Wild kijken

Ja, ja het gaat steeds meer op uitslapen lijken wat de mannen doen. Daarna kletsen ze gezellig in bed nog wat of verplaatsen ze zich naar de woonkamer toe. De ochtendrituelen verlopen zoals elke ochtend heerlijk ontspannen; geen haast, geen stress. Gewoon heerlijk! Als de ochtendrituelen voorbij zijn gaat papa boodschappen doen en hebben wij lekker verder gerelaxed. De mannen gingen lekker douchen en daarna buiten spelen. Dit wisselde wederom de gehele dag zich af met binnen spelen. Papa ging ’s middags werken en mama ging lekker schaatsen kijken terwijl de mannen zich dus afwisselend binnen en buiten vermaakten. Net na de middag heb ik je ook nog op bed gelegd en heb je ruim 1.5 uur geslapen. Dit deed je goed en daarna kon je er weer volop tegen aan. Toen papa eenmaal thuis was, maakte hij van karton een mooie auto voor je. Helaas was hij niet compleet met banken, stoelen en stuur en dus vond je hem niet goed genoeg om mee te spelen. Ach ja je hebt ook niet een klein beetje eisen…….

 

We aten vroeg zodat we in de avond wild konden gaan kijken. Jij mocht voorin zitten bij papa en vroeg toen we het park net af reden of we er al bijna waren! Ik had gehoopt dat je het wild kijken je nog herinnerde van vorig jaar, maar dat was kennelijk ver weg gezakt. Wild kijken is iets wat we graag doen als we op de Veluwe zijn. Zo ook dus vanavond op weg naar het spotten van zwijnen, herten en wie weet wat nog wel niet meer. Jij snapte er echter helemaal niks van en vroeg om de haverklap of we er al waren, wanneer we naar huis gingen, zei dat je het niet leuk vond en dat je niks zag!

Het duurde helaas ook even voordat we wat wild zagen maar werden uiteindelijk beloond met een hertje, een vos en konijnen. Jij vond het nog steeds allemaal niks en bleef maar vragen wanneer het klaar was. Mmmm had toch gehoopt dat je besmet zou raken met dit wild spotten virus! Op de terugweg had je een heerlijk gesprek met je papa over het bos, de zwijnen, de bomen, de herten, uit het bos, bang zijn, dino’s, etc. etc. Heerlijk om je te horen praten en vragen te stellen over de dingen die voor ons zo gewoon zijn, maar voor jou nog zo nieuw. Een ontdekkingsreis in deze soms zo ingewikkelde wereld, maak jij nog vaak mee! Heerlijke kinderlogica, verbazing en verwondering. Genieten voor mij op de achterbank die mij een lach en een traan bezorgde. En die mij ook weer deed beseffen hoe bijzonder mooi het leven is! Eenmaal thuis nog even wat gedronken en toen was het toch echt de hoogste tijd om te gaan slapen. Natuurlijk ging het slapen weer gepaard met de nodige slaaprituelen en daarna sliep je vrij snel in. Hopelijk niet dromend van alle zwijnen, dino’s en het donkere bos!

Op de camping

Vannacht was je even wakker. Je gaf aan bang te zijn. Papa heeft je even mee genomen in zijn eigen bed en na 10 minuutjes weer in je eigenbedje gelegd. Hier sliep je heerlijk verder tot de volgende ochtend. Het gaat in de ochtenden steeds meer lijken op uitslapen. Nog even en we gaan de 9 uur halen deze vakantie! Lijkt mij heerlijk! Wij zelf werden vanochtend wakker gebeld door het werk. Mmmm beetje eigen schuld maar ik had aangegeven tot maandagochtend mijn telefoon aan te laten staan dus ja……

Eenmaal beneden lekker rustig aangedaan. Na het ontbijt zijn de mannen zich gaan douchen en aankleden. Daarna hebben ze de gehele ochtend en begin van de middag afwisselend binnen en buiten gespeeld. En met afwisselend bedoel ik afwisselend. Dus eerst binnen een kaartspelletje, daarna naar buiten met de voetbal en fiets, daarna weer naar binnen om winkeltje te spelen, en weer naar buiten om te fietsen en voetballen, etc. etc. Heerlijk hoor om te zien hoe zij zich vermaken met elkaar en genieten van het buiten zijn. Papa deed in de ochtend boodschappen en mama die genoot van het niks doen en het uitvoeren van haar hobby; haken. Ja, ik haak en ben ook behoorlijk verslaafd hier aan geraakt. Ik haak al een aantal jaren maar vaak wat kleinere projecten maar sinds dit jaar doe ik mee aan de Crochet along 2014; kortom het haken van een deken waarbij je elke week wat toeren krijgt. Eind november moet dan ongeveer de twee dekens klaar zijn. Naast deze twee dekens voor thuis ben ik nog bezig met een deken voor op de camping en het haken van granny’s om een poef mee te bekleden. Kortom genoeg projecten, heerlijk om te doen en voor mij werkt het ook heel ontspannend.

                                                                 Luans nieuwe helm om mee buiten te spelen.

                                           En ook broer lief wilde hem natuurlijk even passen.

Maar terug naar onze dag; rond half 3 zijn we vertrokken richting de camping waar we na ongeveer een klein half uurtje rijden aan kwamen. Ons plekkie lag vol met bladeren en daar zijn we, de mannen en ik, maar eerst aan begonnen. Lo richtte zich op de caravan om hem te ontdoen van zijn winterjasje. Na een klein half uurtje kwam de boer langs en nodigde ons uit voor een bakkie. Nou daar hadden we wel trek in. Het voelde alsof we niet weg waren geweest! Na het bakkie was het tijd om foto’s te maken in de speeltuin en op de skelters. De boerin had foto’s nodig voor de campingsite en gewillig lieten jullie je op de foto zetten. Ik hoop dat er iets tussen zit wat bruikbaar is. Na de fotosessie gingen de mannen met de boer mee om een boodschap te doen in Barneveld en papa en mama gingen nog even verder met de bladeren. Het weer was heerlijk; de zon scheen wat, de vogeltjes floten en als ik mijn ogen dicht deed dan waande ik mij weer op de camping. Op de achtergrond lieten de jonge kalfjes zich horen en hoog in de lucht vloog een parasailer met motor; zo vertrouwd en zo THUIS! Het grote verschil was alleen dat ik nu hard aan het werk was en niet op een stoeltje voor de tent zat!

                                                                              

 

Na de nodige kruiwagens met bladeren afgevoerd te hebben zag het plekkie er stukke beter uit. Daarna stonden we voor de volgende uitdaging de caravan van het plekkie halen. Morgen zou hij namelijk weg gebracht worden voor een keuring. Maar ook dit klusje kregen we voor elkaar. Ondertussen waren de jongens weer terug van boodschappen doen en vermaakte ze zich met de skelters en de trampoline.

                                                                               

Al snel was het tijd om de kalfjes eten te geven en gingen beide mannen samen met de boer hard aan de slag in de stal. Zoals ik al zei; oud en vertrouwd. Ze hadden het prima naar hun zin en als volleerde boerenknechten liepen ze door de stal. Als ik jou zocht hoefde ik alleen maar even te luisteren waar de boer was, want vlak in de buurt stond jij dan. Elke handeling volgde jij op de voet van de boer en met grote ogen keek jij toe als een kalfje even bijgevoerd werd en/of geholpen werd met drinken. Met het mooiste kalfje wilde jej op de foto en daarnaast kreeg ik opdracht om van de andere kalfjes ook foto’s te maken. Geweldig! Toen ze bijna klaar waren, zijn wij vast naar binnen gegaan. Hier was de tafel al gedekt en konden we zo aanschuiven; lekkere kippenpoten, appelmoes, peren, patatjes en gebakken aardappelen. Nou het smaakte heerlijk en de jongens aten de ene kippenpoot na de andere op. Tot slot nog een ijsje en toen zaten de buikjes wel lekker vol. Wat genieten en wat een gezelligheid. Bedankt hoor boer en boerin! Tegen achten reden we weer naar huis en konden we terug kijken op een heerlijke dag!

 

 

Eenmaal thuis snel de pyajama’s aan en daarna mocht jij nog even een filmpje kijken in bed. Maar daarna was het de hoogste tijd om te gaan slapen en dan deed je al vrij snel. Niet veel later ging je grote broer er ook in en kon ik wel raden waar jullie van droomden. Jullie ook?

Genieten!

Sinds vrijdagmiddag bevinden we ons in het huisje in Nunspeet van mijn schoonouders. Heerlijk! Na ruim 1.5 uur rijden en vele keren vragen “zijn we er bijna?!” kwamen we rond half 4 aan. Snel alles een plekje gegeven en toen boodschappen gaan doen. Luan mocht vandaag kiezen wat we gingen eten en hij wilde uit eten patatjes. Zo gezegd zo gedaan dus. Bij het boodschappen doen mocht Timo kiezen wat hij morgen wilde eten en papa zondag. Nadat alles in de kar lag en we afgerekend hadden, hebben we bij de bekende patatzaak lekker patatjes gegeten. Luan kostte het veel moeite om alles op  te krijgen, maar na een kleine drie kwartier konden we weer richting huis. Hier hebben de mannen hun pyjama aangedaan en nog even lekker gespeeld. Iets later dan gepland lagen ze in bed, maar ja moet kunnen als je vakantie heb.

 

De volgende dag waren ze lekker op tijd wakker maar hielden ze enigszins aan de gemaakte afspraak die avond daarvoor. Na het ontbijt en alle rituelen zijn we richting Nunspeet gereden en hebben daar door het winkelcentrum gelopen. Er was een markt en de mannen mochten iets uitkiezen in de speelgoedwinkel. Luan had al snel zijn keuze gemaakt; een Bobo spelletjes. Voor Timo ligt het altijd wat moeilijker om te kiezen dus hopelijk lukt het verder op deze week.

Na Nunspeet zijn we richting de camping gereden om te kijken hoe het daar er bij stond. Heerlijk om daar weer even rond te lopen. Als ik mijn ogen dicht deed en de zon op mijn wangen voelde en de vogeltjes hoorden fluiten ha dik het idee dat ik er al weer helemaal was. Maar ja de werkelijkheid was anders. Er was een hoop werk aan de winkel want het plekje lag vol met bladeren en groene aangeslagen tegels. Kortom de handen moesten nog uit de mouwen deze week.

Natuurlijk hebben we nog even bij gekletst en afgesproken maandag langs te komen zodat de kids kunnen helpen met de kalfjes eten geven. Het stekkie kan dan vrij gemaakt worden van alle bladeren en verder de caravan even leeg halen omdat hij voor een check even weggaat.

Eenmaal terug in het huisje hebben de mannen lekker gespeeld, spelletjes gedaan en achter de tablet gezeten. Ondertussen keken we naar het schaatsen op t.v. onder het genot van een drankje en wat chips. Wat heerlijk om zo de tijd met en voor elkaar te hebben. ’s Avonds hebben we natuurlijk pasta gegeten, Timo mocht kiezen. Na het eten heeft Luan papa geholpen met het opruimen van de tafel en dit werd natuurlijk met grote zorgvuldigheid  grote schoonmaakbeurt en ja hoe kun je dat nou het beste doen…………….

 

Juist ja, al zittend op de tafel “want anders kan Luan er nie bij!” En gelijk heb. Nou hij is nog nooit zo schoon geweest. Na het eten snel de pyjama aan en daarna hebben al mijn mannen een spelletjes kaarten gedaan. Er gaat nu geen moment voorbij of de kaarten komen te voorschijn!

 

 

Maar de tijd vloog ook om en al snel was het tijd om te gaan slapen. Deze keer had papa de eer en mocht hij naar Luan naar bed brengen. Natuurlijk ging dit met het nodige gegiebel maar uiteindelijk lag hij in bed en las papa een verhaaltje voor van Bobo.

 

 

En zo te zien was het heeel spannend. De slaap daarna wilde niet echt komen. Pas toen mama even bij je kwam liggen, viel je uiteindelijk in diepe slaap tot de volgende dag. Keurig op afgesproken tijd kwamen jullie naar boven. Wat een kanjers hebben we toch!

Na alle ochtendrituelen zijn we op de fiets geklommen om een heerlijke fietstocht van 15 km te maken door de Veluwse bossen. Wat is de natuur toch mooi en zeker met de zon die zich regelmatig liet zien. Bij Vierhouten hielden we een tussenstop waar we lekker wat dronken en de jongens een ijsje aten.

 

Daarna hebben we de laatste kilometers gereden. Vermoeid kwamen we aan bij het huisje en zijn papa en Luan een heerlijke appeltaart gaan maken en heb ik samen met Timo een spelletje kaarten gedaan.

 

En nu, nu zitten we voor de buis klaar voor het schaatsen, gaat Luan lekker knutselen en Timo vermaakt zich achter zijn laptop. . Wat een quality time! Wat een rijkdom! Ik blijf het maar zeggen maar dit is echt GENIETEN!

 

Genieten

 

Samen met elkaar

Genieten
Als gezin
Genieten
Alle tijd voor elkaar
Genieten
Wat is dat toch fijn
Genieten
Van de wonderen in de natuur
Genieten
Van Gods wonder
Genieten
Wij samen zo met elkaar.

Dinsdag was het zover en mochten we weer richting het ziekenhuis met Luan. Op naar ons jaarlijks bezoek bij de neuroloog Dr. Niks. Ruim op tijd liepen we het ziekenhuis binnen en jij had het reuze naar je zin. Eerst de roltrap omhoog en daarna met de lift naar de volgende etage. Je weet hier al precies de weg. Vervolgens melden we ons bij de balie en lopen we door naar de wachtkamer. Helaas is het speelgoed in de wachtkamer niet alles en ook niet echt schoon. Er staat wel een mooie garage maar zonder auto’s en al snel ben je het in de speelhoek dan ook zat. Ik begrijp het wel want alles ligt door elkaar. Bij papa op schoot kijk je een filmpje op de telefoon en zo wacht je af totdat we aan de beurt zijn. Helaas loopt het spreekuur een 20 tal minuten uit maar dan zijn we ook eindelijk aan de beurt. Huppelend loop je achter de dokter aan de gangen door en eenmaal in de spreekkamer stort je je daar op het speelgoed. Gelukkig wat meer geordend en schoner dan in de wachtkamer. Of ben ik nou een zeur mama?!

Eerst mogen papa en mama een update geven van hoe het gaat met je en wat je het afgelopen jaar allemaal heb meegemaakt. Mama vertelt natuurlijk in geuren en kleuren hoe je wekelijkse programma eruit ziet maar vooral wat je allemaal geleerd heb en hoe gegroeid je bent. Daarna mogen we onze vragen neerleggen, die we natuurlijk al voorbereid hadden:

-                  voor school hebben we een verslag nodig omdat je nog op vrijdag thuis bent. De vraag is of de neuroloog hierin iets kan betekenen

-                  is Rotterdam is er een handpoli zou dit iets zijn voor jou?

-                  We hebben vernomen van een ander stel dat een kindje heeft met dezelfde diagnose die spalkjes ‘s nachts draagt om de stand van zijn pols te corrigeren. Zou dat iets voor jou zijn?

De dokter hoort onze vragen aan en besluit eerst jou te onderzoeken. Ik kleedje helemaal uit op je onderbroek na en dan gaat de dokter weer botje voor botje en lichaamsdeel voor lichaamsdeel langs. Je laat alles gelaten toe en moet soms wel even lachen omdat het allemaal kriebelt. Naast ieder botje en lichaamsdeel checkt de dokter hoe het staat met je krachtinspanning. Uiteindelijk is hij klaar met het onderzoek en mag ik je aankleden. De dokter kruipt achter zijn computer en tikt al zijn bevindingen in de computer. Het blijft even stil en dan richt hij eindelijk het woord tot ons. Ondertussen zit jij bij papa op schoot en zit je lekker te schrijven en te tekenen.

Het blijft toch spannend om te horen wat hij te zeggen heeft, maar het is geen slecht nieuws. Je bent niet achteruitgegaan maar ook niet vooruit. En vooral dat eerste is heel belangrijk. Op zich had de dokter dat al vorig jaar gezegd, maar je weet maar nooit. Hij is tevreden en wil ons volgend jaar weer graag terug zien. Daarnaast wil hij dan bespreken of we nog een MRI gaan doen en een biopsie van zijn spier gaan laten nemen om zijn spierziekte verder te kunnen onderzoeken. Maar dat is volgend jaar pas dus dat zien we dan wel weer.

Wat onze vragen betreft vertelt hij dat hij wel een verslagje met daarin de diagnose van de spierziekte van Luan kan schrijven voor school. De handpoli kan niet veel betekenen voor Luan Het risico van functieverlies is aanwezig als we zouden opereren. En ja dat risico willen we niet nemen. De laatste vraag is meer een vraag voor de revalidatiearts en zou hij gaan doorzetten aan haar. Nu maar hopen dat we snel weer op haar spreekuur mogen komen samen met de orthopeed. Dan kunnen we deze vraag neerleggen en worden zijn geopereerde klompvoetjes goed bekeken.

Na ruim een half uur stonden we weer buiten en reden we richting oma. Daar heb je heerlijk oma soep gegeten en daarna ben je naar school gegaan. Daar had je een heerlijk dagje zoals gewoonlijk en door opa en oma ben je natuurlijk weer heerlijk verwend. Wie weet vertelt oma er nog wat over.

Trouwens jullie beide zijn flink verwend door opa en oma want voor jullie rapport kregen jullie centjes!! En ja wat zagen die rapporten er mooi uit van onze mannen. We zijn reuze trots op ze. Want wat hebben ze beide weer hard gewerkt!! En wat is het heerlijk om die glunderende koppies te zien als je ze beide hiervoor complimenteert.

Nu nog een half dagje school voor Timo en dan gaan we heerlijk genieten van een welverdiende vakantie in het huisje in Nunspeet. Wat hebben we hier zin in. Weer even lekker met elkaar als gezin en aandacht voor elkaar. Want de drukke weken op het werk slokten behoorlijk wat tijd op van papa en mama wat maakte dat er soms lange dagen gewerkt werden.

Link naar ons reislog

http://opreisnaarjou.waarbenjij.nu/?page=traveldetails&intTravelId=395077

Door crisis minder adopties

Door crisis minder adopties
  Het aantal adoptieverzoeken van ouders in Nederland loopt terug. Waren er in 2006 nog 2.569 verzoeken om een eerste kind te adopteren vorig jaar liep het terug naar 956. Volgens directeur Peter Benders van Stichting Adoptievoorzieningen is de economische crisis de hoofdoorzaak.
Daarnaast zijn er ook andere factoren. Zo maken steeds meer vrouwen met succes gebruik van nieuwe vruchtbaarheidstechnieken. Ook loopt het aanbod van jonge adoptiekinderen sterk terug. Wel worden veel 'special needs kids' aangeboden. Dit zijn kinderen met een chronische ziekte of kinderen die extra lichamelijke of geestelijke begeleiding nodig hebben.
Dikke portemonnee
Benders ziet een historische parallel met begin jaren 80 toen er ook een economische crisis was en zich eenzelfde dalende trend voordeed. Vooral bemiddelde ouders adopteren. De kosten voor een adoptie kunnen oplopen tot 35.000 euro.
Door de recessie lijkt adoptie alleen nog maar te zijn weggelegd voor mensen met een dikke portemonnee. Het echtpaar Stokkel zou heel graag nog een tweede kindje willen adopteren. Maar moeder Yessica raakte haar baan kwijt en kan in deze economische slechte tijden niet aan ander werk komen. Dus zal Vaglary, die drie jaar geleden uit Haita kwam, zonder broertje of zusje blijven. "Dat bekekent dus," zegt moeder Yessica, "dat een kinderwens niet in vervulling kan gaan."
China en India
Het kleinere aanbod van kinderen lijkt ook een rol te spelen. Vooral in landen met een groeiende economie zoals China en India worden kinderen vaker in eigen land geplaatst. De afname van adoptie is wereldwijd, zegt Benders. In de Verenigde Staten, van oudsher het land met de meeste adopties, is eveneens sprake van een sterke afname.
Naar de terugloop van het aantal adopties is nog geen wetenschappelijk onderzoek gedaan. Wereldkinderen, één van de vergunningshouders, is daar mee bezig.


Pleegzorg
Femmie Juffer, Professor of Adoption Studies, Universiteit Leiden, denkt dat sommige ouders kiezen voor pleegzorg. Mensen die in adoptie zijn geïnteresseerd krijgen eerder dan vroeger iets over pleegzorg te horen en dat kan leiden tot de keuze voor pleegzorg in plaats van adoptie.
"Bij de Stichting Adoptievoorzieningen zijn al ontslagen gevallen. Peter Benders verwacht dat de vergunningshouders door de afname zullen besluiten verder te samen te werken.

Vragen mbt de taal van onze zoon

We krijgen n.a.v. ons voorstel veel vragen over de taal; hoe ga je dat doen, hij hoort en spreekt al langere tijd chinees, etc. Hieronder kun je informatie en ervaringen lezen die ik gevonden heb op diverse sites m.b.t. taal. Niet alles zullen we gaan volgen en/of doen zoals hieronder beschreven staat, maar een aantal ideeen halen we zeker wel uit. Daarnaast is het ook gewoon je gezonde verstand gebruiken en je gevoel volgen.

Wat kun je verwachten van de taalontwikkeling van geadopteerde kinderen?

25 mei 2007
Wij hebben ons dochtertje geadopteerd uit China toen ze bijna 4 jaar was, ze sprak dus al Chinees. Ze woont nu bijna een jaar bij ons en haar Nederlands vordert maar erg langzaam.
Kunt u aangeven hoe lang kinderen er gemiddeld over doen om op een oudere leeftijd nog een taal te leren? En wat kunnen wij doen om haar te helpen?
Ze gaat halve dagen naar school maar in ons dorp is men niet bekend met allochtone of geadopteerde kinderen.

Antwoord

Kinderen die ná hun babytijd geadopteerd worden uit het buitenland, kunnen inderdaad een stagnatie in hun taalontwikkeling vertonen. Dat is zelfs het vaakst geconstateerde ontwikkelingsprobleem bij adoptiekinderen. In het algemeen geldt: hoe ouder het kind was toen het naar Nederland kwam, hoe groter de kans op taalproblemen. Hieronder zal ik uitleggen hoe dat komt en wat er eventueel aan te doen is.

Andere taalomgeving
Om te beginnen kun je je afvragen waarom geadopteerde kinderen het zoveel moeilijker hebben dan allochtone kinderen, ook als daar thuis geen Nederlands wordt gesproken.
Een allochtoon kind dat in Nederland geboren wordt, en waar thuis geen Nederlands gesproken wordt, groeit toch op in een meertalige omgeving. Zo'n kind hoort namelijk wél Nederlands spreken bij de buren, in de winkel en in de speeltuin. Zo krijgen zijn of haar oortjes toch de kans om van jongs af aan een beetje gewend te raken aan het Nederlandse klanksysteem.
Voor een adoptiekind is de situatie volstrekt anders. Het groeit niet op in een meertalige omgeving, maar verhuist van de ene op de andere dag naar een volstrekt nieuwe taalomgeving. Dat is een enorme verandering.

Chinees
Een tweede probleem is het Chinees zelf. Of beter gezegd: 'de Chinese taal waarmee uw adoptiedochter is opgegroeid'. Want het Chinees bestaat niet. Het land is zó groot dat er allerlei verschillende talen en dialecten gesproken worden.
Uw dochtertje sprak dus een Chinese taal voordat ze in Nederland arriveerde. Dat is een totaal ander soort taal dan het Nederlands. Wat zij sprak, was een zogenaamde 'toontaal'. Dat wil zeggen dat niet alleen de spraakklanken zelf maar ook de intonatie ervan de uiteindelijke betekenis bepalen. Zo betekent dong als je het hoog en vlak uitspreekt: 'oost'. Maar spreek je het uit met een lage en dalende toon, dan betekent het ineens 'begrijpen'. Uw dochtertje stond dus voor een enorm moeilijke taak toen ze, na bijna vier jaar lang alleen Chinees gehoord te hebben, ineens Nederlands moest gaan leren.
Overigens levert niet alleen het Chinees problemen. Na zijn onderzoek onder Roemeense kinderen in 1999, constateerde René Hoksbergen (hoogleraar adoptie), dat 57% van de kinderen die 3 jaar of ouder waren bij hun adoptie, kampten met spraak- of taalstoornissen. Hoe komt dat?

Grote verandering
Voor een buitenlands geadopteerd kind verandert er plotsklaps nog veel meer dan alleen de taal. Alles in zijn omgeving verandert: de mensen, de omgangsvormen, de huizen, het landschap, het eten... Enfin, dit spreekt voor u als adoptieouder natuurlijk voor zich. U heeft van dichtbij ervaren dat uw kind een enorme verandering beleefde.
Het verwerken van zo'n overgang en het wennen aan de nieuwe situatie kost een adoptiekind tijdelijk ál zijn energie. Daardoor kan de ontwikkeling een poosje stil gaan staan. Niet alleen de taalontwikkeling, maar de volledige cognitieve en lichamelijke ontwikkeling. Het kan bijvoorbeeld gebeuren dat kinderen in de eerste maanden na de adoptie even niet groeien in lengte of gewicht.
Kortom: het kind moet veel tijd gegund worden om te acclimatiseren. Wat betreft de taalontwikkeling is het niet ongebruikelijk als die ongeveer een jaar stilstaat.

Kindertehuizen
Naast de enorme omslag die een adoptiekind meemaakt, en de energie die dat kost voor het kind, kan er nóg een oorzaak zijn voor een vertraagde taalontwikkeling. Het kan namelijk zijn dat er in de eerste levensjaren weinig tegen het kind gesproken is, waardoor het geen kans heeft gehad om de eerste taal goed te ontwikkelen. Met name in kindertehuizen is dit helaas nogal eens het geval.
Als het kind geen goede basis heeft gekregen in de eerste taal, is het nog veel moeilijker om een tweede taal te leren. In dat geval kun je met een zojuist geadopteerde kleuter ook niet direct aan de slag met prentenboekjes voor 4-jarigen. Het kind kan domweg nog lang niet vergeleken worden met leeftijdsgenoten. Er moet dan eerst nog een basis gelegd worden, door veel aan te wijzen in de omgeving, en gebruik te maken van baby- en dreumesboekjes.
Omdat ik de achtergrond van uw dochter niet ken, kan ik natuurlijk niet beoordelen in hoeverre dit op haar van toepassing is. Maar feit is dat de vaardigheid die zij de eerste jaren in het Chinees heeft verworven, voor een groot deel bepaalt hoe gemakkelijk of moeilijk het nu voor haar is om het Nederlands te verwerven.

'Een nieuwe start'
U vertelde dat het Nederlands van uw dochter erg langzaam vordert. Het gaat langzaam, maar het vordert dus wel. Helaas vertelde u niet wat ze op dit moment wel en niet kan. Is haar Nederlandse taalvaardigheid tot nu toe alleen passief? Begrijpt ze bijvoorbeeld een aantal woorden, of misschien ook al eenvoudige zinnetjes en opdrachtjes? Of begint haar actieve taalvaardigheid zich ook al te ontwikkelen, en zegt ze al wat woordjes, of korte zinnetjes?
Los van het antwoord op die vragen kan ik u in ieder geval het volgende boekje aanraden:

Een nieuwe start... een nieuwe taal
Verslag van onderzoek naar de taalontwikkeling van adoptiekinderen, met praktische tips
door: A.K. de Vries en L.A.C. Bunjes
uitg.: Adoptiecentrum van de Rijksuniversiteit te Utrecht, 1988
ISBN 9090025588
Logopedie
Blijft u zich zorgen maken, dan kunt u contact zoeken met een logopedist. Die kan inventariseren hoe uw dochters taalvaardigheid is; in het Nederlands en eventueel ook in het Chinees. Het testen van de Chinese taalvaardigheid zal dan waarschijnlijk plaatsvinden op een Audiologisch Centrum, in samenwerking met een tolk.
Ik zei eventueel ("eventueel de Chinese taalvaardigheid testen") want als uw dochter al bijna een jaar geen Chinees meer gehoord heeft, dan kan haar vaardigheid in die taal al flink zijn weggezakt. De logopedist zal moeten beslissen in hoeverre het zinvol is om ook de Chinese taalvaardigheid nog te toetsen.
In ieder geval kan de logopedist uw dochter – indien nodig – helpen met verschillende aspecten van het Nederlands, zoals de uitspraak van klanken en het vormen van zinnetjes.

Vragen over taal (onderstaand stuk komt van een site van ouders die poolse adotpiekinderen hebben)

We hebben in de afgelopen jaren vaak vragen gekregen over de taalontwikkeling van oudere adoptiekinderen. Hoe kun je nou met een ouder adoptiekind comminiceren als je net bij elkaar bent? Hieronder staan vragen en antwoorden over de taal. Daarbij moet vermeld worden dat alle antwoorden vanuit onze eigen ervaring komen, gecombineerd met gegevens die we over de taal(-ontwikkeling) hebben gevonden op internet.    * Is het verstandig om een cursus Pools te doen?  Wij hebben dit wel gedaan. Heel enthousiast zijn wij begonnen aan een cursus Pools voor beginners. We moesten veel woordjes leren en zinnetjes leren zeggen. Maar al gauw was de lol er een beetje af. Het was te moeilijk voor ons en er kwamen voor ons onbelangrijke zaken aan bod. Wij wilden leren hoe je bepaalde emoties moest zeggen en vragen en ook de basiswoorden en zinnen die de kinderen spreken. Hoewel het natuurlijk geen kwaad kan om zo'n cursus te doen, vonden wij het toch zonde van ons geld. Thuis hebben we op de computer nog een cursus Pools gedaan van Rosetta Stone. En dat vonden we juist wel leerzaam. Goed opgezet waardoor we veel woordjes geleerd hebben en ook goed na konden zeggen. Wij hebben voor ons zelf een lijstje gemaakt met korte Poolse zinnetjes en die laten vertalen. Het is dan wel handig hoe je bepaalde letters/combinaties uit moet spreken. Op DEZE LINK is te lezen hoe het alfabet in Polen is en uitgesproken wordt.    * Hoe verloopt de communicatie met kinderen als je ze niet kunt verstaan? Natuurlijk verloopt het contact niet zoals bij kinderen die je wel verstaat. We vonden het bij de eerste ontmoeting soms erg vervelend dat de kinderen een aantal keer iets aan ons vroegen, maar wij geen woord konden verstaan en daardoor dus ook niets zinnigs terug konden zeggen. Gelukkig zat er bij ons een tolk bij die af en toe wel vertaalde wat er werd gezegd. Je kunt daarnaast natuurlijk ook veel doen met je houding, gebaren, ogen en handen. Je communiceert dus anders met ze en dat kan soms wel inspannend zijn. Bij ons verliep het zo, dat we af en toe onze (schaars) geleerde woordjes en zinnetjes in het Pools zeiden, maar daarnaast ook veel Nederlands 'antwoordden'. En blijkbaar hadden de kinderen daar niet zoveel moeite mee.  Goed observeren is een must. Je kunt aan kinderen toch al snel zien wat ze bedoelen. En zo niet, jammer dan. Kinderen zetten zich daar heel snel overheen en beginnen zo weer aan wat anders. Eenmaal bij ons met de tweede reis zagen we al snel verandering. De kinderen zijn ineens dag en nacht bij je en je moet elkaar dus wel leren begrijpen. Tijdens ons afreisgesprek (en ook op de yahoo-Polenlijst), hadden we een overzicht gekregen van allerlei dagelijkse handelingen, emoties en voorwerpen. Daaronder stonden de Poolse en Nederlandse woordjes erbij. Zeker als je wat oudere kinderen adopteert, kunnen deze plaatjes erg handig zijn. Wij hebben ze thuis al uitgeknipt en gesorteerd. Zo hadden we alles wat met de keuken te maken had (plaatjes met woordjes als: eten, drinken, beker, melk, brood, etc.) in de keuken op de koelkast gehangen, op ooghoogte van de kinderen. Als ze iets wilden hebben en wij zouden het niet begrijpen konden ze ons meenemen naar de keuken en gewoon het plaatje aanwijzen. In de praktijk hebben de kinderen hier wel eens gebruik van gemaakt, maar niet heel vaak. Maar het kan zeker een goede ondersteuning zijn om elkaar beter te begrijpen. Wij merkten aan de kinderen dat ze het erg leuk vonden dat wij Poolse woordjes gingen zeggen of hun na probeerden te praten. Daarom hebben we er een soort spel van gemaakt. Als we iets niet begrepen en ze konden het ons aanwijzen, probeerden wij het Poolse woord na te zeggen en daarna moesten hun het Nederlandse woord proberen na te zeggen. Zo leerden we dus ook van elkaar! Een ander iets wat we hebben toegepast bij het leren van de Nederlandse taal is het 'verplicht' zeggen van een woord of koste zin in het Nederlands. Zo wilden de kinderen heel vaak stoei- en knuffelspelletjes met ons doen. Nou prima toch! Als ze dan nog een keer wilden zeiden ze vaak "jestem". Dat betekent: "nog een keer". Als ze het niet in het Nederlands na probeerden te zeggen deden we het niet meer. Probeerden ze dat wel, gingen we weer verder met stoeien of knuffelen. En dat werkte als een speer! Ook Nederlandse woordjes als snoep, koekje en toetje waren heel snel aangeleerd! In Polen hadden wij de mogelijkheid om iemand in de buurt te bellen als er iets belangrijks was dat we niet konden vertalen. Zo kwam Natalja een keer 's nachts uit bed en we begrepen echt niet wat er was. Snel de mevrouw gebeld die achter ons woorden en daar kon Natalja haar 'verhaal' in het Pools kwijt. Daarna wij weer aan de telefoon voor de vertaling. En die bleek heel simpel: Natalja kon niet slapen... Maar het idee dat we altijd iemand konden bellen voor vertaling was wel fijn.   * Hebben jullie tips voor leesboekjes o.i.d. om de Nederlandse taal te bevorderen?  Wat wij veel gebruikt hebben zijn simpele woordenboekjes met plaatjes erin. Dit zijn vaak boekjes met een bepaald thema: seizoenen, huis, eten/drinken, buiten, tegenstellingen, vormen, dieren, voertuigen, etc. Je kunt zelf met de plaatjes allerlei leuke spelletjes doen de woorden te benoemen en na te laten zeggen. Dat benoemen van alles is wel belangrijk bij het leren van een taal. Blijven herhalen, herhalen, herhalen en alles benoemen. Daarnaast kun je natuurlijk ook voorlezen. Niet te moeilijke boekjes met veel plaatjes. Ik heb eens een tip gelezen over het voorlezen van boeken dat wel benoemenswaardig is: "Wanneer u voorleest, hebt u misschien de neiging om af en toe te checken of uw dochter de betekenis van een bepaald woord kent, door te vragen "Wat is dat?" Daar is niets op tegen, maar bedenk wel dat woorden pas echt betekenis krijgen als een kind ze hoort in een langer stuk tekst (de context) en als het kind in situaties komt waarin het moet nadenken over woorden en hun betekenis. Dat laatste bereik je door juist niet op een directe manier te vragen naar woordbetekenissen ("Wat is een toets?"), maar juist indirect ("Heb je zelf al eens een toets gemaakt?")."  Tips voor boeken zijn:* Boeken met bepaalde thema's (dieren, huis, voertuigen, eten, etc.) met veel plaatjes * De serie boeken van "Ik ben Bas". Deze boeken zijn speciaal gericht op de taalontwikkeling. Klik hier. * Boekjes van "Bobbi", die hebben leuke rijmpjes. Klik hier.  Tips voor ICT en taalontwikkeling:* http://www.woordkasteel.com/ * http://www.ictworkshops.nl/ * http://www.ambrasoft.nl/ Ook het zingen van liedjes is goed voor de taalbevordering. Wij hadden een paar cd's meegenomen met Nederlandse kinderliedjes. Vooral peuterliedjes zijn erg leuk, want daarin ligt ook vaak de basis van de Nederlandse woordjes. Poesje mauw en 1, 2, 3, 4 hoedjes van papier waren de eerste Nederlandse liedjes die onze kinderen kenden. Liedjes die ook leuk zijn om aan te leren zijn liedjes met bewegingen (bijv. In de maneschijn, Hoofd schouders knie en teen). En als het liedje geen bewegingen kent, dan kun je ze zelf ook vaak bedenken. Door de bewegingen onthouden ze ook vaak beter welke tekst ze moeten zingen. Ook bij het zingen van liedjes geldt: herhalen, herhalen, herhalen. Tips voor cd's: * Liedjes uit grootmoeders tijd * CD's van Kinderen voor Kinderen Tips voor TV: * Sesamstraat* Het Zandkasteel* De schatkast * Koekeloere* Schooltv beeldbank (kleine filmpjes online) Verder hebben we veel aangewezen of wezen de kinderen veel aan. Elkaar de woordjes leren vinden ze erg leuk. Gewoon in de auto, in de bussen, in de tuin, in het huis vertellen wat je ziet. Wij hebben de kinderen overladen met complimentjes als ze iets zeiden in het Nederlands. Goed voor het zelfvertrouwen en het zet aan tot nog meer willen zeggen in het Nederlands. "De taalontwikkeling van oudere adoptiekinderen, verloopt natuurlijk niet hetzelfde als bij kinderen die in Nederland geboren zijn. Een deel van de adoptiekinderen heeft ook in hun oorspronkelijke taal een achterstand opgelopen door verwaarlozing of onderstimulatie. Taalproblemen blijken zich vooral op school voor te doen bij de ingewikkelder taalopdrachten en niet thuis of in contact met anderen. Adoptiekinderen die 4 jaar of ouder zijn als ze naar Nederland komen, kunnen problemen krijgen en houden met grammatica en spelling of met de uitspraak van bepaalde klanken. Ouders kunnen de taalontwikkeling goed stimuleren door bijvoorbeeld: correct nazeggen van een verkeerd gezegde zin of woord, plaatjes kijken, lezen en voorlezen, taal- en woordspelletjes en klankoefeningen doen. Bij kinderen die 3 jaar of ouder zijn bij aankomst verdient het aanbeveling veel woorden aan te leren, omdat ze een grote achterstand hebben wat betreft hun woordenschat." Nog een paar links die de moeite waard zijn om inzicht te krijgen in de (normale) taalontwikkeling: *  Kindertaal: van brabbel tot volzin *  Wat leren jonge kinderen thuis? *  Peuters laten spelen met taal *  Kind en taal  * Overige informatie over de taal en taalontwikkeling bij adoptiekinderen. Op internet is niet zo heel veel te vinden over de taalontwikkeling bij adoptiekinderen. Misschien ook omdat er nog geen goede onderzoeken zijn gedaan. En als ze gedaan zijn, zijn ze redelijk gedateerd. Daarnaast is het ook moeilijk te zeggen hoe de taalontwikkeling verloopt omdat er vele factoren meespelen om de Nederlandse taal te kunnen leren. Eén van de belangrijkste factoren is in hoeverre de kennis van de oorspronkelijke taal al aanwezig is. Als die niet of nauwelijks gestimuleerd is in het land van herkomst, wordt het moeilijker om de nieuwe Nederlandse taal aan te leren. Met name als het om oudere adoptiekinderen gaat. Ook de aanleg voor taal en taalgevoeligheid spelen natuurlijk mee in het aanleren van de Nederlandse taal. Hieronder een artikel over de taalontwikkeling.  Wat kun je verwachten van de taalontwikkeling van geadopteerde kinderen? Kinderen die ná hun babytijd geadopteerd worden uit het buitenland, kunnen inderdaad een stagnatie in hun taalontwikkeling vertonen. Dat is zelfs het vaakst geconstateerde ontwikkelingsprobleem bij adoptiekinderen. In het algemeen geldt: hoe ouder het kind was toen het naar Nederland kwam, hoe groter de kans op taalproblemen. Hieronder zal ik uitleggen hoe dat komt en wat er eventueel aan te doen is. Andere taalomgeving Om te beginnen kun je je afvragen waarom geadopteerde kinderen het zoveel moeilijker hebben dan allochtone kinderen, ook als daar thuis geen Nederlands wordt gesproken. Een allochtoon kind dat in Nederland geboren wordt, en waar thuis geen Nederlands gesproken wordt, groeit toch op in een meertalige omgeving. Zo'n kind hoort namelijk wél Nederlands spreken bij de buren, in de winkel en in de speeltuin. Zo krijgen zijn of haar oortjes toch de kans om van jongs af aan een beetje gewend te raken aan het Nederlandse klanksysteem. Voor een adoptiekind is de situatie volstrekt anders. Het groeit niet op in een meertalige omgeving, maar verhuist van de ene op de andere dag naar een volstrekt nieuwe taalomgeving. Dat is een enorme verandering. Grote verandering Na zijn onderzoek onder Roemeense kinderen in 1999, constateerde René Hoksbergen (hoogleraar adoptie), dat 57% van de kinderen die 3 jaar of ouder waren bij hun adoptie, kampten met spraak- of taalstoornissen. Hoe komt dat? Voor een buitenlands geadopteerd kind verandert er plotsklaps nog veel meer dan alleen de taal. Alles in zijn omgeving verandert: de mensen, de omgangsvormen, de huizen, het landschap, het eten... Enfin, dit spreekt voor u als adoptieouder natuurlijk voor zich. U heeft van dichtbij ervaren dat uw kind een enorme verandering beleefde. Het verwerken van zo'n overgang en het wennen aan de nieuwe situatie kost een adoptiekind tijdelijk ál zijn energie. Daardoor kan de ontwikkeling een poosje stil gaan staan. Niet alleen de taalontwikkeling, maar de volledige cognitieve en lichamelijke ontwikkeling. Het kan bijvoorbeeld gebeuren dat kinderen in de eerste maanden na de adoptie even niet groeien in lengte of gewicht. Kortom: het kind moet veel tijd gegund worden om te acclimatiseren. Wat betreft de taalontwikkeling is het niet ongebruikelijk als die ongeveer een jaar stilstaat. Kindertehuizen Naast de enorme omslag die een adoptiekind meemaakt, en de energie die dat kost voor het kind, kan er nóg een oorzaak zijn voor een vertraagde taalontwikkeling. Het kan namelijk zijn dat er in de eerste levensjaren weinig tegen het kind gesproken is, waardoor het geen kans heeft gehad om de eerste taal goed te ontwikkelen. Met name in kindertehuizen is dit helaas nogal eens het geval. Als het kind geen goede basis heeft gekregen in de eerste taal, is het nog veel moeilijker om een tweede taal te leren. In dat geval kun je met een zojuist geadopteerde kleuter ook niet direct aan de slag met prentenboekjes voor 4-jarigen. Het kind kan domweg nog lang niet vergeleken worden met leeftijdsgenoten. Er moet dan eerst nog een basis gelegd worden, door veel aan te wijzen in de omgeving, en gebruik te maken van baby- en dreumesboekjes.  'Een nieuwe start' Een nieuwe start... een nieuwe taal. Verslag van onderzoek naar de taalontwikkeling van adoptiekinderen, met praktische tips door: A.K. de Vries en L.A.C. Bunjes uitg.: Adoptiecentrum van de Rijksuniversiteit te Utrecht, 1988 ISBN 9090025588