samen wel om lachen maar op de vraag waarom we dit ook alweer deden krijg ik droog het antwoord "dat wilde jij toch mama!" Eh wat zal ik daarop nu zeggen......... Wat wordt hij toch groot en wijs! Van mijn lieve collega kreeg ik onderstaand toegestuurd. O ja dat is waarom ik het deed; de Avond4daagse!

 

 

 

Dag 4 heeft mijn grote kanjer mij geholpen met de inschrijving en uitdelen van de medailles. Ondanks dat het wederom een race vanuit het werk was, was het super om alle kids de laatste 5 km succes te wensen en ze binnen te halen schitterend om al die glunderende gezichtjes te zien zodra ze de medaille omgehangen kregen. En natuurlijk ook de glimlach van oor tot oor bij onze kleine bent. Wat was hij trots en wat heeft hij genoten van de wandeling samen met papa en Spyro. En ja mama was natuurlijk super trots!

o ja en alle stress was ze opeens vergeten......... Hoe zou dat nou toch komen?!

 

Eenmaal thuis besloten we al richting Stroe te gaan. De kids waren vrij van school en zo zouden we vrijdag de gehele dag hebben. Snel spullen gepakt, kinderen gedoucht en hup richting de camping. Het was heerlijk rustig op de weg en tegen half 12 kwamen we aan in Stroe. Luan had heerlijk geslapen en sliep lekker verder in zijn eigen bedje. Timo kroop er ook in en wij ruimde snel alles op. Nog even douchen en wij sloten de werkweek af met een lekker koel biertje. Moe maar voldaan stapte we het bedje in.

Vrijdag was het schitterend weer en we startte de dag langzaam op. Papa was al aan het werk en tegen de middag zijn we richting het hondenstrand Erkemederstrand in Zeewolde geweest. Wat was dat genieten!! Spyro en de kids kregen er maar niet genoeg van. Er werd veel gezwommen en gespetterd. Kortom genieten met de grote G! De dag sloten we af met het maandmenu van de Chinees!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaterdag was papa al vroeg de hort op: realistisch oefenen met de brandweer in Rotterdam. Wij startte de dag in relax stand en zijn daarna op de fiets maat de Spar gereden in Stroe. De nodige boodschappen gehaald en eenmaal thuis hebben de mannen lekker buiten gespeeld nadat Luan eerst 1,5 uur geslapen had. Wat was hij moe en deden zijn voetjes en benen zeer. Hij wilde niet maar met Roodkapje op de,achtergrond was hij al snel in dromenland. En toen ik hem wakker maakte, wilde hij nog door slapen.

Aan het eind van de dag was papa er weer en hebben we heerlijk gegeten van de grill plaat. De buikjes zaten weer goed vol.

 

Zondag ook lekker rustig aan gedaan. De mannen sliepen uit tot half 10 en na het ontbijt zijn we bij opa en oma in Nunspeet langs geweest. Gezellig effe een bakkie doen en papa kon opa zo helpen met het aansluiten van het tv kastje. Heerlijk buiten gezeten en Spyro genoot op en top! 

 

 

Eenmaal terug op de camping verder buiten gespeeld en mama nog even genoten in de zon met haar haakwerk.

 

Helaas komt aan alles een eind en ook aan deze fantastische dagen. Wat een cadeautje was dit met schitterend weer, een xtra dagje en als herinnering mooie foto's!! Op naar de week voor ons met wederom twee x tra bezoeken: 1 bij de neuroloog en 1 bij de revalidatie arts.

 

Wat een week

De week begon bij de EHBO en eindigde op vrijdag bij de tandarts. Donderdag bij de overblijf was de kleine man gevallen en had een tand door zijn lip gevallen. De volgende ochtend bleek echter dat er een stukje van zijn voortand miste en er een scherp randje aan zat. Ook gaf je aan dat je tand pijn deed. Van uitslapen kwam die ochtend dus niet veel en samen met jou en je maatje Spyro ben ik richting tandarts gereden. Daar constateerde ze dat er inderdaad een stukje miste van je tand. Eerst werd er nog een foto gemaakt om te kijken of er inwendig geen schade was. Hier was gelukkig geen sprake van en hoefde de tand alleen wat geslepen te worden. Tzt kijken we of er nog een stukje aangemaakt moet worden maar voor nu laten we het zo. Wat was je weer een stoere kerel en wat werkte je goed mee! Zoals altijd kreeg je een muntje en mocht je deze in het apparaat doen. Resultaat een mooie roze stuiterbal die zeker naar jouw zin was. Omdat het een half ochtendje school was, mocht je de rest van de dag thuis blijven. Bij opa en oma Slofstra hebben we nog een bakkie gedaan en daarna heb je lekker thuis voor de tv gehangen.

Het vallen staat deze week wel centraal. Het is namelijk niet bij deze twee keer gebleven. We weten dat het kan gebeuren maar toch doet het me elke keer pijn. Zeker ik nu ook zie, merk en voel dat je er zelf behoorlijk van baalt. Je huilt niet alleen omdat het pijn doet maar ook omdat je het niet leuk vindt dat je steeds valt. Je wilt dit liever niet en geeft dit ook aan. Ik ben maar wat blij dat hij zonder problemen bij het spelen zijn helm opzet. Gelukkig had hij deze donderdagmiddag ook op. Dit had hem anders een behoorlijke bult op zijn hoofd bezorgd en ws. ook wel een hersenschudding. Hopelijk blijft hij het niet erg vinden en wil hij hem nog lang op bij het buiten spelen.

Vrijdagmiddag bij de lunch is het altijd visjes tijd en ook deze keer had papa ze meegenomen. Je smult hier lekker van. Daarna was het inpaktijd en heb je super goed geholpen. Tussendoor nog wat gevoetbald en gespeeld met Spyro en al snel was het tijd om Timo op te halen uit Stroe voor een lang Pinksterweekend.

 En wat hebben we genoten het Pinksterweekend. Eenmaal op de camping gingen de mannen gelijk spelen op de trampoline. Onderweg hadden we al gegeten bij de grote M want papa en Timo gingen die avond nog naar de Trucks kijken bij de Mega Pull Stroe. Altijd weer genieten voor Timo. Luan en ik bleven thuis en op tijd ging jij je bedje in.

De volgende ochtend rond half was er weer leven in de brouwerij en werd mama verwelkomt door 4 kinderarmen en benen die naast haar in bed kropen. Het standaard ritueel in de ochtend op de camping. Heerlijk wakker worden zo!

Na het ontbijt zijn we boodschappen doen en daarna zijn Timo en papa alvast vertrokken voor een heleboel uren herrie bij de Mega Pull Stroe. Luan en ik zouden later op de middag volgen. Terwijl Luan lekker op de Ipad spelletjes ging doen, Spyro erbij kroop, heb ik mijn ogen even dicht gedaan en een klein tukje gedaan. Heerlijk. Rond de klok van vieren zijn wij ook die kant op gegaan. En heeft Luan op zijn manier genoten van het spektakel. Ik heb vooral genoten van de zon en Timo. Wat heeft hij genoten zeg!

gekke bekken trekken met mama

 

Tot slot een kleine suikerspin

Nadat alle lekkernijen binnen waren, ben ik rond 19 uur weer richting camping gegaan want anders zou Spyro wel heeeel lang alleen geweest zijn. Uiteraard blij was hij om mij weer te zien en effe lekker een eindje gelopen en gespeeld met de bal. De mannen volgden al snel. Ze waren het ook zat en dat begrijp ik ook wel.

Zondag was een heerlijke warme dag. Na het ontbijt zijn we naar Kootwijkerzand geweest en hier kon Spyro zich heerlijk uitleven. Ach niet alleen Spyro maar ook de kids hadden het prima naar hun zin en paps en mams genoten van de omgeving, de zon en de spelende kids en hond! Wat is het leven toch heerlijk en kon de tijd maar even stil staan op dit soort momenten! Eenmaal op de camping heeft een ieder lekker zijn eigen ding gedaan en dat bestond bij mij uit zonnen en haken! Wat een topcombi. Luan bouwde zijn eigen camping en Timo vermaakte zich wisselend buiten en binnen. Papa ruimde de schuur op en zorgde voor wat lekkers. In de avond hebben we lekker gebarbecued. Helaas was het geen zwoele avond dus geen kampvuur deze keer. Na het eten waarbij tussendoor ook nog de kalfjes melk en eten kregen, zijn we lekker gaan douchen met z’n allen. Daarna pyama’s aan en achter de laptop of ipad. Eenmaal in bed sliepen de mannen al vrij snel in ondanks de regen.

 

Tweede Pinksterdag hebben we lekker gewandeld bij de Nederrijn en bekeken of het een goeie vissersstek is. De mannen waren er tevreden over en ik zag mezelf met mooi weer ook wel daar zitten. Spyro had het er ook prima naar zijn zin dus dat gaat helemaal goed komen als het zover is.  De rest van de middag hebben we heerlijk doorgebracht op de camping. Helaas de laatste dag van onze lange weekend. Maar we mogen niet klagen want nog 3,5 dag werken en de jongens 4 dagen naar school en dan mogen we weer naar ons stekkie toe.

 

 

Start in het ziekenhuis

De ochtend verliep zeer soepen tot iets voor achten. Zelfs Luan pakte het goed op dat hij in plaats van in de ochtend nu in de avond gaat douchen (dit ivm het buiten spelen en hij erg zweet met zijn helm op. Regelmatig, zeker als de zon schijnt, komt hij met natte haartjes uit school). Met hulp kleedde hij zichzelf aan en was hij trots op wat hij zelf gedaan had. Ook beneden ging het ontbijt bij een ieder vlotjes naar binnen en ondanks dat we de wekker zelfs later gezet hadden, gingen we rond 5 voor 8 naar boven om tanden te poetsen. Iets te enthousiast ruimde jij nog iets op in je kamer en daar gleed je onderuit en viel je hard neer op de grond. Dit keer naast een zere heup en knie ook een zere rechter pols. En op de pols zag ik ook een bultje ontstaan. Snel een koude lap erop en onze kleine kanjer getroost. Met zalf ingesmeerd daarna en snel tanden gepoetst. Toen papa terug was hem ook alten kijken en we dachten hetzelfde. Toch maar even langs de dokter.

Snel schakelen en de huisarts gebeld voor een afspraak. Gelukkig konden we daar snel terecht en nadat we Timo naar school hadden gebracht en school gebeld hadden dat Luan later kwamen, togen we richting huisarts.

Daar mochten we gelijk door na de behandelkamer en kwam onze eigen huisarts polshoogte nemen. Ook zij vertrouwde het niet helemaal (is ook lastig te beoordelen omdat het zijn rechterhand is die een behoorlijke kromstand heeft) en stuurde ons door voor een foto. We mochten door naar het LUMC omdat Luan daar bekend is als patient. Ik nam de gewone ingang maar had me mogen melden bij de EHBO. Gelukkig liep de aardige info mevrouw met mij mee en kwamen we binnendoor er ook. Eerst melden bij de balie en dan kan het wachten beginnen. Gelukkig had ik mijn Ipad bij mij en vermaakte Luan zich daar prima op en kon ik op mijn telefoon mijn werkmailtjes doorlopen.

Na een klein half uurtje waren we aan de beurt voor foto’s. In eerste instantie zouden het drie foto’s worden maar het werden er steeds meer van verschillende kanten. Na de foto’s mochten we weer terug naar de wachtruimte om te wachten op de uitslag. En ja wachten werd het! Na ongeveer een half uur werden we weer geroepen en kregen we te horen dat degene die de foto’s beoordeeld had toch zijn baas nog even wilde laten kijken maar die zat nog even in een bespreking. We mochten weer terug naar de wachtkamer om, je raadt het al, te wachten.

Heel attent kwam hij op een gegeven moment nog even melden dat ze ons echt niet vergeten waren en dat ze baas er bijna zou zijn om de foto’s te beoordelen. Nadat zijn baas uiteindelijk de foto’s bestudeerd hadden, waren ze tot de conclusie gekomen dat er geen breuk was en er sprake was van een zware kneuzing. Advies; goed in de gaten houden dat de pijn niet erger wordt. Gelukkig maar en na ruim twee uur konden we het ziekenhuis verlaten.

Een andere start van de dag dan ik in mijn hoofd had vandaag en nadat ik Luan naar school gebracht had, begon mijn eigen marathon op mijn werk. Althans dat had ik kunnen doen; die marathon lopen maar met vele tips in mijn achterhoofd ben ik vrij relaxed de eerste dag doorgekomen. Mijn mailtjes had ik immers al gescreend en de rest van de dag stond vol met afspraken dus ik had ook weinig keuze.

Aan het eind van de dag heb ik de mannen weer van school gehaald en zijn we richting het revalidatiecentrum gereden voor de zwemles. Deze keer een aangepaste zwemles om zijn handje te ontzien. We hoopte dat het bewegen in het water je goed zou doen. Maar ja na net vraag ik het mij af. Na de zwemles, waar je trouwens een hoop lol in had, zijn we naar huis gereden en hebben we gekookt en gegeten. Daarna was het de hoogste tijd om snel te gaan slapen. Je viel in bed al vrij snel in slaap maar na een half uurtje hoorde ik je huilen. Intens verdrietig klonk het en eenmaal boven bij mij op schoot was het hartverscheurend huilen. Dikke intense halen. Uiteindelijk bracht je snikkend uit dat je zo verdrietig was en alles pijn deed en je niet kon slapen. Mijn hart brak en stilletjes huilde ik van binnen met je mee. Na ruim een uur was je wat rustiger en nestelde je lekker in je bedje samen met je knuffel konijn (hier vroeg jezelf om)  die we aan je gegeven hebben toen we je voor het eerst in onze armen mochten sluiten. Uiteindelijk ben je in een diepe slaap gevallen.